Λογικό είναι να απασχολεί την κοινωνία το θέμα της ακρίβειας, ειδικώς αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι σημαντικό τμήμα της έχει εισόδημα που δεν επαρκεί ώστε ο πολίτης να μπορεί να αντεπεξέλθει σε βασικές ανάγκες. Γι’ αυτό άλλωστε και σε μία προσπάθεια να διευκολυνθούν τα νοικοκυριά στις επιλογές τους, δημιουργήθηκε και η πλατφόρμα «PosoKanei» ώστε να γίνονται συγκρίσεις τιμών των προϊόντων και να επιλέγει ο καταναλωτής το φθηνότερο. Και πάλι όμως υπάρχουν προϊόντα των οποίων οι τιμές, σε σχέση με εκείνες των ίδιων προϊόντων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι υψηλότερες, όταν μάλιστα και το εισόδημα εκεί είναι υψηλότερο.
Και με άλλη ευκαιρία (επειδή το ζήτημα των τιμών στη χώρα μας είναι διαχρονικό) η στήλη έχει επισημάνει ότι το ζήτημα της συγκράτησης των τιμών δεν είναι απλώς ζήτημα αστυνόμευσής τους από τις κυβερνήσεις. Και άλλοι παράγοντες απαιτεί να συμβάλουν σε αυτό. Δεδομένου ότι η διαμόρφωση των τιμών είναι και θέμα πολιτικής οικονομίας, δηλαδή προσφοράς και ζήτησης, αναμφίβολα, μία ανισορροπία υπέρ της ζήτησης συμβάλλει στη διατήρηση υψηλών τιμών από εκείνους που κερδοσκοπούν με κάθε ευκαιρία.
Σε προηγούμενες σχετικές παρατηρήσεις για το ίδιο θέμα, από αυτήν εδώ τη στήλη, είχαμε αναφερθεί σε παλαιό παράδειγμα στη Γαλλία όταν με την αύξηση της τιμής κάποιου βασικού προϊόντος (της μπαγκέτας ψωμιού, αν δεν κάνω λάθος) οι Γάλλοι απείχαν από την αγορά του προϊόντος, με συνέπεια να πέσει ξανά η τιμή του. Τέτοιου είδους κοινωνικές αντιδράσεις δεν έχουν σημειωθεί ποτέ στην Ελλάδα ακόμη και όταν ο πληθωρισμός ήταν στα ύψη. Και αυτό διότι μεταξύ των άλλων υπάρχει η αντίληψη μεγάλης μάλλον πλειοψηφίας ότι «αφού έχω να πληρώσω γιατί να μη το πάρω στην τιμή που είναι;». Και αναφέρομαι, έστω και αυθαίρετα, σε «μεγάλη πλειοψηφία» διότι αυτό το επιτρέπει η ίδια η πραγματικότητα. Όταν σε κάθε αργία -πολύ περισσότερο στις μεγάλες- φεύγουν από τις μεγάλες πόλεις εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκινήτων και όταν για να κλείσεις θέση σε πλοίο ή ξενοδοχείο για το καλοκαίρι χρειάζεται να το κάνεις αυτό μήνες πριν, προφανώς είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι η πλειοψηφία έχει τη δυνατότητα να πληρώνει τις υψηλές τιμές χωρίς προηγουμένως να κάνει έρευνα αγοράς.
Επιπλέον, επειδή παρά τους ελέγχους που έχουν αυξηθεί και την αναγκαστική, σε πολλές περιπτώσεις, χρήση πλαστικού χρήματος η φοροδιαφυγή έχει περιοριστεί, εν τούτοις η παραοικονομία παραμένει σε υψηλά ακόμη επίπεδα, Και επομένως υπάρχει, όπως λένε, «λίπος» που επαρκεί για αγορές σε όποιες τιμές υπάρχουν στα προϊόντα.
Η αντιμετώπιση του τιμάριθμου δεν είναι εύκολη υπόθεση και από τότε που καταργήθηκε η αγορανομία δύσκολα αντιμετωπίστηκαν τα σχετικά φαινόμενα. Ή και καθόλου. Διότι μεταξύ των παραγόντων των οποίων η δύναμη είναι ισχυρή είναι ο ίδιος ο καταναλωτής…
Εφημερίδα Απογευματινή
