Οι άνδρες και οι γυναίκες του ΠυροσβεστικούΣώματος δεν πρέπει να είναι «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», για να δανειστούμε και τη σχετική ρήση του Ευαγγελιστή Ματθαίου. Η βασική αποστολή τους πρέπει να είναι η κατάσβεση των πυρκαγιών. Στην Ελλάδα η Πυροσβεστική απεγκλωβίζει κόσμο από τα ασανσέρ, πλημμυροπαθείς από τα σπίτια τους, σκυλιά που πέφτουν σε πηγάδια, γατιά από δέντρα, φίδια που μπαίνουν σε σπίτια και πολλές ακόμη επιχειρησιακές δράσεις, που δεν μου έρχονται αυτήν τη στιγμή στο μυαλό.
Εδώ όμως γεννάται ένα ερώτημα: οι άνθρωποι αυτοί, που αναλαμβάνουν την ευθύνη να φέρουν σε πέρας τέτοιου είδους αποστολές, έχουν εκπαιδευτεί για να καλύπτουν συνολικά αυτή την ευρεία γκάμα σωτήριων επεμβάσεων; Πυροσβέστες είναι οι άνθρωποι, όχι ο… Σούπερμαν. Ούτε τίποτα κομάντο, στα πρότυπα του Ράμπο που φέρνει σε πέρας κάθε επικίνδυνη αποστολή. Θα μου πείτε ότι όσοι επιχειρούν σε ριψοκίνδυνα πεδία ανήκουν στην ΕΜΑΚ. Είναι όμως βέβαιο ότι αυτό γίνεται για κάθε περιστατικό;
Ωστόσο, με αφορμή όλα τα παραπάνω, αλλού θέλω να καταλήξω. Χθες στη Ρόδο έχασε τη ζωή του ένας πυροσβέστης, ο οποίος πήγε να μαζέψει κάτι τουρίστες-χομπίστες, οι οποίοι είχαν πάρει τα όρη και τα βουνά για να ψυχαγωγηθούν στη φύση. Για ποιο λόγο η ελληνική πολιτεία θα πρέπει να θυσιάζει το ανθρώπινο δυναμικό της για τον κάθε βλαμμένο που το παίζει ορειβάτης ή περιπατητής σε δύσβατα μονοπάτια ή κακοτράχαλα βουνά;
Όλους αυτούς τους επιπόλαιους χομπίστες θα έπρεπε η πολιτεία να τους τιμωρεί κάθε φορά που ένας άνθρωπος διακινδυνεύει τη ζωή του για να τους γλιτώσει από τη «μ@λ@κί@ που τους δέρνει». Χθες θυσιάστηκε ένας πυροσβέστης, όμως τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί εκατοντάδες περιστατικά με επιπόλαιους συνανθρώπους μας, οι οποίοι κάνουν του κεφαλιού τους, κινητοποιούνται για χάρη τους πολλές φορές και εναέρια μέσα -που κοστίζουν ακριβά- και, αν κάτι τους συμβεί, εμφανίζονται οι συγγενείς τους να κάνουν καταγγελίες σε βάρος της πολιτείας ότι άργησε να τους βοηθήσει. Μιλάμε για απύθμενο θράσος!
Το ζεϊμπέκικο του Πατούλη και το παράπονο της Πολυτίμης
Ένας από τους λόγους που με έκαναν να αμφιβάλλω κατά πόσον ήταν αυστηροί και με πρόθεση τιμωρίας οι έλεγχοι που έκανε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας στο ιατρείο της οδού Καρνεάδου, είναι ότι μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή μία κυρία ονόματι Πολυτίμη Λεονάρδου, η έγνοια της οποίας ήταν να δώσει προτεραιότητα στο γεγονός ότι ο πολιτικός και επιστημονικός μέντοράς της για ένα ζεϊμπέκικο έχασε το χρίσμα του υποψήφιου περιφερειάρχη στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Δηλαδή ο ΓιώργοςΠατούλης.
Η συγκεκριμένη κυρία, που προφανώς λειτουργεί ως πολιτικός σωματοφύλακας του κ. Πατούλη, είχε βγει στον Σκάι λίγες ώρες μετά το μοιραίο. Και επειδή οι παρουσιαστές ξεκίνησαν την εκπομπή τους φιλοξενώντας κάτι χορευτές ζεϊμπέκικου για να τιμήσουν τον Γ. Μαζωνάκη, η ίδια αισθάνθηκε την ανάγκη να επισημάνει ότι και ο Γ. Πατούλης είχε αδικηθεί από ένα ζεϊμπέκικο που χόρεψε όταν έγινε η τραγωδία των Τεμπών. Μόνο από αυτή την αναφορά της, προσωπικά δεν δύναμαι να την πάρω στα σοβαρά για όλα τα υπόλοιπα που σχετίζονται με τους ελέγχους του ΙΣΑ γύρω από την υπόθεση Μαζωνάκη.
Οι «καλαμοκαβαλάρηδες» στο στόχαστρο της Ντόρας
Καλό θα είναι τα μηνύματα που στέλνει η Ντόρα Μπακογιάννη να τα ακούν με προσοχή στο Μέγαρο Μαξίμου, μήπως και φιλοτιμηθούν κάποιοι εκ των στενών συνεργατών του πρωθυπουργού να εκδώσουν μια… σιωπηρή οδηγία προς τους απανταχού «καλαμοκαβαλάρηδες γαλάζιους» αξιωματούχους σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας.
Η παρέμβαση που έκανε η βουλευτής Χανίων, περιγράφοντας αλαζονικές συμπεριφορές υπουργών, που θα πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν», είναι στο ίδιο πνεύμα με κάτι που και εμείς είχαμε επισημάνει από αυτήν εδώ τη στήλη, γράφοντας χαρακτηριστικά πριν από λίγες ημέρες: «Οι ψηφοφόροι της ΝΔ δεν είναι οι “χρήσιμοι ηλίθιοι” των υπουργών, που νομίζουν ότι, για να εξασφαλίσουν την εκλογή τους στις επικείμενες κάλπες, θα πρέπει να προκαλέσουν ντόρο γύρω από το όνομά τους, πετώντας -και καλά- “προωθημένες π@π@ριές” στη δημόσια ατζέντα.
Επειδή οι ίδιοι στον περίγυρό τους μπορεί να συναναστρέφονται με κρατικοδίαιτους ΟΝΝΕΔίτες, δεν σημαίνει ότι ο δεξιός ψηφοφόρος απολαμβάνει στη ζωή του και την καθημερινότητά του τα αντίστοιχα με αυτούς προνόμια. Ο κίνδυνος για μια εξουσία που αρχίζει να παράγει “καλαμοκαβαλάρηδες” και αλαζόνες παραγονταραίους είναι στο τέλος να περιέλθει σε ανυποληψία. Ας σοβαρευτούν λοιπόν κάποιοι, πριν να είναι πολύ αργά…». Και, πιστέψτε με, με την κυρία Μπακογιάννη δεν έχω καμία προσωπική επαφή.
