Ιστορικά κάθε διαδικασία για τη συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί κορυφαία στιγμή του κοινοβουλευτισμού, δίνοντας στα πολιτικά κόμματα την ευκαιρία να αποδείξουν αν διαθέτουν όραμα ή αν παραμένουν περιχαρακωμένα στη λογική της μικροπολιτικής. Στην τωρινή συγκυρία η στάση που τελικά επέλεξε να κρατήσει ο Νίκος Ανδρουλάκης και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απέναντι στις προτεινόμενες από τη ΝΔ αλλαγές ανέδειξε πρωτίστως τη βαθιά στρατηγική αμηχανία και την έλλειψη πολιτικής τόλμης.
Αντί το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του να συναινέσουν ώστε να απλοποιηθούν οι αλλαγές του καταστατικού χάρτη στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή, επέλεξαν την απόρριψη συλλήβδην των κυβερνητικών προτάσεων. Το χειρότερο όμως είναι ότι όλη αυτή η φοβική αντιμετώπιση των θεσμικών αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα, ιδιαίτερα σε μείζονα ζητήματα όπως η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, το άρθρο 86, η λειτουργία της Δικαιοσύνης ή η ευελιξία του κράτους, δεν υπαγορεύτηκε από λόγους υψηλής πολιτικής αλλά από την αγωνιώδη προσπάθεια του κ. Ανδρουλάκη να ξορκίσει τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του 2012 και να κρατηθούν εσωκομματικές ισορροπίες. Για να μη δυσαρεστηθούν οι διάφορες τάσεις εντός της Χαριλάου Τρικούπη, η ηγεσία προτίμησε το «όχι σε όλα», θυσιάζοντας την ευκαιρία να τρέξουν γρήγορα μεγάλες τομές.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, στην προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο κύριος αντίπαλος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, πέταξε την ευκαιρία να βγει μπροστά και διολίσθησε ως πολιτικό μέγεθος κινούμενος στις αρχές του παλαιοκομματισμού. Η συνταγματική αναθεώρηση άλλωστε πάντοτε θα απαιτεί ευρύτερο πνεύμα με στόχο τη συνεννόηση στα κρίσιμα που αφορούν τις επόμενες γενιές. Η εμμονή σε κομματικά στεγανά και η άρνηση συμμετοχής σε ουσιαστικό διάλογο στέρησαν εντέλει από το ΠΑΣΟΚ τη δυνατότητα να προσεγγίσει μεγάλα κοινωνικά τμήματα που θέλουν να βλέπουν τη χώρα να πηγαίνει μπροστά.
Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά υπήρξε φορέας μεγάλων θεσμικών και κοινωνικών τομών στη Μεταπολίτευση. Αν το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη επιθυμούσε πραγματικά να εκφράσει τις σύγχρονες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, όφειλε να θυμηθεί το παρελθόν του. Και να ξεπεράσει επιτέλους το φοβικό σύνδρομο της «συγκολλητικής ουσίας».
