Ο παρασιτισμός, ως περίπου δομικό στοιχείο του μεταπολιτευτικού πελατειακού κράτους, δεν αποτελεί απλώς ηθική παρέκκλιση, αλλά έναν στρατηγικό μηχανισμό αναπαραγωγής όλων των παθογενειών που ταλαιπωρούν έως σήμερα τη χώρα. Ο πρωτογενής τομέας λειτούργησε επί δεκαετίες ως το ιδανικό εργαστήριο για την εδραίωση αυτού του μοντέλου. Πρόκειται στην πραγματικότητα για βαθιά κοινωνική και πολιτική διαστροφή, πολιτισμικών διαστάσεων που μετατρέπει τους θεσμούς από μηχανισμούς εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος σε δίκτυα ιδιοτελούς καλοπέρασης των «πονηρών».
Όταν ένας δημόσιος οργανισμός, όπως μέχρι πρότινος ο ΟΠΕΚΕΠΕ, λειτουργεί σαν «διανομέας», η αξιοκρατία πεθαίνει. Και ο πρωτογενής τομέας για πολλά χρόνια λειτούργησε ακριβώς έτσι, ως το ιδεατό πεδίο εφαρμογής αυτής της κοινωνικής διαστροφής καθώς η διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων προσέφερε μια σταθερή ροή πόρων, η διοχέτευση των οποίων μπορούσε να ελεγχθεί από γνωστούς, φίλους και συγγενείς, παράκεντρα, κ.τ.λ.
Υπό αυτή την έννοια η μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων στην ΑΑΔΕ θα έπρεπε να έχει υποβληθεί εξαρχής, όπως επιβεβλημένη θα πρέπει να θεωρείται η γρήγορη ψηφιοποίηση του όλου συστήματος Η μετάβαση σε συστήματα πλήρους ψηφιακής διαφάνειας, όπου η κατανομή των πόρων θα διέπεται από απόλυτα αυτοματοποιημένα κριτήρια, εξουδετερώνει τον διαμεσολαβητή. Και μόνον όταν ο ανθρώπινος παράγοντας αποσυρθεί από τη διανομή των επιδοτήσεων το πελατειακό δίκτυο θα χάσει το οξυγόνο του.
Η κάθαρση στον πρωτογενή τομέα αποτελεί, επομένως, την πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης προσπάθειας για την αποκατάσταση συνολικά της καλής λειτουργίας του κράτους. Ο παρασιτισμός άλλωστε, δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση, αλλά συνιστά στον πυρήνα του βαθιά πολιτισμικό πρόβλημα. Επί τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε μια κουλτούρα όπου η επίτευξη στόχων μέσω της αριστείας και της εργασίας «ποινικοποιήθηκε». Αντιθέτως, η ικανότητα να βρεις την άκρη στο πελατειακό δίκτυο αναδείχθηκε περίπου ως προσόν. Αυτό εντέλει, οδήγησε σε φαινόμενα που παραπέμπουν σε κοινωνίες σε παρακμή χωρίς δημιουργικό ορίζοντα. Κάπου όμως, αυτό το πάρτι θα πρέπει να τελειώνει. Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει συθέμελα. χτίζοντας δομές πάνω στις οποίες θα κυριαρχεί η αξιοκρατία, απαλλαγμένη διά παντός από τις συμμορίες της κακιστοκρατίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
