∆εν είναι µόνον η ενεργειακή κρίση που κορυφώνεται µε πολύ σηµαντικές επιπτώσεις τόσο για τα νοικοκυριά όσο και για τις επιχειρήσεις. Τα κύµατα της ακρίβειας που συνεπάγεται, πέραν του κόστους θέρµανσης και τα καύσιµα, σαρώνουν την αγορά και ακυρώνουν στην πράξη κάθε «συµφωνία κυρίων» που είχε επιτευχθεί µέσα στο καλοκαίρι. Πέραν αυτής, εξελίσσονται µε βιαιότητα η κρίση αξιοπιστίας στα κρατικά οµόλογα, που κυριαρχεί στις διεθνείς αγορές δηµιουργώντας επιπλέον δηµοσιονοµικές αναταράξεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πέραν των ΗΠΑ, αλλά και η αύξηση των επιτοκίων δανεισµού από τη FED και την ΕΚΤ.
Το κόστος του χρήµατος ακριβαίνει έτσι παράλληλα µε το κόστος της ενέργειας, ενώ οι εµπλοκές στην ελεύθερη διέλευση στα κρίσιµα για τις διεθνείς µεταφορές και την παγκόσµια ναυτιλία Στενά στο Ορµούζ και την Ερυθρά Θάλασσα δεν προσφέρουν αισιοδοξία για κάποια συνθήκη διεξόδου. Ο ατµός στην παγκόσµια κατσαρόλα αυξάνεται και οι κεντρικές δοµές της Ευρώπης δεν δείχνουν άλλα αντανακλαστικά απ’ ό,τι σε ανάλογες συγκυρίες. Οι αντιδράσεις είναι αργές, εκ των υστέρων και εν µέσω διαφωνιών Βορείων και Νοτίων για τις «ρήτρες διαφυγής».
Μιλώντας για την Ελλάδα συγκεκριµένα θα πρέπει να συµπληρώσουµε ότι, όπως αναµενόταν, υπάρχουν νευρικές και εκτός νοµιµότητας κινήσεις από την Τουρκία, είτε µε αφορµή το ηλεκτρικό καλώδιο προς Κύπρο – Ισραήλ είτε στη στρατηγική µετατροπής του βόρειου κατεχόµενου τµήµατος της Κύπρου σε de jure προτεκτοράτο. Το γεγονός ότι η Τουρκία καταρρέει δηµοσιονοµικά και χρηµατιστηριακά δεν βοηθάει, αφού το καθεστώς Ερντογάν αναζητά διέξοδο στην προβολή ισχύος στο πεδίο και ρηµατικά προσφεύγοντας στον εθνικισµό και την επιθετικότητα.
Θα µπορούσαµε, µε δεδοµένο ότι οι εθνικές εκλογές, σύµφωνα µε τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, θα διενεργηθούν στο τέλος της άνοιξης του 2027, να ζητηθεί από τις πολιτικές δυνάµεις συντονισµός και εθνική συνοχή προκειµένου το επίµαχο διάστηµα, από τα µέσα του φθινοπώρου µέχρι την αρχή της άνοιξης, να διέλθει µε όσο το δυνατόν λιγότερες πιέσεις για τους πολίτες και αβαρίες για τη δηµοσιονοµική τάξη. Μια τέτοια έκκληση όµως θα απευθυνόταν σε «ώτα µη ακουόντων».
Ολες οι προσδοκίες για συγκροτηµένους χειρισµούς και λύσεις διαφυγής, σε µια ήδη πολύ ακριβή χώρα όπως η Ελλάδα, βασίζονται στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη: στις αποδεδειγµένες δυνατότητές της στη διαχείριση εξωγενών κρίσεων αλλά και στην εύστροφη ευελιξία στη λήψη έκτακτων µέτρων.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
