Το κλίµα, η ένταση και ο διχασµός, για να µην πούµε το παράλογο που επικράτησε στις µακρές εργασίες της Συνόδου Κορυφής, δεν προδιαθέτουν κάποια αισιοδοξία για την κατάσταση στην Ενωση. Ειδικά µε τις συνεχιζόµενες ταραχές σε διάφορες πρωτεύουσες, την εκλογική κατάρρευση συστηµικών κοµµάτων και συνασπισµών σε κεντρικές χώρες και µια γενικότερη αναντιστοιχία µεταξύ των προβληµάτων που καλούνται να αντιµετωπίσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις, εν µέσω διαδοχικών διεθνών κρίσεων, και της υπεροψίας όχι πλέον µόνον τεχνοκρατών της Κοµισιόν, αλλά και κυβερνήσεων, σταθερών ή µη, που συγκροτούν το µέτωπο των ολιγοµελών, αλλά σηµαντικών «φειδωλών» στη διαχείριση της πραγµατικότητας. Στο κλίµα αυτό θα πρέπει να συµπεριλάβουµε και τις πρώτες εκθέσεις από Goldman Sachs και Allianz, µε ανησυχίες για το πολιτικό ρίσκο σε µια σειρά κρατών-µελών που έχουν µπροστά τους εκλογές µέχρι το τέλος του 2027. Ο λόγος για Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα και Ιταλία.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός εµφανίστηκε πολύ αποφασιστικός και µε ισχυρή άποψη για τα κρίσιµα ζητήµατα στην ατζέντα αυτής της πολύ κρίσιµης Συνόδου. Αυτά ήταν η δυνατότητα να ληφθούν πρόσκαιρα µέτρα στήριξης για νοικοκυριά και επιχειρήσεις εν µέσω της ενεργειακής θύελλας, η κατανοµή των κονδυλίων για τον Προϋπολογισµό της Ενωσης την επταετία 2028-2035, ειδικά σε σχέση µε τον πρωτογενή τοµέα, και η αναβολή ρυθµίσεων για την πλήρη απανθρακοποίηση (ETS 1, 2), που, µεταξύ των άλλων, προβλέπουν την απόσυρση του diesel ως καυσίµου κίνησης, θέρµανσης και βιοµηχανίας από το 2028.
Η Ελλάδα, φυσικά, έχει υπερπλεονάσµατα στα έσοδα και σταθερότητα στη δηµοσιονοµική πειθαρχία, ώστε µπορεί να προσφέρει µέτρα στήριξης. Επίσης, έχει συνταχθεί µε ένα πολυµελές γκρουπ 16 κρατών-µελών, µε την Ιταλία, τη Γαλλία, την Πολωνία, την Ισπανία, την Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, που ζητούν ευελιξία και έξυπνες λύσεις.
Αλλά η Σύνοδος δεν έδωσε δείγµατα ρεαλισµού και σοβαρότητας, παρά την προσπάθεια να δηµιουργηθούν συγκλίσεις και να γραφούν συµπεράσµατα που να παραπέµπουν σε προσαρµογή στις συνθήκες. Το µέτωπο Γερµανίας, Αυστρίας, Ολλανδίας, Φινλανδίας και άλλων Σκανδιναβών δεν δίνει λύσεις, αλλά αδιέξοδα. Και όλα αυτά σε µια φάση γεωπολιτικής απογύµνωσης της Ευρώπης, που πλέον σύρεται πίσω από τον Ζελένσκι στον έναν πόλεµο, ενώ εκβιάζεται πλήρως από τις επιπτώσεις του άλλου στη Μέση Ανατολή. Η επερχόµενη διετία 2027-2029, εν µέσω µάλιστα ανατρεπτικών εκλογών σε σειρά κρατών-µελών, είναι ορατό ότι θα οδηγήσει την Ευρώπη σε πλήρη, δοµική και µη αναστρέψιµη απορρύθµιση.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
