Οχι απλώς πέρασε µε επιτυχία, εκ του αποτελέσµατος, από τα τεχνικά στα καλλιτεχνικά, αλλά εξειδικεύτηκε στο µάξιµουµ στην τέχνη του. Ο Γεράσιµος Σοφιανός, πτυχιούχος του τµήµατος Πολιτικών Εργων Υποδοµής των ΤΕΙ Πάτρας, ένα πρωί αποφάσισε να ασχοληθεί µε την υποκριτική. «Ο θάνατος του εµποράκου» αποτέλεσε την αφορµή για τη µετάβαση που τόλµησε, σπουδάζοντας και ηθοποιία και σκηνοθεσία και µε µεταπτυχιακό στις Θεατρικές Σπουδές, στο Ανοικτό Πανεπιστήµιο Κύπρου. Κάπως έτσι µπήκε στη ζωή µας µέσω ηρώων που λίγο-πολύ έχουµε συνδυάσει µε την Κρήτη: έγινε ο «Μανούσος» του «Σασµού», ο «Καγιαµπής» στην ταινία «Καπετάν Μιχάλης»… Πλέον µεταµορφώνεται στον «Μιχάλη» στο σίριαλ «∆ύο µαύρα πουκάµισα» του Mega, που θα απολαύσουµε την ερχόµενη σεζόν. Τώρα, λοιπόν, ανοίγει την καρδιά του στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», σε µια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης.
Κάτι τρέχει µε την Κρήτη: σας… κυνηγάει ή την κυνηγάτε;
(Γέλια) Ούτε την… κυνηγάω ούτε µε κυνηγάει! Πράγµατι, όµως, επιστρέφει διαρκώς στη διαδροµή µου. Από το «Μπρούσκο» και τον «Σασµό» µέχρι τον «Καπετάν Μιχάλη» και τώρα, µε τα «∆ύο µαύρα πουκάµισα» του Mega, κάθε έργο όπου έχω παίξει και σχετίζεται µαζί της αποκαλύπτει µια διαφορετική όψη της κρητικής ψυχής. ∆εν έχω καταγωγή από το νησί, όµως έχω αποκτήσει ιδιαίτερους δεσµούς µαζί του, κυρίως µε τους ανθρώπους του. Οταν βρίσκοµαι εκεί, νιώθω µια αυθεντική φιλοξενία και µια δύναµη που δύσκολα περιγράφεται. Ισως, τελικά, αυτό να είναι που µε φέρνει ξανά και ξανά κοντά του: οι ιστορίες της Κρήτης έχουν αλήθεια και οι άνθρωποί της κουβαλούν µια ψυχή που ως ηθοποιός πάντα θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα!
Μιλήστε µας για τον ρόλο στην πολυαναµενόµενη παραγωγή του Mega.
Τα «∆ύο µαύρα πουκάµισα» βασίζονται στο οµώνυµο µυθιστόρηµα του Μένιου Σακελλαρόπουλου και είναι σε σενάριο Εµµανουέλας Αλεξίου και σε σκηνοθεσία Μάριου Καραµάνη και Κώστα Κιµούλη. Συνδυάζει -θεωρώ- δυνατές ερµηνείες, υψηλή αισθητική και µια ιστορία που πιστεύουµε ότι θα αγγίξει ευαίσθητες χορδές του κόσµου. Στόχος-ελπίδα µας είναι οι θεατές να ταυτιστούν µε τους ήρωες, να συγκινηθούν, να προβληµατιστούν και -πρωτίστως- να απολαύσουν αυτήν τη διαδροµή µαζί µας. Υποδύοµαι τον Μιχάλη Λοΐζο, αρχιτέκτονα, γόνο µεγάλης κατασκευαστικής οικογένειας, που µεγάλωσε στην εξουσία, στο χρήµα, στη βεβαιότητα ότι ο κόσµος τού ανήκει. Είναι αριβίστας και λειτουργεί µε βάση το συµφέρον του. Πρόκειται για την πρώτη ουσιαστική σχέση της Μαρκέλλας, την οποία υποδύεται η Μαριάννα Κιµούλη. Επίσης, έχει ιδιαίτερη-καθοριστική σχέση µε τον πατέρα του. Είναι ένας ρόλος µε πολλές διακυµάνσεις και έντονα συναισθήµατα, κάτι που τον καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα για µένα ως ηθοποιό. Από την πρώτη στιγµή µε γοήτευσαν η πολυπλοκότητά του και η ευκαιρία να ανακαλύψω τις διαφορετικές πλευρές του µέσα από την εξέλιξη της ιστορίας.
