ΤΕΠ. Στην ταμπέλα ενός νοσοκομείου, τα αρχικά σημαίνουν «Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών». Στην πράξη, όμως, της εφημερίας σημαίνουν «Τρέξε, Έρχεται Περιστατικό». Μια φράση που αποτελεί το άτυπο σύνθημα όσων εργάζονται στα Επείγοντα με ψυχή και αφοσίωση.
Το βιβλίο της Ειρήνης Μουμούρη «Τρέξε, Έρχεται Περιστατικό» γράφτηκε για να δώσει φωνή σε εκείνους που υπηρετούν καθημερινά τη δημόσια υγεία και τιμούν τη λευκή στολή, χωρίς συχνά να έχουν οι ίδιοι τη δυνατότητα να ακουστούν. Απευθύνεται, όμως, και σε κάθε ασθενή ή συνοδό που έχει περάσει την πόρτα των Επειγόντων, φωτίζοντας όσα δεν αποτυπώνονται στους ιατρικούς φακέλους.
Ιστορίες εφημερίας, ιστορίες της ελληνικής κοινωνίας
Η συγγραφέας δεν προσεγγίζει το θέμα θεωρητικά. Έχει εργαστεί ως νοσηλεύτρια σε απαιτητικά πόστα του συστήματος υγείας, από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έως τη μονοβάρδια της παθολογικής κλινικής. Οι εμπειρίες της αποτελούν τη βάση για τις ιστορίες που ξεδιπλώνονται στις σελίδες του βιβλίου.
Πρόκειται για ιστορίες εφημερίας, που στην ουσία είναι ιστορίες της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας. Μέσα από περιστατικά κακοποίησης, εγκατάλειψης και διαφθοράς αναδεικνύονται οι παθογένειες που εξακολουθούν να τη διατρέχουν. Παράλληλα, αποκαλύπτεται η δύναμη της ασθένειας να καταργεί διαχωρισμούς και ρόλους, φέρνοντας στην επιφάνεια συμπεριφορές και αλήθειες που συχνά παραμένουν κρυμμένες.
Η αρρώστια απογυμνώνει τους ανθρώπους από αξιώματα και κοινωνικές θέσεις. Μπροστά της, οι διαφορές υποχωρούν και αποκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας του καθενός.
Η ανθρωπιά και η απανθρωπιά συναντιούνται στα Επείγοντα
Το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών γίνεται καθημερινά ο τόπος όπου η ανθρωπιά συναντά την απανθρωπιά, δύο όψεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς που συνυπάρχουν ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Στα Επείγοντα, κάθε περιστατικό γίνεται μια αφορμή για να αναδειχθεί η αξία της αγάπης και της φροντίδας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο, «το μόνο φάρμακο χωρίς παρενέργειες είναι η αγάπη».
Οι ιστορίες του αγγίζουν ζητήματα που διαμορφώνουν την καθημερινότητα και τη συλλογική μας εμπειρία: τη βία κατά των γυναικών και των παιδιών, τη φυλακή, την αδικία, αλλά και την αγάπη που αντέχει μέχρι τα βαθιά γεράματα και δίνει νόημα στη ζωή.
Ένας χρόνος κυκλοφορίας
Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την κυκλοφορία του, η αποδοχή του βιβλίου από το αναγνωστικό κοινό αναδεικνύει το ενδιαφέρον για ιστορίες που γεννιούνται καθημερινά στα δύο άκρα της ανθρώπινης εμπειρίας: το γέλιο και το δάκρυ.
Οι αναγνώστες αναζητούν αφηγήσεις που τους επιτρέπουν να αναγνωρίσουν όψεις της κοινωνίας, να προβληματιστούν και να κρίνουν τα πεπραγμένα της ζωής. Γιατί οι ιστορίες αυτές δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους που εργάζονται στα νοσοκομεία ή όσους αναζητούν εκεί βοήθεια. Αφορούν όλους μας.
Η «εφημερία της ανθρωπιάς» βρήκε, κατά τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του βιβλίου, πολλούς αποδέκτες. Για τη συγγραφέα, το συμπέρασμα αποτυπώνεται στην ανάγκη να συνεχίσουμε να γράφουμε και να διαβάζουμε για τη ζωή, όχι ως παρατηρητές, αλλά ως άνθρωποι που αρνούνται να παραιτηθούν μπροστά στην απανθρωπιά.
«Σηκώνουμε τα μολύβια μας να γράψουμε για τη ζωή γιατί δεν παραιτούμαστε από αυτή, διαβάζουμε για τον ίδιο ακριβώς λόγο, γιατί, μπροστά στην απανθρωπιά δεν “υποβάλλουμε την παραίτησή” μας», σημειώνει.
Το μήνυμα του βιβλίου συμπυκνώνεται σε μία φράση: «Η ανθρωπιά μας πρέπει πάντα να εφημερεύει!». Γιατί αυτό απαιτεί η ζωή, όχι απλώς για να συνεχίζεται, αλλά για να οδηγεί τον δρόμο μας προς το φως.
