Στα μετεκλογικά σενάρια στην περίπτωση που η Νέα Δημοκρατία δεν πετύχει την απόλυτη πλειοψηφία εδρών στο επόμενο Κοινοβούλιο, η πιο συχνή αναφορά κομμάτων που θα μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού είναι Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Πέραν της υφιστάμενης απόφασης του τελευταίου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ που αποκλείει μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού, υπάρχει και μια πολιτική πραγματικότητα η οποία πρέπει να απασχολήσει.
Την προηγούμενη εβδομάδα εισήχθη στο Κοινοβούλιο για συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια το πολύ σημαντικό νομοσχέδιο περί ιδιωτικού χρέους. Όπως ήταν φυσικό, από την πλευρά της κυβέρνησης τον πρώτο λόγο είχε ο αρμόδιος υπουργός Οικονομικών κ. Πιερρακάκης. Ένας πολιτικός και κυβερνητικός παράγων που και ευέλικτος ή ρεαλιστής είναι αλλά και δεν συντρέχει λόγος να προκύψουν συνθήκες οξύτητας στην αντιπαράθεση ειδικά με το ΠΑΣΟΚ. Ο κυβερνητικός στόχος ήταν να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συναίνεση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ που εκ συγκυρίας ασκεί ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης, ξεχώριζε σε αυτήν την οπτική.
Πέραν των αντιπαραθέσεων και του κλίματος οξύτητας που τελικά επικράτησε στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού διαλόγου, αξίζει να θυμηθούμε ποια τελικά ήταν η ψήφος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο εν λόγω νομοσχέδιο. «ΟΧΙ», επί της αρχής, «ΝΑΙ» στο 77% των άρθρων του νομοσχεδίου, «ΠΑΡΟΝ» στο σύνολο του νομοσχεδίου.
Όσοι υποστηρίζουν ή επενδύουν σε μια κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ την επόμενη τετραετία ως λύση σε τυχόν αδιέξοδο ακυβερνησίας ή ως «συνταγή» σταθερής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας, η συγκεκριμένη ψηφοφορία που δεν αντέχει στη λογική θα πρέπει να τους προβληματίσει. Αν δύο κόμματα έχουν κάποια κοινότητα αντιλήψεων σε μεγάλα θέματα πολιτικής ή στρατηγικής για τη χώρα δεν θα φανεί μία μέρα ξαφνικά μέσα στις διερευνητικές εντολές. Γίνεται ορατή σε κάποιες ευκαιρίες από πριν. Η πραγματικότητα όμως δικαιώνει την πεποίθηση του πρωθυπουργού ότι η μόνη σταθερή λύση για τη χώρα είναι η αυτοδύναμης πλειοψηφίας Νέα Δημοκρατία.
Εφημερίδα Απογευματινή
