Νέα παιδιά, σε ποιου το έλεος;

Οι 16χρονοι της Ελλάδας βρίσκονται μεταξύ των πρώτων θέσεων στην Ευρώπη στην κατανάλωση οινοπνεύματος και σε ένα ποσοστό που αγγίζει το 65% θεωρούν πολύ εύκολο να βρουν ινδική κάνναβη!
14:06 - 25 Απριλίου 2026
Νέα παιδιά

Σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, που το αυτονόητο θεωρείται επίτευγμα και η λογική αμηχανία, είναι φυσικό να καταγινόμαστε με τα ελάσσονα και να αγνοούμε αυτά που πράγματι αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Χρησιμοποιώ τον πληθυντικό για να δώσω έμφαση στη συλλογική ευθύνη της κοινωνίας για την ενασχόλησή της με τα μικρά. Όμως αυτή η συλλογικότητα δεν μειώνει την κυρίαρχη ευθύνη που ανήκει στην ίδια την Πολιτεία και τους εκπροσώπους της, αφού αυτοί είναι που δίνουν το παράδειγμα στον λαό.

Εκεί λοιπόν που ασχολούμαστε με το αν θα δημιουργηθούν νέα κόμματα και ποια στελέχη θα έχουν, ή με άλλου είδους πολιτικά ή «κοινωνικά» φληναφήματα, έρχεται να ταράξει τη μακαριότητα όσων ακόμη δεν διαπράττουν ύβρι προς τον Θεό και χρησιμοποιούν το μυαλό που τους έδωσε το αποτέλεσμα μίας παγκόσμιας έρευνας για τους νέους. Και η έρευνα αυτή αναφέρεται κατ’ αρχάς στις αυτοκτονίες των νέων παιδιών παγκοσμίως και έρχεται να συμπληρώσει παλαιότερη που αναφερόταν στο ανησυχητικό φαινόμενο όχι απλώς του αλκοολισμού μεταξύ των νέων, αλλά και της εξάπλωσης των πάσης φύσεως ναρκωτικών ουσιών, μπροστά στις οποίες το κάπνισμα μοιάζει με αβλαβές χόμπι. Και το είδαμε αυτό και στη χώρα μας με το πρόσφατο συμβάν νεαρής κοπέλας που έχασε τη ζωή της από τα ναρκωτικά.

Αρχικώς να πούμε ότι το πού βέβαια μπορεί να οδηγήσει σε λίγα μόνο χρόνια τον νεαρό πότη αλκοόλ η «διασκεδαστική» αυτή συνήθειά του είναι κάτι που δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερες ιατρικές γνώσεις για να το προβλέψει. Το κακό βεβαίως είναι ότι στη χώρα μας οι νέοι των 16 ετών βρίσκονται μεταξύ των πρώτων θέσεων στην Ευρώπη στην κατανάλωση οινοπνεύματος.

Ακόμα πιο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία που αναφέρονται στη χρήση ναρκωτικών ουσιών από μαθητές στην Ελλάδα. Και κυρίως ότι οι δεκαεξάχρονοι, σε ένα ποσοστό που εγγίζει το 65%, θεωρούν πολύ εύκολο να βρουν ινδική κάνναβη! Δηλαδή είναι πολύ εύκολο να εξοικειωθούν με το χασίς, το οποίο, παρά τις περί του αντιθέτου απόψεις κάποιων προοδευτικών, αποτελεί το σκαλοπάτι προς τη σταδιακή εξοικείωση και με τις σκληρές ναρκωτικές ουσίες. Όχι ότι αναγκαστικώς η κάνναβη ωθεί προς την κοκαΐνη και την ηρωίνη, αλλά προφανώς όταν κάποιος χρήστης βαρεθεί με την ευφορία του «χόρτου», είναι φυσικό να διολισθήσει προς άλλες «εμπειρίες».

Τι σημαίνουν όλα αυτά εκτός από τον μεγάλο κίνδυνο που έχει μπει και στο σπίτι μας. Ότι υπάρχει λόγος για να καταφύγει κάποιος νέος, σε τέτοια μάλιστα έκταση, σε τεχνητούς παραδείσους οι οποίοι στο πέρασμα του χρόνου αποδεικνύονται κόλαση. Ή μάλλον πολλοί λόγοι. Έλλειψη ενδιαφερόντων, απογοητεύσεις, ελλιπή κίνητρα για δημιουργία, πενιχρά οράματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα στις εσωτερικές αυτές κατολισθήσεις που οδηγούν τον νέο στο να υποκαθιστά ιδανικά και ελπίδες με το οινόπνευμα ή τη ναρκωτική ουσία. Τι άλλο άραγε μπορεί να σημαίνει η ροπή για… εισπνεόμενους διαλύτες (!) παρά την έσχατη εξαθλίωση του νέου που αναζητεί διέξοδο για να φύγει από κάτι πνιγηρό, αφού κανένας δεν του ανοίγει το παράθυρο για να πάρει αέρα;

Σε μια κοινωνία που τα ιδανικά όλο και περιορίζονται τα τελευταία χρόνια και που οι πολιτικές ηγεσίες αδυνατούν να εμπνεύσουν οράματα, διότι ο δικός τους ορίζοντας περιορίζεται σε μια απλή διαχείριση της εξουσίας και των προβλημάτων αυτού του τόπου, ο νέος αρκείται σε ένα επισφαλές και ρηχό carpe diem, θεωρώντας προφανώς ότι το αύριο δεν θα μπορεί να του προσφέρει κάτι παραπάνω από το μίζερο που ζει σήμερα. Με τέτοιες προοπτικές, σε τι να ελπίσει και πώς να μην παρασυρθεί σε τεχνητές ευφορίες, αφού την πραγματική δεν μπορεί ή δεν θέλει κανένας να του την εξασφαλίσει; Ποιον άραγε ενήλικα ή νέο θα μπορούσε λ.χ. να εμπνεύσει και συνεγείρει ένας πολιτικός, αν θα του έλεγε ότι πρέπει να πάει να πολεμήσει για την πατρίδα του;

Μάλλον οι νέοι είναι στο έλεος των δικών τους ενστικτωδών εκτιμήσεων περί ζωής, χωρίς γι’ αυτούς να υπάρχει κανένα μεταφυσικό μυστήριο παρά μια πεζή πραγματικότητα. Αυτή που διαμόρφωσαν στα χρόνια της Μεταπολίτευσης πολιτικοί που δεν κατόρθωσαν να εμπνεύσουν, ριάλιτι σόου που εξωθούν σε μια εύκολη ζωή χωρίς προσπάθεια, διεφθαρμένοι υπάλληλοι και μια εθισμένη στο εύκολο κέρδος κοινωνία.

Εφημερίδα Απογευματινή