Η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στο Ιράν αλλά και οι συνεχιζόμενες εκατέρωθεν επιθέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, επιβεβαιώνουν δύο αναλλοίωτες ιστορικές αλήθειες. Πρώτον, ότι οι ισχυροί του κόσμου, σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο κι αν βρίσκονται, δεν θα παύσουν ποτέ να χρησιμοποιούν την ισχύ τους είτε για την επέκτασή τους (περίπτωση της Ρωσίας) είτε εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους, χωρίς να σημαίνει ότι και στην περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, όσον αφορά στη Γροιλανδία λ.χ. δεν επιχειρείται η ικανοποίηση ενός εθνικού επεκτατισμού και μιας μεγαλοϊδεατικής πολιτικής. Γεγονός το οποίο μάλιστα αποτελεί κακό προηγούμενο και για λιγότερο ισχυρές χώρες και πάντως θεωρούσες εαυτές ισχυρότερες έναντι άλλων, γειτονικών, όπως λ.χ. στην περίπτωση της Τουρκίας.
Και δεύτερον, ότι η ανθρωπότητα λίγα έμαθε από τους πολέμους, μικρούς ή μεγάλους, μέσα στους οποίους έχει αιματοκυλιστεί. Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι αλαζονικές και συγχρόνως αδίστακτες ηγεσίες είναι αυτές που κάθε φορά ηγούνται των απονενοημένων διαβημάτων που συνιστά ο πόλεμος ως πολιτική μιας χώρας.
Στη σημερινή πραγματικότητα μάλιστα έχουμε από τη μία πλευρά έναν αδίστακτο και αλαζονικό ηγέτη και από την άλλη έναν άλλον που έχει τα ίδια επικίνδυνα χαρακτηριστικά τα οποία γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα από τη χαοτική σκέψη του και το αλλοπρόσαλλο των συνεχώς μεταβαλλόμενων ενεργειών του. Παράλληλα παρατηρείται μία έλλειψη ηγετικών προσωπικοτήτων στον υπόλοιπο κόσμο των θεωρουμένων άλλων ισχυρών χωρών, έτσι ώστε αυτές να μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα στην πρόθεση των δύο Υπερδυνάμεων να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και να λύνουν τις διαφορές τους με την πρόκληση αιματηρών συγκρούσεων και εκατόμβες νεκρών…
Και με άλλη ευκαιρία σε άλλο χρόνο, καθώς οι ευκαιρίες αφθονούν εξαιτίας των πολεμικών διαθέσεων κρατών και των ηγεσιών τους, είχαμε αναφέρει τη διαχρονική επικαιρότητα του δικού μας Θουκυδίδη. Παραμένει δε τόσο επίκαιρος που ίσως θα έπρεπε τόσο οι πολιτικοί όσο και οι διπλωμάτες να κάνουν κτήμα τους τον Έλληνα ιστορικό και πολιτικό, καθώς η ερμηνεία του πάνω στα γεγονότα της πολιτικής και των συγκρούσεων θα τους βοηθούσε και στο πώς να σκέπτονται αλλά και στο πώς να αποφασίζουν. Και κυρίως, τι να αποφασίζουν.
Οι ερμηνείες του εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα αν θέλουμε να αξιολογήσουμε τη συμπεριφορά των ισχυρών του κόσμου. Και κυρίως το πόσο αδίστακτοι μπορεί να γίνουν. Ας δούμε λοιπόν πώς αξιολογεί τη στάση των ισχυρών ο Θουκυδίδης έναντι των άλλων και κυρίως έναντι των πλέον αδύναμων. Πρώτον: Προς το συμφέρον σας είναι να κάνετε αυτό που σας ζητάμε. Δεύτερον: Εμείς έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας. Αντιθέτως οι αντίπαλοί μας, αδικούν! Τρίτον: Εμείς είμαστε οι ισχυροί. Επομένως έχουμε το δικαίωμα να επιβάλλουμε τη θέλησή μας.
Υπάρχει άραγε κανείς σήμερα που μπορεί να αμφιβάλλει για την επιχειρηματολογία των Υπερδυνάμεων στην πραγμάτωση των σκοπών τους, ενίοτε, αν όχι πάντοτε, άνομων;
Εφημερίδα Απογευματινή
