Στόχος μας δεν είναι να κάνουμε αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη, αλλά να τον νικήσουμε, είπε στους οπαδούς του ο Αλέξης Τσίπρας. Ανθρώπινη και θεμιτή η φιλοδοξία του αυτή – δηλαδή να νικήσει με το κόμμα του, την ΕΛΑΣ, την παράταξη που κυβερνά σήμερα. Το αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή το πότε η φιλοδοξία αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι μία άλλη παράγραφος, και δεδομένων των σημερινών ενδείξεων και συνθηκών ίσως θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να γευθεί πάλι την εξουσία ο συγκεκριμένος πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός.
Θεμιτή είναι και η επιθυμία της μερίδας αυτής του κόσμου, τα μέλη της οποίας εμφανίζονται ως οπαδοί του κ. Τσίπρα, να τον στηρίξουν και να τον οδηγήσουν και πάλι στο Μαξίμου, παρά το γεγονός ότι ο αριθμός τους δεν επαρκεί για να γίνει πραγματικότητα αυτή η επιθυμία τους. Όσο θεμιτό κι αν είναι το να υποστηρίζει μια μερίδα της κοινωνίας έναν πολιτικό, δεν είναι δυνατόν να μη διερωτηθεί κανείς, εφόσον έχει προηγηθεί μια αριστερή διακυβέρνηση, αν η υποστήριξή της αυτή στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα είναι αποτέλεσμα φανατισμού ή αντικειμενικής αξιολόγησης. Ενός φανατισμού που μπορεί είτε να είναι ιδεολογικός είτε να προέρχεται από μια απλή αντιπάθεια στο πρόσωπο του σημερινού κυβερνήτη. Διότι δεν μπορείς να πεις ότι όλοι αυτοί που τον στηρίζουν ωφελήθηκαν ιδιαιτέρως κατά τα χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης, καθώς αποτελούν τμήμα της ίδιας κοινωνίας που υπέφερε από τις τότε κυβερνητικές ασυναρτησίες.
Έβλεπες λ.χ. στη συγκέντρωση Τσίπρα όπου ανήγγειλε την ίδρυση του κόμματός του εκστασιασμένους κάποιας ηλικίας συνταξιούχους, για τους οποίους προφανώς δεν μετράει ότι ο «ηγέτης» τους τους έκοψε, άμεσα ή έμμεσα, 23 φορές τις συντάξεις. Ούτε θα πρέπει να έχουν ξεχάσει ότι κάθισαν στην ουρά έξω από τα αυτόματα μηχανήματα των τραπεζών για να πάρουν 60 ευρώ ημερησίως για να τα βγάλουν πέρα. Εξίσου προφανές είναι ότι δεν τους νοιάζει ούτε το πόσα λεφτά τούς χρέωσε, ως μέλη μιας κοινωνίας μιας χρεοκοπημένης χώρας, ούτε προφανώς είναι πρόθυμοι να αξιολογήσουν ότι κάποιος άλλος ήλθε να τους δώσει αυξήσεις στις συντάξεις που ο «ηγέτης» τους τις είχε κόψει.
Είπαμε όμως, καθένας έχει το δικαίωμα να υποστηρίζει όποιον θέλει. Ευτυχώς πάντως που οι οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού και του νέου κόμματός του δεν φαίνεται να είναι όσοι χρειάζονται για να ξαναμπεί η χώρα στις ίδιες τις προ ετών περιπέτειες. Υπό την έννοια αυτή δεν πρέπει να ανησυχούμε με αυτούς που εξακολουθούν να είναι εκτός πραγματικότητος.
Το μόνο ενδεχομένως ανησυχητικό μπορεί να είναι είτε η αμνησία του λαού αυτού είτε οι τρελοί πειραματισμοί του, κατά καιρούς, εξαιτίας αυτής της αμνησίας του.
