Μια εκ βαθέων κατάθεση ψυχής κάνει, µιλώντας στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», η Νικολέττα Καρρά, µε αφορµή τον ρόλο της στη µαύρη κωµωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου µε τίτλο «Μαύρο Κουτί», που ξεκίνησε χθες (25.4) στο ∆ηµοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν. Η γνωστή ηθοποιός, που υποδύεται τη γιατρό ενός ετοιµοθάνατου άνδρα, τον οποίον ερµηνεύει ο Στέφανος Κυριακίδης, µιλά για την ιστορία του έργου, αλλά και για τη δική της ζωή και καριέρα, µε όχηµα το µεγάλο της όνειρο να γίνει ηθοποιός κάπου στα 23 της, λίγο µετά την απώλεια της µητέρας της και έχοντας ήδη χάσει τον πατέρα της από τα 8 της χρόνια. Το πανέµορφο «Μαράκι» του «50- 50», µετρώντας σήµερα περίπου 25 χρόνια στην υποκριτική, κατάφερε να χτίσει µια αξιοζήλευτη καλλιτεχνική πορεία µέσα από πολλές δυσκολίες, αλλά και µεγάλες επιτυχίες, που την ανέδειξαν ως µία από τις πιο σταθερές γυναικείες παρουσίες στο καλλιτεχνικό στερέωµα της χώρας.
Το έργο µιλά για την πολύπλοκη σχέση γιου – πατέρα. Πού εστιάζει;
Υπάρχει ένα συγκρουσιακό παρελθόν ανάµεσα στον γιο και τον πατέρα. Ο γιος επιστρέφει στο πατρικό του λόγω µιας πολύ σοβαρής ασθένειας του πατέρα του, καθώς τον έχουν ενηµερώσει ότι δεν έχει πολύ καιρό ζωής ακόµα. Ετσι βρίσκουν πάλι µπροστά τους το παρελθόν. Υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά και αποκαλύψεις και ανατροπές. Αλλά στο έργο υπάρχει και το κωµικό στοιχείο, όπως άλλωστε συµβαίνει και στη ζωή.
Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Υποδύοµαι τη γιατρό που παρακολουθεί τον άρρωστο πατέρα σε µια επαρχιακή πόλη, όπου η γιατρός έχει βρεθεί από επιλογή. Αυτή η γυναίκα ήταν παλιά συµµαθήτρια του γιου. Υπάρχει κάποια σύνδεση ανάµεσα στη γιατρό και αυτόν. Μέσα από την υπόθεση του έργου εξελίσσεται και η δική τους σχέση. Πρόκειται για µια γυναίκα πολύ ταλαιπωρηµένη, που έχει φιλοσοφήσει πολύ τα πράγµατα. Επέλεξε να βρεθεί και να εκτελέσει το χρέος της σε αυτήν την πόλη, ενώ είχε ζήσει σε µεγαλύτερη πόλη. Εχει κουτάκια στο µυαλό της, είναι πληγωµένη και είναι ένας χαρακτήρας του έργου που αποδοµείται. Το έργο αποκαλύπτει µια τεράστια παρανόηση που έχει συµβεί, για ένα µεγάλο µυστικό που υπάρχει και έχει δηµιουργήσει άλλες παρανοήσεις.
Η υπόθεση σας θυµίζει κάτι από τη ζωή σας;
Ναι, βέβαια. Οποιος έχει χάσει γονέα θα βρει κάτι που θα του τον θυµίσει. Ολο αυτό που πρέπει να αντέξει το παιδί όταν χάνει τον γονιό του. Πέρα από αυτό
όµως, για να µην εστιάζουµε στο στενάχωρο κοµµάτι, γενικά και για τις προσωπικές σχέσεις θα δει ο θεατής πολλά πράγµατα που ενδεχοµένως έχει βιώσει.
Εχετε ποτέ βρεθεί στη θέση της ηρωίδας που υποδύεστε;
Ναι, σαφώς, κάποια από τα βιώµατά της τα έχω ζήσει κι εγώ. Εννοείται. Αλλά δεν θα έλεγα ότι εγώ θα είχα ποτέ την ψυχραιµία να φιλοσοφήσω έτσι τη ζωή
µου, ώστε να αποσυρθώ από την πόλη επειδή θα τη θεωρούσα ζούγκλα, όπως έκανε αυτή. Συµφωνώ ότι η πόλη είναι ζούγκλα, όµως δεν θα είχα ποτέ το θάρρος να φύγω. ∆εν ταυτίζοµαι µαζί της στη διαχείριση που έκανε.
Το έργο στο τέλος καταλήγει σε ειρήνη µεταξύ των ηρώων του. Σε τι σας λυτρώνει αυτή η διαδικασία;
Με λυτρώνει το γεγονός ότι συγκινούµαι. Είναι πολύ λυτρωτικό. Επίσης µε λυτρώνει το γεγονός ότι η ηρωίδα µου έχει ένα αισιόδοξο τέλος, παρόλο που πιο πριν περνά µέσα από στενάχωρες διαδικασίες. Στο τέλος υπάρχει µια κάθαρση για όλους.
