Για μία ακόμη φορά η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο στόχαστρο μέρους του πολιτικού συστήματος και, ειδικότερα της αντιπολίτευσης, με αφορμή τη μη ανάσυρση υποθέσεων για τις υποκλοπές, που είχαν τεθεί στο αρχείο. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου που έλαβε την απόφαση αυτή επικαλέστηκε συγκεκριμένους νομικούς λόγους, αλλά -όπως έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν με ανάλογη αφορμή- το πολιτικό σύστημα αποδέχεται ή όχι τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, αναλόγως του αν είναι πολιτικά εκμεταλλεύσιμες οι αποφάσεις της. Και το ζήτημα των υποκλοπών είχε αναχθεί ιδιαίτερα από το ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό του σε αιχμή μιας μονοδιάστατης αντιπολιτευικής τακτικής, η οποία δεν είχε την απήχηση που ήλπιζε ο κ. Ανδρουλάκης. Και αυτό διότι οι υποκλοπές (σοβαρό ασφαλώς θέμα) μπροστά σε άλλα κοινωνικά ζητήματα στα οποία αυτός δεν προσέφερε λύσεις, ήταν μικρότερης έντασης. Και αυτό φάνηκε σταδιακά και στα ποσοστά του κόμματος το οποίο προσπέρασε και το νεότεκτο κόμμα του κ. Τσίπρα.
Με τη στάση αυτή, βεβαίως, των πολιτικών κομμάτων είναι φυσικό να δημιουργούνται υπόνοιες στην κοινή γνώμη κι έτσι να υπονομεύονται η ανεξαρτησία αλλά και η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης στο συλλογικό υποσευνείδητο, με όποιες συνεπεις μακροπρόσθεσμα αυτό μπορεί να εχει. Οι πολιτικοί και ιδίως αυτοί που διαμαρτύρονται σήμερα και που τα κόμματά τους είχαν δεχθεί βολές κατ΄ επανάληψη από επίσημους εκπροσώπους των δικαστικών Αρχών για απροκάλυπτες παρεμβάσεις στο έργο τους, όταν τα κόμματα αυτά κυβερνούσαν, θα πρέπει να αφήσουν την κοινή γνώμη να έχει τη δική της άποψη για τη Δικαιοσύνη. Διότι, σε τελευταία ανάλυση σε ΟΛΕΣ τις έρευνες της κοινής γνώμης που επιχειρούν να διερευνήσουν την άποψη των πολιτών για τους θεσμούς και την αξιοπιστία τους, η μεν Δικαιοσύνη (μαζί με τις Ένοπλες Δυνάμεις και την Εκκλησία) είναι στις πρώτες θέσεις όσον αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτές, ενώ στις τελευταίες θέσεις, αν όχι στην τελευταία, είναι η πολιτική και οι πολιτικοί!
Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης καλώς ή κακώς είναι αυτές που είναι και η προσπάθεια να δηλητηριαστεί η αξιοπιστία της ως θεσμού και ως εξουσίας του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι υπονομευτική της δημοκρατίας, τελικώς. Ως άνθρωποι οι δικαστικοί λειτουργοί μπορεί να έχουν και λάθος εκτιμήσεις, αλλά άλλο πράγμα είναι μία τέτοια περίπτωση και άλλο η εν τω συνόλω άρνηση της αξιοπιστίας του θεσμού.
Η Δικαιοσύνη ως συντεταγμένη εξουσία έχει ασφαλώς ρόλο στην εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος. Αλλά και διότι τον ρόλο αυτό τον απαιτεί ο ίδιος ο λαός, επειδή υπάρχει και μία άλλη περίπτωση: Της προστασίας της κοινωνίας απέναντι σε ενδεχόμενα ασυδοσίας της εκτελεστικής εξουσίας αλλά και του πολιτικού συστήματος γενικότερα.
Άλλωστε, οι όποιες παρεμβάσεις των εκπροσώπων της Θέμιδος ούτως ή άλλως περιορίζονται στο πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητος και της εκτάσεως των εξουσιών που το Σύνταγμα αναγνωρίζει στον δικαστή.
H Δικαιοσύνη στη συνείδηση του λαού αποτελεί ένα από τα τελευταία προγεφυρώματα ασφαλείας.
Εφημερίδα Απογευματινή
