Η Ελλάδα σαπίζει στο μαλακό της υπογάστριο. Στην κοινωνική της συγκρότηση. Τις προηγούμενες δεκαετίες αμφισβητήθηκαν τα πάντα. Οι αξίες, η κουλτούρα, η ηθική, ο Θεός, η πατρίδα, οι εθνικοί αγώνες, η οικογένεια, η έννοια της προκοπής, τα πρότυπα σε ιδέες και ιστορικά πρόσωπα. Θυσιάστηκαν τα πάντα στον βωμό ενός «Μαμωνά». Του μοντερνισμού!
Αποδομήθηκε η κοινωνική συγκρότηση και στη θέση της προτάθηκε, προβλήθηκε και εμπεδώθηκε η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας. Η αποξένωση, η φαυλότητα, η ανηθικότητα, η ευτέλεια, ο χλευασμός, το κιτς. Τελικά ο απέραντος ναρκισσισμός του υπαρξιακού και κοινωνικού μηδενισμού. Ούτε οι θρύλοι ενός έθνους ηρώων και αξιοπρεπών ανθρώπων, ούτε και τα παραμύθια της γιαγιάς και του παππού δεν άντεξαν στον ορυμαγδό αυτόν.
Μια συνταρακτική αποδόμηση των προτύπων και μια θύελλα επίκτητων «θέλω» απέναντι σε κάθε «μπορώ» κυριάρχησε έναντι όλων.
Και ξαφνικά ένα πρωινό, όπως όλα τα άλλα, δύο κορίτσια 17 ετών πιάνονται από το χέρι και πηδάνε στο κενό σε μια γειτονία της Αθήνας. Το σύμπαν των Ελλήνων μένει βουβό όχι μόνον απέναντι στο δράμα, αλλά και απέναντι στο σημείωμα ενός κοριτσιού στο τέλος της εφηβείας που άφησε πίσω του.
Φαιδροί άνθρωποι- ηγέτες, σταρ, ινφλουένσερ τιποτένιοι σε ένα σύμπαν ανυποληψίας οδήγησαν μια χώρα και έναν λαό εδώ. Δεν είναι θέμα πολιτικής, ούτε οικονομικής πραγματικότητας αυτό, όπως πολλοί θέλουν να πιστέψουν για να διαφύγουν των ευθυνών. Είναι η ζωή πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών. Είναι οι σχέσεις των ανθρώπων. Είναι τα «εγώ» που δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ. Κορμιά και ψυχές στην κραιπάλη της κατανάλωσης.
Όχι, τη λύση δεν θα τη δώσει το σχολείο ή οι ψυχολόγοι. Αυτά βοηθούν αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα. Τι κρίμα για όλους μας. Χαθήκαμε στη μετάφραση. Και αυτό δεν μπορεί να μας το λύσουν οι στατιστικές…
Εφημερίδα Απογευματινή
