Οι συζητήσεις, οι επαφές και οι κινήσεις θεσμικού χαρακτήρα του υπουργού Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, όλη την εβδομάδα στις ΗΠΑ είναι όχι απλώς σημαντικές, αλλά καθοριστικές για όσα ακολουθήσουν στο εγγύς μέλλον. Για τον λόγο αυτόν, η διευρυμένη δημοσιότητα σε σχέση με όσα συμβαίνουν στη διαδρομή Χιούστον – Ουάσινγκτον είναι επιβεβλημένη. Μπορεί στην Ελλάδα να επικεντρώνουμε στα ζητήματα καθημερινότητας ή πολιτικού παρασκηνίου, εξαιτίας και της κινητικότητας των κομμάτων ή του ορίζοντα των εκλογών, αλλά για τη διακυβέρνηση και το βάθος των συμφερόντων της χώρας, τα «μεγάλα» ζητήματα καθορίζουν την πραγματικότητα και όχι τα επιμέρους.
Χθες, Πέμπτη, μπορεί το επίκεντρο των εξελίξεων στις ΗΠΑ με την έντονη παρουσία της Ελλάδας και της Κύπρου να βρισκόταν στην υπουργική διάσκεψη του σχήματος «3+1» (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ) ή στη συνάντηση με την ηγεσία της Chevron, αλλά θα πρέπει να αναδειχθεί και το ενδιαφέρον του υπουργού Ενέργειας της Αιγύπτου, Καρίμ Μπαντάουι, μία ημέρα νωρίτερα -κατά τη διάρκεια δηλαδή της υπουργικής συνόδου του East Med Gas Forum– να αξιοποιηθεί ο Κάθετος Διάδρομος Φυσικού Αερίου προς την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, που δομείται με την ενεργό ενθάρρυνση των ΗΠΑ και με αφετηρία από την Ελλάδα, και για τις εξαγωγές του αιγυπτιακού φυσικού αερίου (αναλυτικό ρεπορτάζ της συναδέλφου Λαλέλας Χρυσανθοπούλου, «Απογευματινή» 11/6).
Η Αίγυπτος, ύστερα από κάποιες αναταράξεις που προέκυψαν από την οικονομική της κατάσταση και τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει, δείχνει πλέον -τέσσερα χρόνια μετά την προσφυγή της στο ΔΝΤ- ότι βρίσκει την ισορροπία και την αισιοδοξία της ως προς την εξόρυξη και την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που έχουν καταγραφεί στα δύο καίρια κοιτάσματα West Dennis (Eni, BP) και Nargis (Eni, Chevron). Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξουν οι δυνατότητες εξαγωγής προς την Ευρώπη ποσοτήτων φυσικού αερίου μέσα στα επόμενα χρόνια, γεγονός πολύ σπουδαίο για την ισχυροποίηση και την ανταγωνιστικότητα του Κάθετου Διαδρόμου, που έχει γίνει οργανικός για τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας, πέραν φυσικά εκείνων των ΗΠΑ, ως προς τις διαδρομές του αμερικανικού LNG.
Το χθεσινό, άλλωστε, δημοσίευμα του Bloomberg, με εκτιμήσεις για δυστοκία της Ευρώπης να προμηθευθεί τις αναγκαίες ποσότητες LNG τον επερχόμενο χειμώνα, ενισχύει τα πλάνα δράσης της Atlantic SEE LNG Trade και δικαιώνει τις τοποθετήσεις του διευθύνοντος συμβούλου της κοινοπραξίας, κ. Αλέξανδρου Εξάρχου, το προηγούμενο διάστημα. Παράλληλα, σε σχέση με τις ενεργειακού τύπου διαδρομές μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην ηλεκτρική διασύνδεση (GREGY) μεταξύ των δύο χωρών, έργο που υλοποιεί η Elica του Ομίλου Κοπελούζου.
Στη βάση και των ενεργειακών συγκλίσεων με γεωπολιτικούς όρους, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν κάθε λόγο να ενθαρρύνουν μια δομική διπλωματική στρατηγική σε σχέση με την Αίγυπτο. Είναι μια τεράστια χώρα, με ογκώδεις ένοπλες δυνάμεις, πληθυσμό νεαρής ηλικίας κατά μέσο όρο, τεράστιων αναπτυξιακών δυνατοτήτων, μυθώδους πολιτισμού και πρωταγωνίστρια -από την πλευρά του Ισλάμ- ήδη από την αρχική φάση της σύγκλισης με το Ισραήλ στο «κουαρτέτο» της Ανατολικής Μεσογείου, στη βάση του οποίου εξελίχθηκε η θεωρία των «Συμφωνιών του Αβραάμ» για ολόκληρη την Εγγύς Ανατολή μέχρι την Ινδία.
Στην Αίγυπτο βασίζεται όλη η σταθερότητα και η επάρκεια του γεωστρατηγικού σχήματος του Δυτικού Δρόμου και ο λόγος δεν είναι μόνο η διώρυγα του Σουέζ. Το συμφέρον της Ευρώπης από τη μία και των ΗΠΑ από την άλλη είναι να δοθεί μια στρατηγική «Vision 2030», σε πλήρη συνεργασία με τη διοίκηση του Αλ Σίσι, στην πρωτογενή παραγωγή, στις τεχνολογίες, στα χρηματοπιστωτικά δίκτυα, στη μεταποίηση, στην πολεμική και βαριά βιομηχανία, στο εμπόριο και φυσικά στην ενέργεια, πέραν του τουρισμού και του πολιτισμού.
Η Αίγυπτος είναι ο κύριος σύνδεσμος μεταξύ Νοτίου Ευρώπης και Δυτικής Ασίας από την πλευρά της Αφρικής. Το γεγονός ότι η Τουρκία προσπαθεί με επιθετικές και ανάρμοστες κινήσεις να επιβάλει εκβιαστικά διλήμματα στρατηγικής με τον όγκο της, είναι ένας επιπλέον λόγος ισοδύναμου τετελεσμένου να δοθεί προτεραιότητα στην αιγυπτιακή συσσωμάτωση. Στην προκειμένη, μάλιστα, περίπτωση, θα μπορούσε να αναπτυχθεί γεωπολιτικά μια συμμαχία «3+2» (Αίγυπτος, Ελλάδα, Κύπρος, ΗΠΑ, Γαλλία), σε αναλογία της «3+1» με το Ισραήλ.
Εφημερίδα Απογευματινή
