Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα εξακολουθήσουν να ενεργούν αφήνοντας αποτύπωμα –έστω και χωρίς νομική ισχύ ή διεθνή κατοχύρωση- με το οποίο θα θέλουν να κρατούν ενεργά, στην ελληνική αλλά και στη διεθνή συνείδηση, τα δήθεν δικαιώματά τους σε ευρύτερο γεωγραφικό χώρο, στο πλαίσιο του μεγαλοϊδεατισμού τους. Αυτό έκαναν με το τουρκολιβυκό σύμφωνο παρά το γεγονός ότι ουδεμία ισχύ έχει σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ αποδοκιμάστηκε και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υπό την ίδια έννοια του ανυπόστατου κατά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και την ίδια τη γεωγραφική πραγματικότητα, στον κάλαθο αχρήστων ανήκει και η υποτιθέμενη κατοχύρωση της «ονομασίας προέλευσης» του Turkaegean, πριν από τέσσερα χρόνια.
Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν οι γείτονές μας είναι ότι πέραν των παραβιάσεων από αυτούς του διεθνούς Νόμου και κατ΄ επέκταση της οποιασδήποτε νομιμότητας -που είναι στοιχεία τα οποία δεν κατοχυρώνουν αυτό που επιδιώκουν- είναι λ.χ. ότι όταν οι ξένοι μιλούν για Αιγαίο (το οποίο ο Ερντογάν εποφθαλμιά) δεν εννοούν ούτε κάποιο Turkaegean ούτε τίποτε άλλο παρά μόνο τη δική μας θάλασσα, τα δικά μας νησιά επισκέπτονται και δεν διανοούνται να πιστέψουν ότι η Μύκονος ή τα άλλα νησιά είναι στο Turkaegean ή ότι το Αιγαίο ανήκει στην Τουρκία. Ακόμη δεν εννοούν ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα όπως κάποιος Έλληνας πολιτικός αρχηγός είχε πει.
Αυτό επίσης που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο είναι η, βήμα βήμα, προσπάθεια αποδόμησης από την Τουρκία της Ιστορίας. Και ένα από τα βήματα που γίνεται είναι να θεμελιωθεί δικαίωμα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Γι΄ αυτό άλλωστε ζητούσε όσον αφορά τις ελληνικές έρευνες για υδρογονάνθρακες με τη συμμετοχή και επιχειρηματικών κολοσσών, να της ζητούμε άδεια και, πρόσφατα, σε μία τάχα μου υποχώρηση, να ενημερώνουμε σχετικά την Άγκυρα για τις ενέργειές μας αυτές.
Με την προηγούμενη εμπειρία της τουρκικής τακτικής, κάθε προσπάθεια της Τουρκίας αποσκοπεί στο να διευρυνθούν τα όρια των τουρκικών δικαιωμάτων στο ελληνικό αρχιπέλαγος, Οι προβαλλόμενες δικαιολογίες και η σχετική επιχειρηματολογία πάντα θα εφευρίσκονται. Κάθε δε τουρκικός ελιγμός «κοιτάει» και προς τη διεθνή κοινότητα διότι αποβλέπει στο να δημιουργηθεί στην αντίληψή της ότι ιστορικά υπήρχαν πάντα οι Τούρκοι στην περιοχή έτσι ώστε να σβηστεί από την παγκόσμια συλλογική μνήμη η ιστορική πραγματικότητα της μογγολικής καταγωγής και αιφνίδιας εμφάνισης των Τούρκων.
Πέραν των αδιάσειστων νομικών επιχειρημάτων της ελληνικής πλευράς εκείνο που δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει είναι αυτή η προσπάθεια επηρεασμού της διεθνούς κοινότητας. Και να αποκρούουμε τις ιστορικές ανακρίβειες με την ιστορική πραγματικότητα και μόνον. Στην περιοχή λ.χ. της Τουρκίας ελληνικό στοιχείο υπήρχε και δρούσε από αρχαιοτάτων χρόνων. Στη Μικρά Ασία οι Ίωνες μεγαλουργούσαν και όχι καμιά μογγολική φυλή ή οι Σελτζούκοι Τούρκοι.
Η πολιτιστική προσέγγιση είναι πολλές φορές εφάμιλλη σε αποτελεσματικότητα της διπλωματίας. Γιατί αυτήν καταλαβαίνει η διεθνής κοινή γνώμη, που δεν είναι υποχρεωμένη να είναι ενήμερη για το Διεθνές Δίκαιο
Εφημερίδα Απογευματινή
