Έκλεισε πολιτικός αρχηγός τα πεντηκοστά δεύτερα γενέθλιά του και στο νεοπαγές κόμμα του τού είχαν την καθιερωμένη γενέθλια τούρτα. Για τα γενέθλια, να συνεννοούμαστε, είναι καθιερωμένη η τούρτα, όχι για νεότευκτα κόμματα. Αυτά σβήνουν άλλα κεράκια, εκτός και αν έχει προλάβει να τα σβήσει η κάλπη. Τα κόμματα, όχι τα κεράκια…
Κατ’ αρχάς να ευχηθούμε -διότι αυτό υπαγορεύει η αστική μας ευγένεια- χρόνια πολλά, μακροημέρευση και όλα εκείνα που εύχονται συνήθως σε ανάλογες περιστάσεις. Κυρίως «καλά μυαλά». Διότι δεν είναι πάντα βέβαιο ότι μεγαλώνοντας ωριμάζουμε, αφού ενίοτε υπερισχύει -αν όχι πάντοτε- το αληθές όσο και σοφόν πως «ό,τι μικρομάθεις δεν γερονταφήνεις». Και αυτό αποτελεί μάλλον μία επισφαλή προοπτική για το υπαρξιακό μέλλον του εορτάζοντος, δεδομένου ότι αν δεν αλλάξει μυαλά -κάτι που εμπράκτως θα πρέπει να το δείξει-, μάλλον δεν θα έχουν αίσιο τέλος οι εκ νέου μεσσιανικές φιλοδοξίες του.
Κατ’ αρχάς, για όποια σημασία έχει αυτό για την ωρίμανση του ανδρός, το πέρασμα του ηλικιακού Ρουβίκωνα των 50 ετών τον κατατάσσει στην περίφημη τάξη των μεσηλίκων. Ήδη από τον Ρουβίκωνα έχουν ήδη περάσει δύο έτη και επομένως δεν είναι απλώς μεσήλιξ αλλά οδεύει σταθερά και προς το γήρας. Εννοούμε το σωματικό, διότι το πνευματικό τον έχει κυριεύσει εδώ και χρόνια.
Ως μεσήλικα πρέπει να του συμπεριφερόμεθα και με τον δέοντα σεβασμό, όπως παραδείγματος χάρη, για τους μη κατανοούντες την παρατήρηση αυτή, να του δίνουμε τη θέση μας στο λεωφορείο ή στο μετρό – μολονότι ως ευπατρίδης της Αριστεράς μάλλον αποφεύγει να χρησιμοποιεί ό,τι χρησιμοποιεί και το πόπολο.
Η απαίτηση βεβαίως για την έμπρακτη επίδειξη του επιβαλλόμενου σεβασμού δεν αποκλείει την κριτική για όσα πράττει, δεδομένης της σχετικής όσο και δικαιολογημένης επιφυλακτικότητας ως προς την πνευματική και, κατ’ επέκταση, πολιτική ωρίμανση του μεσήλικος ανδρός. Τοιαύτα δείγματα ωριμότητας δεν έχει δείξει ακόμη, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι παχιά ωραία λόγια και δωρεάν υποσχέσεις δεν αποτελούν για κανέναν πολιτικό μεσσία απόδειξη ωρίμανσης, ει μη μόνο αντιγραφή προτύπων όπως εκείνα που ενσάρκωνε, σατιρίζοντας την πολιτική, ο αείμνηστος Λάμπρος Κωνσταντάρας. Ο οποίος, σε τελευταία ανάλυση, στον ρόλο του κατεργάρη πολιτικού έλεγε και μία συγγνώμη, την οποία πάντως δεν έχουμε ακούσει για τον πολιτικό βίο και πολιτεία του μεσήλικος ανδρός, που προσφάτως έσβησε τα 52 κεράκια της τούρτας των ομοίων του.
Ας ελπίσουμε ότι ποτέ δεν είναι αργά. Και ότι ως γεγηρακώς θα αποκτήσει τη φρόνηση, έστω και αν έχουν παρέλθει τα νιάτα του. Βεβαίως τότε η φρόνηση μπορεί να του είναι χρήσιμη για άλλα πράγματα πλην της πολιτικής, διότι δεν φαντάζεται κανείς ότι θα περιμένει η ελληνική κοινωνία να αποκτήσει τη φρόνηση που του έλειψε όταν ήταν στα ντουζένια του.
Ποτέ όμως δεν ξέρεις, διότι αυτή εδώ η χώρα δεν είναι τυχαίως η χώρα του Δελαπατρίδη…