Είχατε πει σε παλαιότερη συνέντευξή σας ότι µετά την απώλεια της µητέρας σας ήταν µονόδροµος να πιάσετε τη ζωή από τα µαλλιά και να συνεχίσετε. Πώς συνεχίσατε;
∆εν βρήκα καθόλου εύκολα την άκρη µου τότε. Υπάρχει ένα ρητό που λέει «µακάρι να µη χρειαστεί ο Θεός να σου δείξει πόση δύναµη έχεις µέσα σου».
Υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή µας όπου πρέπει να φανούµε δυνατοί, επειδή δεν έχουµε άλλη επιλογή. Εγώ όταν έµεινα µόνη µου ήµουν ένα κοριτσάκι 23
χρόνων και ή θα έπρεπε να τα παρατήσω, µε άγνωστο αποτέλεσµα, ή θα έπρεπε να συνεχίσω. Το µόνο θετικό είναι ότι στα 23 υπάρχει µεγάλη διάθεση για ζωή,
πολλή ενέργεια, αισιοδοξία, πράγµατα που όσο µεγαλώνει ο άνθρωπος τα χάνει. Μειώνονται οι αντοχές. Στα 23 µου είχα κουράγιο και δύναµη λόγω του νεαρού της ηλικίας µου. Το ότι έµεινα µόνη µου τότε, πριν ακόµα αποκατασταθώ επαγγελµατικά, ήταν ένα πράγµα πολύ δύσκολο, ήταν βουνό, ήταν πολύ στενάχωρο για µένα. Αλλά από την άλλη νοµίζω ότι µε βοήθησε η παιδεία που είχα από τους γονείς µου, ο τρόπος που µε είχαν µεγαλώσει και η αγάπη που είχα πάρει από αυτούς. Και το ότι ήµουν σε µια φάση που είχα κουράγιο.
Τι συνέβη τότε στη ζωή σας;
Εναν χρόνο µετά την απώλεια της µητέρας µου τελείωσα το Πανεπιστήµιο. Πήρα το πτυχίο µου από τη Φιλοσοφική Σχολή στα 24 µου, γιατί είχα καθυστερήσει µε όλα αυτά που είχαν συµβεί. Και µετά αποφάσισα να ασχοληθώ µε το θέατρο, γιατί ήταν το όνειρό µου. Αποφάσισα να το κυνηγήσω µε όλα τα ρίσκα
που υπήρχαν, που ξέρουµε όλοι ότι έχει αυτή η δουλειά. Το ήθελα πολύ. ∆εν ήθελα να το αφήσω. Ηθελα να το δοκιµάσω. Ετσι γράφτηκα στη ∆ραµατική Σχολή του Θεάτρου των Αλλαγών.
Τότε ήρθε και το σίριαλ «50-50» στο οποίο πρωταγωνιστήσατε;
Ναι. ∆εν ήταν η πρώτη µου τηλεοπτική δουλειά, αλλά η πρώτη µε µόνιµο ρόλο. Το «50-50» ξεκίνησε λίγο πριν τελειώσω τη ∆ραµατική Σχολή. Ηταν µεγάλη τύχη.
Ο Βασίλης Θωµόπουλος µε εµπιστεύθηκε. Του ταίριαζα γι’ αυτόν τον ρόλο.
Πώς βρήκατε τη δύναµη να συνεχίσετε και να κάνετε µια µεγάλη καριέρα; Τι σας βοηθούσε;
∆εν θεωρώ ότι έχω κάνει ακόµα τόσο µεγάλη καριέρα. Εχω πολλά όνειρα ακόµα και θεατρικά και τηλεοπτικά και κινηµατογραφικά. Οµως πιστεύω πως µου
έχουν πάει σχετικά καλά τα πράγµατα, γιατί, πρώτον, αγαπώ πάρα πολύ αυτό που κάνω και, δεύτερον, έχω αποδείξει ότι δουλεύω πάρα πολύ. Είµαι πολύ αφοσιωµένη. Νοµίζω πως κανείς στον χώρο δεν µπορεί να το αµφισβητήσει αυτό. Πιστεύω πολύ στη σκληρή δουλειά. Αυτό το είχα από το σχολείο. Ηµουν πάντα
πολύ καλή µαθήτρια. ∆ιάβαζα πολύ. Πάντα πίστευα ότι όταν δουλεύεις πολύ πάνω σε κάτι, το αποτέλεσµα σίγουρα θα είναι καλό.