Λένε ότι η ηθοποιία είναι ψυχοθεραπεία, ότι µπαίνοντας στο πετσί των ρόλων που καλείσαι να υπηρετήσεις αποσυµπιέζεσαι, αποφορτίζεσαι, εκτονώνεσαι. Ισχύει αυτό για σας και πώς µετουσιώνετε τελικά την αξία της πρακτικά, πέρα από τη βιοποριστική πτυχή της;
Η υποκριτική όντως έχει θεραπευτική διάσταση, αλλά δεν αντικαθιστά την ψυχοθεραπεία. Ωστόσο, σου δίνει τη δυνατότητα να έρθεις πιο κοντά στον εαυτό σου. Παίζοντας έναν ρόλο και, προκειµένου να τον αποδώσεις κατά το δυνατόν πειστικότερα, ανιχνεύοντας και φιλτράροντας συναισθήµατα, φόβους, επιθυµίες, πλευρές της ανθρώπινης φύσης που ίσως στην καθηµερινότητά σου δεν θα άγγιζες τόσο βαθιά. Η µεγαλύτερη αξία της έγκειται σε αυτήν ακριβώς τη διαδικασία µεταµόρφωσης και ανακάλυψης. Οταν επιχειρείς να µπεις στη θέση κάποιου άλλου, µαθαίνεις να κατανοείς διαφορετικές οπτικές, να καλλιεργείς την ενσυναίσθησή σου και, τελικά, να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Σαφώς υπάρχουν στιγµές που ένας ρόλος λειτουργεί απελευθερωτικά: το να εκφράσεις µέσα από έναν χαρακτήρα συναισθήµατα που ίσως κρατάς µέσα σου, να ταξιδέψεις σε άλλη πραγµατικότητα και µετά να επιστρέψεις στη δική σου είναι πολύ δυνατή εµπειρία. Παράλληλα, πρόκειται για δηµιουργική διαδικασία που απαιτεί πειθαρχία, έρευνα, αφοσίωση. Η υποκριτική είναι τρόπος επικοινωνίας, η ανάγκη να αφηγηθούµε ιστορίες, να µοιραστούµε συναισθήµατα, να βρούµε κοινά σηµεία µε άλλους ανθρώπους. Αν, µέσω αυτής της διαδικασίας, θεραπεύεται κάτι, αυτό συµβαίνει επειδή η Τέχνη µάς επιτρέπει να κοιταχτούµε βαθύτερα και να συνδεθούµε ουσιαστικά µε τον κόσµο γύρω µας.
Πώς βλέπετε την έξαρση της τεχνητής νοηµοσύνης;
Είναι µια πραγµατικότητα που δεν µπορούµε να αγνοήσουµε· σίγουρα θα επηρεάσει και τον χώρο µας. Μπορεί να γίνει σηµαντικό εργαλείο στα χέρια των δηµιουργών, να (µας) βοηθήσει στην προετοιµασία, στην έρευνα και σε πολλά πρακτικά κοµµάτια της δουλειάς µας. Αλλά η ουσία της ηθοποιίας βρίσκεται αλλού και αυτό είναι το ανθρώπινο στοιχείο. Ενας ηθοποιός δεν «φέρνει» µόνο φωνή ή ένα πρόσωπο σε έναν ρόλο. «Φέρνει» τη διαδροµή, την εµπειρία, το συναίσθηµα, τη µοναδική του µατιά µε την οποία βλέπει τον κόσµο. Αυτά δύσκολα µπορούν να αντικατασταθούν από την τεχνολογία. Ισως, βέβαια, χρειαστεί να επαναπροσδιορίσου µε τον τρόπο µε τον οποίο δουλεύουµε, αλλά θέλω να πιστεύω ότι όσο υπάρχει ανάγκη για αληθινή επικοινωνία και συγκίνηση θα υπάρχει χώρος για τον ηθοποιό. Ισως γι’ αυτό το θέατρο έχει ιδιαίτερη δύναµη: Είναι η στιγµή που κάποιος στέκεται απέναντι σε άλλους και µοιράζεται κάτι «ζωντανό», που δεν επαναλαµβάνεται. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική, γιατί κάθε βράδυ συµβαίνει κάτι µοναδικό, που δεν µπορεί να αντιγραφεί ποτέ. Αυτή η αµεσότητα είναι, κατά τη γνώµη µου, η µεγάλη του δύναµη.
Θέατρο, λοιπόν, κινηµατογράφος, τηλεόραση. Τι κερδίζετε από το καθένα;
Το καθένα έχει τη δική του µαγεία. Το θέατρο είναι η πιο άµεση, η πλέον «γυµνή» µορφή επικοινωνίας: Εχεις απέναντί σου τον θεατή, αναπνέεις µαζί του την ίδια στιγµή, κάθε παράσταση είναι µια καινούργια συνάντηση και σου προσφέρει την αλήθεια της στιγµής. Η τηλεόραση έχει τη δύναµη της αµεσότητας και της µεγάλης απεύθυνσης: µπαίνεις στα σπίτια των ανθρώπων και δηµιουργείς σχέση µαζί τους διαµέσου των χαρακτήρων που υποδύεσαι. Ο κινηµατογράφος, πάλι, έχει αλλιώτικη γοητεία: είναι η τέχνη της λεπτοµέρειας, της σιωπής, της εικόνας. Μια µικρή έκφραση, µια µατιά µπορούν να πουν πολλά. Σε αυτό το πλαίσιο, νιώθω τυχερός που έχω γνωρίσει και τους τρεις αυτούς κόσµους. Αυτό που µε ενδιαφέρει, όµως, δεν είναι τόσο το µέσο όσο η καλή ιστορία και οι άνθρωποι µε τους οποίους τη µοιράζεσαι. Εκεί βρίσκεται, για µένα, η ουσία της δουλειάς µας.
