Στις 5 Μαρτίου του 1953 άφηνε την τελευταία του πνοή ένας από τους πιο αιµοσταγείς ηγέτες της ανθρωπότητας, ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, ο επονοµαζόµενος Στάλιν, στα θύµατα του οποίου συγκαταλέγονται και Ελληνες… Στις 21 ∆εκεµβρίου του 1879 γεννήθηκε το πρόσωπο που έµελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσµια Ιστορία, χωρίς να αφήσει ένα θετικό αποτύπωµα. Αντιθέτως, η Ιστορία έχει επιχειρήσει να διακριβώσει αν το πρόσωπο αυτό ή ο Χίτλερ ήταν ο ηγέτης που ευθύνεται για τα µεγαλύτερα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας. Πράγµατι, όσον αφορά τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν µε βάση εθνοτικά κριτήρια, αξίζει να αναφερθεί ότι στην περιφέρεια του Κράσνονταρ έγιναν απηνείς διώξεις Ελλήνων, µε την κατηγορία ότι ανήκαν σε παράνοµες εθνικιστικές οργανώσεις, που απέβλεπαν στη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, προκειµένου να δηµιουργηθεί… ελληνική ∆ηµοκρατία στη Νότια Ρωσία! Και ο Στάλιν χρησιµοποίησε εναντίον τους το «επιχείρηµα» που ήξερε: το λεπίδι.
Τα εγκλήµατα του Στάλιν οµολόγησε και ο διάδοχός του στην ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης, ο Νικίτα Χρουστσόφ. Αλλωστε, καθ’ όλη τη διάρκεια του καθεστώτος τροµοκρατίας, που είχε καθιερώσει ο Στάλιν, κυρίαρχη τάση στο Κοµµουνιστικό Κόµµα της Σοβιετικής Ενωσης ήταν ο «σταλινισµός», σε σηµείο ώστε οι δύο έννοιες να είναι αναπόσπαστες. Εποµένως, όταν µιλάµε για κοµµουνιστικά εγκλήµατα πρωτίστως αναφερόµαστε στον Στάλιν. Κατά δεύτερον, δε, λόγο στους µιµητές των µεθόδων του, τον Μάο, τον Πολ Ποτ και εν µέρει και τον Τσαουσέσκου.
Λένιν – Τρότσκι
Ο Στάλιν εκλέχθηκε το 1922 γενικός γραµµατέας του Κοµµουνιστικού Κόµµατος της Σοβιετικής Ενωσης, επειδή είχε αρρωστήσει ο Λένιν. Σηµειωτέον, ο Λένιν είχε αντιληφθεί τι είδους χαρακτήρας ήταν ο Στάλιν και ποιες ακραίες µεθόδους ήταν πρόθυµος να ακολουθήσει και τον είχε κρίνει ακατάλληλο για να είναι διάδοχός του στην ηγεσία του κόµµατος. Αντίπαλός του ήταν ο µπολσεβίκος και θεωρητικός του µαρξισµού, Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, πιο γνωστός ως Λέον Τρότσκι, τον οποίο διέγραψε ο Στάλιν, στη συνέχεια τον εξόρισε και τελικώς τον δολοφόνησε στο Μεξικό όπου είχε καταφύγει. Ο Λένιν είχε σωστά διαβλέψει.
Στο βιβλίο των Βρετανών ιστορικών Εντ Ράινερ και Ρον Στάπλεϊ, «Ανατρέποντας την Ιστορία», µε το οποίο, κατόπιν ερευνών σε αρχεία, προσπαθούν να αποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια, αναφέρονται τα εξής:
«Στην πορεία της καριέρας του ο Στάλιν όχι µόνο εκκαθάρισε τους εχθρούς του από τον πολιτικό βίο της Σοβιετικής Ενωσης, αλλά επιχείρησε να τους εξαλείψει από την ιστορία παραποιώντας τις φωτογραφίες στις οποίες εµφανίζονταν. Φυσικά η πιο φηµισµένη φωτογραφία είναι του Λένιν που απευθύνεται στα στρατεύµατά του έξω από το Θέατρο Μπολσόι το 1920, όταν φωτογραφήθηκε πάνω σε έναν ξύλινο άµβωνα σε πλήρη ρητορική ορµή, µε τον Τρότσκι να στέκει στη µία πλευρά και τον Καµένεφ λίγο πιο πίσω. Οταν ο Στάλιν αποµάκρυνε τον Τρότσκι από την εξουσία στο τέλος της δεκαετίας του ’20, τον εξάλειψε και από τη φωτογραφία. Την ίδια µεταχείριση είχε ο Καµένεφ, αποτέλεσµα των ‘‘δικών επίδειξης’’ της δεκαετίας του ’30» (σ.σ. ο Λεβ Καµένεφ ήταν γαµπρός του Τρότσκι και είχε µάλιστα υπηρετήσει ως αναπληρωτής πρωθυπουργός τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Λένιν. Μαζί µε τον Λένιν, τον Ζινόβιεφ, τον Τρότσκι, τον Στάλιν, τον Σοκόλνικοφ και τον Μπουµπνόφ ήταν µέλος του πρώτου Πολίτ Μπιρό που ήταν επιφορτισµένο µε τη διαχείριση της Επανάστασης των Μπολσεβίκων).
