Η πλάκα με τους πρώην πρωθυπουργούς Αλέξη Τσίπρα και Αντώνη Σαμαρά είναι ότι στις δημόσιες παρεμβάσεις τους επιχειρούν να εμφανιστούν ως γνήσιοι εκφραστές της λαϊκής πλειοψηφίας, υποστηρίζοντας ότι ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά και η ΝΔ ως κυβέρνηση δεν έχουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και βρίσκονται σε φάση αποδρομής. Βλέπουμε δύο πρώην πρωθυπουργούς να αυτοσυστήνονται στο εκλογικό σώμα ως καλύτεροι από τον Κ. Μητσοτάκη και πιο κατάλληλοι να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, επικαλούμενοι την παλαιότερη θητεία τους στο Μέγαρο Μαξίμου.
Στην κρίση μεγαλείου που τους έχει «χτυπήσει», διεκδικώντας αυθαιρέτως τον τίτλο του «μεσσία», και τους οποίους η κοινωνία αδημονεί να ξαναδεί να κρατούν στα χέρια τους τα σκήπτρα της εξουσίας, παραβλέπουν μια σημαντική λεπτομέρεια που συνάμα είναι εξόχως διδακτική για τα ηγετικά όρια της προσωπικότητας τους. Αμφότεροι έγιναν πρωθυπουργοί με μειοψηφική αποδοχή από το εκλογικό σώμα, καθώς κανένας τους δεν κατάφερε ποτέ, ούτε στις πιο ένδοξες στιγμές της πολιτικής του καριέρας, να κατακτήσει τον στόχο της αυτοδυναμίας.
Τόσο ο Αλ. Τσίπρας όσο και ο Αντ. Σαμαράς, έγιναν πρωθυπουργοί με την παροχή… πρώτων βοηθειών από άλλα κόμματα, που λειτούργησαν σαν «πατερίτσες», κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως «δημιουργική νοθεία» της λαϊκής ετυμηγορίας με καταστρατήγηση των κανόνων της πολιτικής δεοντολογίας. Ο μεν Αλ. Τσίπρας, ένας αριστερός ηγέτης, συνεργάστηκε με τον… παραδεξιό Π. Καμμένο. Ο Αντ. Σαμαράς τίναξε την μπάνκα στον αέρα για να γίνει πρωθυπουργός.
Συνεργάστηκε με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και σε κάποια φάση με τον ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη.
Ούτε ο Τσίπρας όμως, μήτε ο Σαμαράς -ως πολιτικά πρόσωπα- δεν μπορούν να καμώνονται πως υπήρξαν ηγετικές μορφές της Ελλάδος με τεράστια λαϊκή απήχηση, όπως τους παρουσιάζουν οι πάσης φύσεως «αυλικοί» τους, συγκρίνοντας τον πρώτο με τον Ανδρ. Παπανδρέου ή τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον δεύτερο με τον Ντε Γκολ της Γαλλίας.
Από τους «Χατζηαβάτηδες», που τους λιβανίζουν και τους κάνουν τεμενάδες και υποκλίσεις, έχουμε ακούσει πως ηγέτες σαν και αυτούς γεννιούνται κάθε 100 χρόνια. Και την κολακεία αυτή που εισπράττουν, τη μετατρέπουν σε «μεσσιανισμό», ενώ την ίδια στιγμή αυτό που έχουν πάθει οι ίδιοι, το καταλογίζουν στον Κ. Μητσοτάκη, ισχυριζόμενοι πως συμπεριφέρεται ως αλαζόνας, επειδή δύο φορές εξασφάλισε την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Πωλείται ολόκληρος, αλλά και για ανταλλακτικά ο ΣΥΡΙΖΑ
Δεν ξέρω εάν στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ η Ρένα Δούρου απευθυνόμενη στον Σωκράτη Φάμελλο του είπε «πας να μας πετάξεις σαν τα σκυλιά», αλλά ακόμη και αν στην παρέμβασή της δεν διατυπώθηκε με αυτήν ακριβώς τη φράση η αντίδρασή της, η αλήθεια είναι ότι ο «γίγαντας» πρόεδρος του κόμματος αυτό κάνει. Έχει βγάλει σε πλειστηριασμό την Κουμουνδούρου, πουλώντας στον Αλ. Τσίπρα ό,τι αυτός επιθυμεί να αγοράσει, μεταξύ αυτών και την πάρτη του. Ο Αλ. Τσίπρας, που είναι και επιλεκτικός μετά το «rebranding», επιθυμεί να κλείσει ο Σ. Φάμελλος το «μαγαζί», αλλά την ίδια στιγμή διαπραγματεύεται μαζί τους πως δεν θέλει να πάρει μαζί του όλο το προσωπικό.
Συνήθως, όταν ανοίγει μια νέα επιχείρηση, δίπλα σε μια άλλη που δεν πάει καλά, οι υπάλληλοι που πιστεύουν ότι θα έχουν λαμπρό μέλλον, εάν προτιμήσουν το αφεντικό που τους εξασφαλίζει καλύτερες απολαβές και συνθήκες εργασίας είναι ελεύθεροι να το πράξουν. Δεν ζητάνε όμως από το πρώην αφεντικό τους, που μαζί του δεν έβλεπαν προκοπή, να κλείσει την επιχείρησή του και να μείνουν ξεκρέμαστοι ή χωρίς δουλειά οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους, που δεν θα επιλέξουν να εργαστούν για τον ισχυρό νέο εργοδότη-επενδυτή. Ο Φάμελλος αυτό κάνει. Για να πάει καλύτερα το μαγαζί του Αλ. Τσίπρα, κλείνει το δικό του, δηλαδή την Κουμουνδούρου, στέλνει στην ΕΛΑΣ αυτούς που θέλει ο πρώην πρωθυπουργός και βγάζει στην ανεργία όλους τους άλλους.
Ας… νοιαστεί για τον τόπο αφιλοκερδώς
Εάν ο Αντώνης Σαμαράς είναι τόσο ιδεαλιστής και πατριώτης, λέγοντάς μας ότι ένας πολιτικός που νοιάζεται για τον τόπο του δεν βγαίνει ποτέ στη σύνταξη, θα μπορούσε κάλλιστα να αποποιηθεί όλα τα προνόμια που του προσφέρει η Πολιτεία όσο συμμετέχει στα κοινά. Και να αποδείξει στον κόσμο ότι όντως δεν ζει από την πολιτική, αλλά πολιτεύεται ανιδιοτελώς και για την… ψυχή της φουκαριάρας της Ελλάδος.
Εφόσον με τη δραματική έγνοια που προβάλλει παριστάνει τον άγρυπνο φρουρό της πατρίδας, θα περίμενε κανείς και τον μισθό του να τον προσφέρει στις Ένοπλες Δυνάμεις ή σε οικογένειες που φυλάνε Θερμοπύλες στα ακριτικά νησιά. Ο δόλιος ο Ντε Γκολ, τον οποίο επιχειρεί να μιμηθεί, ακόμη και ως πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας, έπαιρνε μόνο τη στρατιωτική του σύνταξη, ενώ η ιστορία τον έχει καταγράψει ως «φτωχό πλην τίμιο».
Εφημερίδα Απογευματινή