Η επιµονή είναι το µυστικό της επιτυχίας σας;
Και πολλά ακόµα. Οπως το ότι δεν έχω ποτέ δηµιουργήσει προβλήµατα σε κάποια δουλειά. Επίσης το γεγονός ότι έχω κάνει ρόλους που ήταν πάνω µου. Ο,τι ρόλο έχω κάνει, πάντα µου λένε µετά ότι δεν θα µπορούσαν να φανταστούν κάποιον άλλον στον ρόλο. Αυτό είναι για εµένα µια τεράστια επιτυχία και ανταµοιβή.
Βρεθήκατε µπροστά από κάποια δυσκολία που σας πίεσε;
Επειδή στη δουλειά µου κρατάω πολύ χαµηλούς τόνους και επειδή δεν είµαι από τους ανθρώπους που αν έχουν ένα προσωπικό πρόβληµα ξεσπούν σε άλλους, δεν έχω ποτέ δηµιουργήσει καταστάσεις. Εχει συµβεί να δουλέψω µε ανθρώπους όχι εύκολους. Αλλά είµαι πολύ καλή στο να κρατάω ισορροπίες, ακόµα και µε πιο ιδιαίτερους ανθρώπους. Και στο τέλος ακόµα και αυτοί µε έβλεπαν µε συµπάθεια.
Οταν κάτι σας στενοχωρεί ή σας πιέζει πώς ηρεµείτε;
∆εν κάνω τίποτα. Απλά το βιώνω. Είναι ο µόνος τρόπος για να µπορέσεις να ξεπεράσεις µια στενοχώρια. Και επειδή µου έχει συµβεί πολλές φορές να διανύω πολύ δύσκολες περιόδους µε µεγάλα, σκοτεινά µονοπάτια, ο τρόπος που έχω βρει εγώ -και το συστήνω- είναι να µην το αποφεύγουµε. Μέχρι να βγούµε πάλι προς το φως. ∆εν καταχωνιάζω ποτέ τις στενοχώριες µου. Είναι ο µόνος τρόπος να γιατρευτώ και να πάω παρακάτω. Μετά στέκοµαι στα πόδια µου και κοιτάω ποιες επιλογές έχω να συνεχίσω.
Πώς διατηρείστε σε τέτοια φόρµα;
Προσέχω πολύ τη διατροφή µου και το σώµα µου εδώ και 25 χρόνια. Γυµνάζοµαι πολύ και έχω πειθαρχία. ∆εν υπάρχουν µυστικά. Ολοι ξέρουµε τι πρέπει να κάνουµε.
Κάνετε εσωτερικό διάλογο;
Φυσικά. Οι καλύτερες κουβέντες που έχω κάνει στη ζωή µου είναι µε τον εαυτό µου. Ούτε καν µε τον ψυχολόγο µου.
Πώς αντιµετωπίζετε όλους αυτούς που σας φλερτάρουν;
Κρατάω αποστάσεις χωρίς να γίνοµαι αγενής. Το κάνω καλά αυτό και µε ωραίο τρόπο, χωρίς να προσβάλλω κανένα.
Αυτόν τον καιρό είστε σε µία από τις καλύτερες φάσεις σας επαγγελµατικά και προσωπικά;
Ναι. Είµαι πολύ καλά και ευχαριστώ τον Θεό. Και βλέπω ότι όσο µεγαλώνω τόσο µου έρχονται και καλύτερα πράγµατα. Μάλλον το έχω κι εγώ κυνηγήσει
µε τις επιλογές που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια και µε τα «όχι» που έχω πει. Οµως ακόµα έχω θεµατάκια που πρέπει να φτιάξω, όπως όλοι µας. Αλλά µου
αρέσει η ωριµότητα που έχω αποκτήσει. Με κάνει να έχω πιο µεγάλη αυτοπεποίθηση. Και αυτό φαίνεται σε όλους τους τοµείς της ζωής µου.
Εχετε πει πολλά «όχι»;
Ναι, τα τελευταία χρόνια έχω πει αρκετά «όχι», µε µεγάλο ρίσκο βέβαια. Γιατί ζω από αυτήν τη δουλειά και δεν είναι εύκολο να πεις όχι. Παλιά δεν το
έλεγα εύκολα. Γιατί είχα πάντα το άγχος να βρίσκοµαι συνέχεια στην επικαιρότητα για να µη µε ξεχάσουν. Και βέβαια να µη µείνω χωρίς δουλειά. Οµως
τώρα, ύστερα από 25 χρόνια στη δουλειά, οφείλω στον εαυτό µου, έχω την ανάγκη να κάνω πράγµατα που µε εξελίσσουν και που δεν έχω ξανακάνει. Και
ευτυχώς όσα ρίσκα έχω πάρει µου έχουν βγει έως τώρα. Ακούω το ένστικτό µου. Αν δεν µου ταιριάζει κάτι, δεν το κάνω. Αν µια πρόταση δεν κάνει την ψυχή µου
να νιώθει φως, δεν µε πείθει. Πρέπει να νιώθω μέσα μου μια λάμψη.
Κυριακάτικη Απογευματινή