Ο Λέον Τρότσκι έγραψε ολόκληρο βιβλίο µε τίτλο «Τα Εγκλήµατα του Στάλιν».
Φλερτ µε Χίτλερ
Σε µία δηµοσκόπηση στη σηµερινή Ρωσία για ποιον θεωρούσαν µεγάλο ηγέτη, µε 38% αναδείχθηκε ο Στάλιν έναντι 34% του Βλαντίµιρ Πούτιν. Βεβαίως δεν ήταν η νοσταλγία που τον ανέδειξε, αλλά το γεγονός ότι είχε συµβάλει στην απελευθέρωση της Ευρώπης µαζί µε τις δυτικές συµµαχικές δυνάµεις και στη νίκη επί του Χίτλερ. Οµως υπάρχουν και ορισµένα σκοτεινά σηµεία σε σχέση µε τον ρόλο του ιδιοτελούς Στάλιν στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Στο βιβλίο του «Στάλιν, το Μεγάλο Σχέδιο», ο πρώην αξιωµατικός Πληροφοριών του Σοβιετικού Στρατού, Βίκτορ Σουβόροφ, βασισµένος σε σοβιετικά ντοκουµέντα και ιστορικό υλικό, αποκαλύπτει τον στρατηγικό σχεδιασµό του Στάλιν για την κατάκτηση της Ευρώπης και τους λόγους της αµφιλεγόµενης στήριξής του στη ναζιστική Γερµανία.
Οπως αναφέρεται στο βιβλίο αυτό, «ο Στάλιν θεωρούσε τη ναζιστική Γερµανία τη δύναµη η οποία θα πολεµούσε και θα αποδυνάµωνε τις ασθενείς καπιταλιστικές χώρες, ούτως ώστε οι σοβιετικές στρατιές να µπορούν µετά να σαρώσουν όλη την Ευρώπη». Ο συγγραφέας εφιστά επίσης την προσοχή στο Σύµφωνο Μη Επιθέσεως του 1939 µεταξύ της ΕΣΣ∆ και της Γερµανίας, το οποίο επέτρεψε στον Χίτλερ να προχωρήσει τα σχέδιά του και να εισβάλει στην Πολωνία, υποδαυλίζοντας τον πόλεµο στην Ευρώπη. Ο Σουβόροφ καταρρίπτει τη θεωρία ότι ο Στάλιν ξεγελάστηκε από τον Χίτλερ και ότι η Σοβιετική Ενωση υπήρξε θύµα της γερµανικής επιθετικότητας. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι ο Στάλιν ούτε φοβόταν τον Χίτλερ ούτε τον εµπιστευόταν.
Το «µεγάλο µαχαίρι»
Μπορεί ο Στάλιν να ήθελε να κατακτήσει τον κόσµο επιβάλλοντας τον κοµµουνισµό, αλλά η εξασφάλιση µιας παρατεταµένης παραµονής του στην ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης περνούσε µέσα από την καθιέρωση ενός καθεστώτος εσωτερικής τροµοκρατίας. Κατά τον Σολζενίτσιν, τα θύµατα του Στάλιν ανέρχονται σε 60 εκατοµµύρια, όλα αυτά τα χρόνια, από το 1922 έως το 1953. Οι υπολογισµοί κυµαίνονται, αλλά όλοι οι ιστορικοί συγκλίνουν ότι τα θύµατα του Στάλιν ήταν περισσότερα από 40 εκατοµµύρια. Στο βιβλίο του, λ.χ., «Αφύσικοι θάνατοι στην ΕΣΣ∆» ο Σοβιετικός ιστορικός Ιγκόρ Ντιάντκιν ανεβάζει τους θανάτους αυτούς κοντά στα 60 εκατοµµύρια, όσους δηλαδή υπολογίζει και ο Σολζενίτσιν, αναφέροντας ότι µέχρι 49.000.000 πρέπει να υπολογίζονται τα θύµατα για τα οποία υπεύθυνος είναι ο Στάλιν!
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
