Η εκπρόσωπος του Αλέξη Τσίπρα, η κυρία Θεώνη Κουφονικολάκου, η οποία μου θυμίζει σε ξανθό τη Γαλλίδα ηθοποιό Οντρέ Τοτού, που είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Αμελί», εκπέμπει μια ακατανόητη έπαρση στις δημόσιες εμφανίσεις της, δείχνοντας ότι εκεί στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού αρχίζει και αναπτύσσεται ένας αφ’ υψηλού ελιτισμός που θα τον ζήλευε και η «Μαντάμ Σουσού» στο ομώνυμο σατιρικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Ψαθά. Η κ. Κουφονικολάκου, η οποία, αν δεν κάνω λάθος, την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε επαγγελματικές περγαμηνές και αξιοποιήθηκε σε διάφορα πόστα της εξουσίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το άξιζε, αν μη τι άλλο θα έπρεπε να απαντά με μεγαλύτερο σεβασμό στις ηγεσίες, στους βουλευτές και στα στελέχη του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους για συνεργασία με τον Αλ. Τσίπρα. Και όχι να τους εξευτελίζει γλυκά, παριστάνοντας ότι «δεν τους βλέπει» ή «δεν τους έχει ανάγκη» μόνο και μόνο για να περάσει το μήνυμα της απαλλαγής του Αλ. Τσίπρα από τα βαρίδια του παρελθόντος. Δηλαδή τι; Να κηρύξει αθώο τον πρώην πρωθυπουργό, χρεώνοντας τη ζημιά που έπαθε ως προσωπικότητα στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε αυτούς που σήμερα θέλουν να ξαναείναι μαζί του.
«Αυτός ο φορέας δεν έχει καμία ανάγκη να παρακαλέσει ή να επιδιώξει συγκλίσεις με κανέναν άλλον φορέα αυτήν τη στιγμή. Στόχος είναι να στηριχθούμε απολύτως στις δικές μας δυνάμεις», δήλωσε χθες στη «Ναυτεμπορική» η κ. Κουφονικολάκου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Αλ. Τσίπρας στοχεύει στην αυτοδυναμία χωρίς να υπολογίζει στη συνδρομή άλλων πολιτικών σχηματισμών.
Βέβαια εδώ γεννάται ένα ερώτημα, δεδομένου πως αυτά που λέει η κ. Κουφονικολάκου δεν συνάδουν με τις διακηρύξεις του κ. Γ. Σιακαντάρη, ο οποίος σπατάλησε εργατοώρες το προηγούμενο διάστημα ώστε να φτιάξει ένα κείμενο θέσεων για το κόμμα του Αλ. Τσίπρα, δίνοντας έμφαση στις συνεργασίες ανάμεσα στις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας. Η κ. Κουφονικολάκου μάς διαμηνύει ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν έχει ανάγκη κανέναν και ο Σιακαντάρης παιδεύεται να του βρει συμμάχους.
Το ΠΑΣΟΚ στηρίζει Αλεξανδράκη στην ΕΥΔΑΠ
Οι πρόσφατες συναντήσεις των εκπροσώπων των εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για το νομοσχέδιο που έφερε το υπουργείο Οικονομικών φαίνεται να είχαν και άλλου τύπου αποτελέσματα.
Η σχέση που αναπτύχθηκε έχει ιδιαίτερη σημασία ενόψει των κρίσιμων εκλογών για την ανάδειξη των δύο εκπροσώπων των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ύστερα από αλλεπάλληλες συναντήσεις, επαφές και συσκέψεις πολιτικών και συνδικαλιστικών στελεχών που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, διαμορφώνεται σαφής γραμμή στήριξης προς το Προοδευτικό Ψηφοδέλτιο και τον σημερινό εκπρόσωπο στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΥΔΑΠ, Γιώργο Αλεξανδράκη.
Μάλιστα, στελέχη που συμμετείχαν στις σχετικές συζητήσεις φέρονται να ξεκαθάρισαν πως οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτικής σύγχυσης ή έμμεσης νομιμοποίησης συνεργασιών με τη Νέα Δημοκρατία βρίσκεται εκτός της πολιτικής γραμμής που έχει χαράξει το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.
Ζουρλός πετροπόλεμος
Η αντιπολιτευτική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ διακρίνεται από έναν ιδιότυπο απομονωτισμό και μια ακατανόητη περιχαράκωση με στοιχεία φοβικότητας, που μας θυμίζει ώρες ώρες κάτι αντικοινωνικούς τύπους, δηλαδή τους «τρελούς» σε κάτι χωριά της επαρχίας που σκαρφάλωναν στις μάντρες και πέταγαν πέτρες στους περαστικούς όταν αυτοί πήγαιναν όλοι μαζί στην εκκλησία ή σε κανένα πανηγύρι. Κάπως έτσι ξεχωρίζει και το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη, που αντί για στρατηγικής σημασίας «ανοίγματα» εκεί που κρίνεται το παιχνίδι της αναγνώρισης της συστημικής επιρροής του, εμφανίζει μια ηττοπάθεια στα όρια της πολιτικής δειλίας, εξαντλώντας τα όρια των δυνατοτήτων του σε έναν ζουρλό πετροπόλεμο από το ταμπούρι της Χαριλάου Τρικούπη. Έτσι όμως δεν οικοδομείται ένα κόμμα με κυβερνητικά χαρακτηριστικά, μήτε και ο αρχηγός του θα καταφέρει ποτέ να χτίσει πρωθυπουργικό προφίλ.
Δύο ηθοποιοί σε ρόλο κονφερασιέ
Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρακολουθώντας τη χθεσινή εκδήλωση στο Θησείο, όπου ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, ανακάλεσα στη μνήμη μου την ιστορική ρήση του Βύρωνα Πολύδωρα «Αγγαρεία κάνω, ποινή εκτίω». Διότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν σου έδινε την εντύπωση ότι έχει πίστη σε αυτό που πάει να κάνει, αλλά πως πρέπει να το κάνει επειδή κάποιοι του το ζήτησαν. Μπορεί να πέφτω και έξω. Όμως οι μεγάλες επιστροφές πρέπει να συνδυάζονται και με συγκλονιστικές στιγμές, ειδικά όταν αυτοί που «ξαναέρχονται» μας δίνουν «ραντεβού με την Ιστορία». Χθες στο Θησείο δεν είχαμε ραντεβού του Αλ. Τσίπρα με την Ιστορία, αλλά με δύο ηθοποιούς, που σε ρόλο κονφερασιέ συντόνιζαν μια υποτονική κομματική μάζωξη με φίλους και συγγενείς, δίχως παλμό και ενθουσιασμό και με την κοινωνία απούσα. Και το έκαναν αυτό με κακοπροαίρετους εξυπνακισμούς και κρύα αστεία, όπως οι αρλεκίνοι και οι γελωτοποιοί των παλαιών βασιλιάδων.
!
Ο Αλ. Τσίπρας με τη χθεσινή του εμφάνιση όχι μόνο δεν κέρδισε το στοίχημα της μεγάλης επιστροφής, αλλά έφαγε «παγωτό» από την κοινωνία, η οποία του γύρισε την πλάτη και δεν τον τίμησε με τη μαζική της παρουσία στη φιέστα που οργάνωσε με τον Σαουλίδη, τον Μπίστη και τον Τεμπονέρα.
Εφημερίδα Απογευματινή
