Δεν είναι, δυστυχώς, η πρώτη φορά που ένας απίθανος σε χυδαιότητα και χολή κόσμος, βρίζει με ακατονόμαστα λόγια έναν νεκρό. Απλώς και μόνο επειδή είναι πολιτικός και ανήκει σε κόμμα ή σε ιδεολογία διαφορετική από τη δική του. Θα έλεγα ότι είναι απλώς κομματικοί αντίπαλοι, επειδή η ιδεολογία είναι μία έννοια την οποία μπορούν να καταλάβουν και να αποδεχτούν ή να απορρίψουν πρόσωπα που έχουν μία στοιχειώδη μόρφωση και όχι άτομα τα οποία συμπεριφέρονται σαν κανίβαλοι μη σεβόμενοι τη μνήμη ενός νεκρού. Και μάλιστα ανήκοντες σε μία χώρα που (και με άλλη ανάλογη ευκαιρία χυδαίων αναρτήσεων) έχουμε πει ότι από αρχαιοτάτων χρόνων είχε έναν σεβασμό προς τους νεκρούς. Όχι μόνο των συμπατριωτών αλλά και των νεκρών του εχθρού ακόμη.
Το ζήτημα, με αφορμή τη συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν είναι η ανάλυση της ψυχοσύνθεσης αρρωστημένων πνευμάτων. Η ουσία βρίσκεται στο ότι τα άτομα αυτά, συμπεριφερόμενα έτσι όπως συμπεριφέρονται εκεί που απαιτείται σεβασμός, όχι απλώς κυκλοφορούν ανάμεσά μας, αλλά διακατέχονται από τέτοιες αρρωστημένες και φανατικές αντιλήψεις. Τις οποίες τους δίνει κάθε δημοκρατία το δικαίωμα όχι απλώς να εκφράζουν αλλά και διά της συμμετοχής τους στην επιλογή κομμάτων και πολιτικών προσώπων να επιλέγουν τους ομοίους τους, συντελώντας έτσι στην υποβάθμιση της πολιτικής και της ποιότητά της. Κάτι που είναι ορατό τα τελευταία χρόνια σε όποιον παρακολουθεί τα κοινά.
Είναι πρόσωπα τα οποία είναι σε θέση να δηλητηριάζουν την κοινωνία και να δημιουργούν σταδιακά την εντύπωση ότι αποτελούν πλειοψηφία. Το θέμα είναι ότι αν συγκροτούν ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, δυνάμενα τα πρόσωπα αυτά να παρασύρουν και άλλους, φτάνουμε στο σημείο να διαμορφώνεται ένα κοινωνικό σύνολο με επικίνδυνες τάσεις. Έτσι ώστε το σύνολο αυτό να αποδέχεται κάθε παρανομία, να επιχαίρει σε κάθε ζημία που υφίσταται ο πλησίον του επειδή το ίδιο βρίσκεται έναντί του σε μειονεκτική θέση για αντικειμενικούς λόγους και, τελικώς, να διαμορφώνει κάθε φορά με τη δική τους ψήφο ένα πολιτικό σκηνικό που θεωρητικά τουλάχιστον μπορεί να είναι υπονομευτικό των ίδιων των δημοκρατικών θεσμών. Ή μήπως η επικρότηση ενεργειών βίας με το πρόσχημα μίας δήθεν πολιτικής αντιπαράθεσης δεν αποτελεί ένα σαφές δείγμα όχι απλώς αντιδημοκρατικής αλλά φασιστικής αντίδρασης;
Είναι και όλες αυτές οι χυδαίες όσο και ακραίες αντιδράσεις ένα είδος εκφασισμού μερίδας της κοινωνίας, που ασφαλώς βρίσκει την αντανάκλασή της και, προφανώς και την εκπροσώπησή της και στο πολιτικό πεδίο. Το ερώτημα είναι αν τον τόνο για τέτοιες αντιδράσεις τον δίνει η τοξική συμπεριφορά που απορρέει από μερίδα του πολιτικού συστήματος, αποτελώντας παράδειγμα και για αντίστοιχη μερίδα πολιτών. Ή η λαϊκή χυδαία και φανατική συμπεριφορά παρασύρει τμήμα του πολιτικού κόσμου ώστε να κάνει ακολούθους του τους φανατικούς, τους χυδαίους και τους εκφασισμένους…
Εφημερίδα Απογευματινή
