Η υπογραφή της αμυντικής συμφωνίας στη Μέκκα χθες μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν, με συμπερίληψη στρατιωτικής συνδρομής (τύπου άρθρο 5 στο ΝΑΤΟ), αποτελεί την πρώτη τέτοιου τύπου προσπάθεια οργάνωσης περιφερειακών δυνάμεων της Ασίας και του Κόλπου από την πλευρά των Σουνιτών. Τα όσα εξελίχθηκαν στην Εγγύς Ανατολή ως απότοκος του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και ο τρόπος που αντέδρασε η Τεχεράνη πλήττοντας καίρια στόχους σε σειρά από κράτη της περιοχής, μεταξύ αυτών η Σαουδική Αραβία, έδωσαν σχήμα στις διαβουλεύσεις του τελευταίου χρόνου για μια πρώτη στρατιωτική περιφερειακή συμμαχία.
Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να νιώθει ικανοποιημένη από αυτήν τη στρατιωτική συμφωνία που τη βγάζει από την ιδιότυπη απομόνωση στην οποία η ηγεσία της με επιλογές ετών, αλλά ειδικά την τελευταία πενταετία την έθεσε. Εκλογικεύει η Άγκυρα το ρίσκο της μετωπικής αντιπαράθεσής της με το Ισραήλ, εγκαταλείποντας όμως ταυτόχρονα τους μεγαλοϊδεατισμούς της για την ανάληψη της ηγεσίας των Σουνιτών σε ένα μουσουλμανικό τόξο κυριαρχίας στην Ανατολή. Η εν λόγω τριμερής συμμαχία στην Ανατολή ανοίγει το κεφάλαιο της ενεργοποίησης περιφερειακών δυνάμεων για την ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής, την προώθηση και με στρατιωτικά μέσα της περιφερειακής σταθερότητας και τη διασφάλιση της ειρήνης, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην εν λόγω συμφωνία στη Μέκκα.
Η Τουρκία, η δεύτερη σε όγκο στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ και με αναπτυσσόμενη ραγδαία πολεμική βιομηχανία αποδέχεται ουσιαστικά την πρωτοκαθεδρία του βασιλικού οίκου των Σαούντ στη Δυτική Ασία, έχοντας στο πλευρό της τον στενό της σύμμαχο, το πυρηνικό Πακιστάν.
Η εξέλιξη θα πρέπει να αξιολογηθεί ως σημαντική αφού προδικάζει εξελίξεις στην Εγγύς Ανατολή σε επίπεδο περιφερειακών συμπράξεων στο στρατιωτικό σκέλος, με δεδομένο ότι είναι πλέον έκδηλο ότι η παρουσία των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή θα περιοριστεί καθοριστικά μέσα στα επόμενα χρόνια.
Εφημερίδα Απογευματινή
