Η νέα έμπνευση του προέδρου της ΕΛΑΣ, με αρκετή δόση λαϊκισμού αλλά και αμφισημίας ώστε λίγοι να καταλάβουν και περισσότεροι να παρασυρθούν, αφορά τη φορολογική πολιτική του. Κατά τον κ. Τσίπρα λοιπόν, το κόμμα του θα φορολογούσε τον πλούτο. Ποιος είπε ότι θα φορολογούσε τους επιχειρηματίες;
Αυτό ήταν το νόημα των σχετικών δηλώσεών του -που θα τις εξειδικεύσει μάλλον στη Θεσσαλονίκη αν ερωτηθεί σχετικώς- και όπως καταλαβαίνει κανείς από όσα είπε, τον πλούτο δεν τον έχουν επιχειρηματίες, αλλά είναι φυτρωμένος σε χωράφια και ωριμάζει την άνοιξη! Μάλιστα η σχετική διευκρίνιση του επικεφαλής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης επιβεβαιώνει το κωμικό βιντεάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και που ένας τύπος ρωτάει μία κοπέλα αν θα έλθει στο σπίτι του για τρελίτσες. Αυτή του απαντάει «όχι» και εκείνος τη ρωτά: «Το Όχι είναι του Μεταξά ή το Όχι του Τσίπρα;».
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι πάλι με σοφιστείες που υποκρύπτουν τον γνωστό λαϊκισμό των περισσοτέρων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης -καθώς ξέρουν ότι οι υποσχέσεις που δίνουν είναι αδάπανες, εφόσον δεν θα κληθούν να τις εκπληρώσουν- επιχειρείται ξανά η άγρα ψήφων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση των λεγομένων του κ. Τσίπρα είναι εύλογο να διερωτάται κανείς αν, εξαιρώντας αυτός τον επιχειρηματικό κόσμο από τον πλούτο, αυτός ο πλούτος βρίσκεται στα χέρια των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα και των δημοσίων υπαλλήλων. Με τη γενική δε έννοια του όρου «πλούτος» που χρησιμοποιεί ακυρώνει και τη δική του επιχειρηματολογία αλλά και των στελεχών του ότι ο λαός πένεται και ότι όπως λένε κάποιοι άλλοι «δεν έχει να φάει», ασχέτως αν και οι ίδιοι αυτοί που τα λένε δυσκολεύτηκαν τώρα καλοκαιριάτικα να βρουν θέση σε πλοίο ή κατάλυμα!
Τα οικονομικά δεν είναι μία αφηρημένη έννοια. Και κάθε απόφαση περί αυτά έχει τις συνέπειές της. Άλλωστε και η αντιφατικού περιεχομένου δήλωση Τσίπρα περί διαχωρισμού του πλούτου από την επιχειρηματικότητα προφανώς έχει διπλή ερμηνεία: ή αγνοεί πώς λειτουργεί η οικονομία και πώς παράγεται πλούτος ή θεωρεί ότι μπορεί με σοφιστείες να παραπλανήσει τον επιχειρηματικό κόσμο όταν δεν του φορολογεί το εισόδημα που δηλώνει ως διευθύνων σύμβουλος λόγου χάρη της επιχείρησής του αλλά τα κέρδη της επιχείρησής του! Και μάλιστα με φόρα, καθώς ο πλούτος που παράγεται είναι κόκκινο πανί για κάθε αριστερό.
Δύσκολο να αποσυνδεθεί κανείς από παλιές συνήθειες και κυρίως από την πολυετή προπόνηση στην παραπλάνηση και στην πολιτική εξαπάτηση. Ίσως για αυτό η κοινωνία θα πρέπει κυριολεκτικώς να κοσκινίζει όσα της σερβίρουν με την ευκολία που έχουν όλοι όσοι από το πολιτικό σύστημα αντιλαμβάνονται ότι δεν θα κυβερνήσουν. Κυρίως διότι λεξιπλασίες και μπερδεμένες έννοιες, που υποτίθεται ότι παραπέμπουν σε ρηξικέλευθα κυβερνητικά σχέδια και προγράμματα, υποκρύπτουν είτε άγνοια είτε σκόπιμα ψεύδη. Και είναι παγίδες όπου εύκολα πέφτουν μέσα οι κοινωνίες…
