Η δημαγωγία και ο λαϊκισμός ως δυναμικά «όπλα» παραπλάνησης της κοινωνίας και κατ΄ επέκταση προσέλκυσης της ψήφου της από κόμματα και πολιτικούς που χρησιμοποίησαν αυτά τα όπλα συνετέλεσαν, από της συστάσεως του ελληνικού κράτους, στη διαμόρφωσή του κατά τέτοιον τρόπο ώστε πάντοτε οι ανάγκες του να είναι μεγάλες για τη λειτουργία του. Και αντιστοίχως οι δαπάνες που απαιτούνται για τη συντήρησή του. Επί σειράν ετών η ψήφος ανταλλασσόταν με διορισμούς, η ανεργία διατηρείτο σε χαμηλά επίπεδα με αντίστοιχη όμως αύξηση των θέσεων στο Δημόσιο και η προστασία των συντεχνιών που μπορούσαν να ασκούν πιέσεις εξώθησε σταδιακά το κράτος στον ρόλο του… προαγωγού.
Βεβαίως έχουν γίνει σημαντικά βήματα για τον εξορθολογισμό της λειτουργίας και των αναγκών του, αλλά και πάλι διαπιστώνονται ανορθογραφίες, καθώς μπορεί να πλεονάζει προσωπικό σε μία Υπηρεσία αλλά να λείπει από μία άλλη. Πέραν αυτού οι ανορθολογικές ανάγκες που απαιτούν συγκεκριμένες δαπάνες στερούν πόρους που θα έπρεπε να κατευθύνονται στη μισθολογική αναβάθμιση των υπηρετούντων σε καίριες δημόσιες Υπηρεσίες, όπως είναι λ.χ. η Δημόσια Υγεία και η Εκπαίδευση. Και δεν υπάρχει πιο θλιβερό γεγονός από το αναφερόμενο σε ρεπορταζ-έρευνα κυριακάτικης εφημερίδας («Το ΒΗΜΑ») κατά το οποίο δάσκαλος, αφού αποχαιρέτησε τους μαθητές του για το καλοκαίρι φόρεσε την ποδιά σερβιτόρου για να δουλέψει κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών, αντί να ξεκουραστεί, προκειμένου να συμπληρώσει το πενιχρό εισόδημά του. Και προφανώς δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση, στο πλαίσιο της γενικότερης ασυναρτησίας που παρουσιάζει το ελληνικό κράτος και στην οποία συμβάλλουν και όχι λίγοι εκ των υπαλλήλων του.
‘Όλα αυτά που περιγράφονται πιο πάνω όσον αφορά στις ανάγκες σε δαπάνες του κράτους, είναι λογικό να εξωθούν εκάστοτε τις κυβερνήσεις που συνήθως πληρώνουν τα σπασμένα των προηγούμενων, σε πονηρές όσο και ευφάνταστες μεθόδους για την εξοικονόμηση πόρων. Ένα παράδειγμα που αντιλαμβάνονται όλοι είναι ο ΕΝΦΙΑ, μέσω του οποίου και οι ιδιοκτήτες ακινήτων μετατρέπονται σε… νοικάρηδες. Μία άλλη περίπτωση ευφυούς εισπρακτικής μεθόδου είναι η καθιέρωση των ΚΤΕΟ, δηλαδή του τεχνικού ελέγχου οχημάτων λες και το επί σειράν ετών άθλιο κράτος ενδιαφέρεται περισσότερο για τη ζωή των οδηγών απ’ ό,τι εκείνοι που είναι φυσικό να προσέχουν περισσότερο την ασφάλειά τους σε σχέση με οποιοδήποτε υποκριτικό όσο και προσχηματικό κρατικό ενδιαφέρον! Και προφανώς δεν είναι οι μοναδικές οι προαναφερθείσες εισπρακτικές μέθοδοι, οι οποίες κατά καιρούς εφευρίσκονται, προκειμένου να γεμίζει ο κρατικός κορβανάς, όταν μάλιστα το κράτος έχει αποδείξει ότι αποτελεί τον μεγάλο μπαταχτσή, με όσα χρωστάει σε φυσικά και νομικά πρόσωπα.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί ιδανική συνθήκη για οποιαδήποτε πρόοδο και ανάπτυξη. Και επίσης μπορεί να αντιληφθεί πού θα πάνε τα πράγματα με αυτόν των εσμό των κρατιστών που συνωθούνται στην αντιπολίτευση και που έχουν την απαίτηση να κυβερνήσουν κιόλας.
Εφημερίδα Απογευματινή
