Η σκηνή σε ιδιωτική σχολή που παρακινεί τα παιδάκια σε κάποιες δραστηριότητες, προκειμένου να κοινωνικοποιηθούν και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, όπως υπαγορεύει η σύγχρονη παιδοψυχολογία –λες και οι παλαιότερες γενιές που μεγάλωσαν χωρίς Φρόιντ και άλλους μεγιστάνες της ανατομίας της ψυχής δεν βγήκαν κανονικοί άνθρωποι! Τέλος πάντων, αλλού είναι το θέμα.
Πατέρας κρατώντας τα δύο παιδάκια του πλησιάζει τη γραμματεία της σχολής που τον έχει φωνάξει για να διευθετήσει τις οικονομικής φύσεως εκκρεμότητες που έχει. Παρεμπιπτόντως το Δημόσιο αναγνωρίζει τα συγκεκριμένα δίδακτρα αλλά έχει καταβάλει του Ιουνίου, οπότε ο πατέρας καλείται να καταβάλει τα του Ιουλίου για να τα εισπράξει, προφανώς, εν συνεχεία από το Δημόσιο. Πληρώνει και φεύγοντας, μάλλον φουρκισμένος επειδή έδωσε λεφτά γυρίζει και λέει στο αγοράκι του: «Είδες πόσο μου στοιχίζεις!». Αυτό δεν λέει αρχικώς τίποτε αλλά ύστερα από λίγο, καταλαβαίνοντας βεβαίως αυτό που του είπε ο πατέρας του, γυρίζει και του λέει: «Μπαμπά με αγαπάς;». Το παιδάκι είχε αντιληφθεί από τη φράση του ασυνείδητου πατέρα ότι το πορτοφόλι του είχε μεγαλύτερη αξία από τον γιο του! Και επειδή έδινε μεγαλύτερη σημασία στην τσέπη του, ο γονιός αυτό που είναι παράδειγμα προς αποφυγήν, δεν δίστασε να πληγώσει το παιδί του με αυτά τα λόγια.
Κατά τα άλλα θέλουμε να δημιουργούνται οικογένειες, να γεννιόνται παιδιά επειδή λέει η υπογεννητικότητα έχει κτυπήσει «κόκκινο» και θα μας πάρουν φαλάγγι… οι Τούρκοι που γεννοβολάνε, εργατικά χέρια δεν θα έχουμε, και τα ασφαλιστικά Ταμεία θα καταρρεύσουν! Το ερώτημα είναι αν μας ικανοποιούν οικογένειες με τέτοιους γονείς ή με τους άλλους που κακοποιούν τα παιδιά τους, έχοντας μετανιώσει που τα έχουν φέρει στον κόσμο. Χίλιες φορές να έρχονται μετανάστες για να πετυχαίνουμε τους οικονομικούς δείκτες που μας νοιάζουν και να έχουν εισφορές τα Ταμεία, παρά να φτιάχνουμε μία κοινωνία με προβληματικές οικογένειες, απλώς και μόνο για να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό πρόβλημα. Και γράφονται τώρα αυτά σε μία στήλη που έχει καταδικάσει την ευρωπαϊκή αντίληψη της αθρόας εισαγωγής μεταναστών για να υπάρχουν εργατικά χέρια και εισφορές! Όπως επίσης η πραγματικότητα έρχεται πάντα όχι απλώς να μας διαψεύδει αλλά και να μας ειρωνεύεται, καθώς γράφουμε κατά των οικογενειών που δημιουργούν ομόφυλα ζευγάρια και υιοθετούν μάλιστα παιδάκια. Και πέφτουν στην αντίληψή μας τέτοιες οικογένειες που ανατρέφουν τα παιδιά αυτά με υποδειγματικό τρόπο. Και πάντως χωρίς να ζυγίζουν την αξία τους αυτοί «οι γονείς» με τις δαπάνες που κάνουν για να τα μεγαλώσουν.
Να μας λείπουν λοιπόν οικογένειες που οι γονείς δεν εκτιμούν τι έχουν φέρει σε αυτόν τον κόσμο. Και ως προς τον πληθυσμό και τα Ταμεία, ασφαλώς η οικονομική επιστήμη έχει μεθόδους για τη λύση του προβλήματος το οποίο πάντως δεν το λύνουν κοινωνίες με ανάλγητους γονιούς…
Eφημερίδα Απογευυματινή