Σηµαντικότερες, µέχρι τώρα, συνεργασίες; Κάποιος µέντορας ίσως;
Κάθε συνεργασία είναι ένα µικρό σχολείο, γιατί ο καθένας έχει διαφορετικό τρόπο να βλέπει την Τέχνη και τη ζωή. Αλλες συνεργασίες µε βοήθησαν να εξελιχθώ τεχνικά, ορισµένες µου έµαθαν τη σηµασία της πειθαρχίας, κάποιες µου θύµισαν πόσο σηµαντική είναι η γενναιοδωρία µέσα σε µια οµάδα. Στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηµατογράφο αυτό που κρατάω περισσότερο είναι οι άνθρωποι και η διαδικασία της δηµιουργίας. Οσο για µέντορα, δεν είχα µόνο έναν. Υπήρξαν, όµως, άνθρωποι που µε επηρέασαν, µε δίδαξαν, που άφησαν το αποτύπωµά τους στο πώς αντιλαµβάνοµαι την υποκριτική. Οπως ο Σωτήρης Χατζάκης, η Ρούλα Πατεράκη, η Αννα Φόνσου, ο Μιχάλης Ρέππας… Με το δε πέρασµα του χρόνου συνειδητοποιώ ότι η υποκριτική είναι διαρκής µαθητεία: όσο περισσότερο προχωράς τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς ότι έχεις ακόµη πολλά να µάθεις.
Ποιον χαρακτήρα θα θέλατε να υποδυθείτε;
∆εν µε ελκύουν απαραίτητα ήρωες µε την κλασική έννοια, αλλά όσοι κουβαλούν ιστορίες, πληγές, επιθυµίες, εσωτερικές συγκρούσεις, αντιφάσεις. Εκεί βρίσκεται για µένα η µεγαλύτερη πρόκληση ενός ηθοποιού. Θα ήθελα κάποια στιγµή να «συναντήσω», για παράδειγµα, τον «Αµλετ», χαρακτήρες του κλασικού ρεπερτορίου, που κάθε φορά αποκαλύπτουν κάτι διαφορετικό για τον ηθοποιό και για την εποχή στην οποία παρουσιάζονται.
Συνεργασίες;
Με ενδιαφέρει περισσότερο η καλλιτεχνική συνάντηση. Αποσκοπώ σε ένωση δυνάµεων µε οραµατιστές, που αγαπούν τη δουλειά τους, δηµιουργώντας περιβάλλον όπου όλοι µπορούν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ο µεγαλύτερος στόχος ενός ηθοποιού δεν είναι απλώς να παίξει έναν σπουδαίο ρόλο, αλλά -θεωρώ- το να βρεθεί τη σωστή στιγµή µε τους σωστούς ανθρώπους, ώστε να δηµιουργηθεί κάτι αληθινό.
Σε δέκα χρόνια από σήµερα θα θέλατε…
…Να έχω συναντήσει νέες ιστορίες, ανθρώπους, ρόλους που να µε έχουν εξελίξει. Να συνεχίσω να βρίσκοµαι σε χώρους που µε συγκινούν, είτε είναι το θέατρο είτε η τηλεόραση είτε ο κινηµατογράφος. Πάνω από όλα, θα ήθελα να παραµείνω καλλιτέχνης που δεν λειτουργεί από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Να έχω την ίδια χαρά µε αυτήν που αισθάνοµαι τώρα όταν ανεβαίνω στη σκηνή ή όταν µπαίνω σε έναν καινούργιο κόσµο µέσω ενός χαρακτήρα. Επιτυχία δεν είναι µόνο η διάρκεια, αλλά το να εξακολουθείς να αγαπάς αυτό που κάνεις µε το ίδιο πάθος που το έπραττες όταν ξεκινούσες!
Ταξίδια;
Εµπνέοµαι από προορισµούς µε ιστορία, πολιτισµό, αλλά και από όσους σε αφήνουν -έτσι απλώς- να χαλαρώσεις και να παρατηρήσεις. Η Βενετία, για παράδειγµα, την οποία επισκέφθηκα πρόσφατα, µε γοήτευσε επειδή είναι ανοιχτή, «ζωντανή» θεατρική σκηνή. Κάθε γωνιά της ισοδυναµεί µε ένα αφήγηµα που «θέλει» να σου εκµυστηρευτεί η ίδια η πόλη.
Μότο;
Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς.
Κυριακάτικη Απογευματινή
