Τόσο το βιβλίο των Ε. Βαρβιτσιώτη και Β. ∆ενδρινού όσο και το ντοκιµαντέρ του τηλεοπτικού σταθµού Σκάι, που βασίστηκε στο βιβλίο αυτό για την περίοδο της κρίσης και το πώς τη διαχειρίστηκε η τότε κυβέρνηση της πρώτη φορά Αριστεράς, έχουν τη χρησιµότητά τους. ∆ιότι ναι µεν… λύκοι µπορεί να ήταν οι δανειστές που όπως κάθε δανειστής θέλει να πάρει µε κάθε τρόπο τα λεφτά του πίσω-, αλλά ο χορός που επιχείρησαν να χορέψουν µε αυτούς οι τότε κρατούντες ήταν διαφορετικός από αυτόν που χόρευαν οι λύκοι. Μάµπο οι µεν, καλαµατιανό οι δε.
Πέραν της όποιας πλάκας µπορεί να κάνει κάποιος µε εκείνη τη διακυβέρνηση και κυρίως µε τις διαπραγµατευτικές «δεξιότητες» του τότε «τσάρου της Οικονοµίας» -που παρεµπιπτόντως ως οικονοµολόγος ήταν µάλλον άγνωστος ή αδιάφορος στην ευρύτερη διεθνή πανεπιστηµιακή κοινότητα-, αυτό που µένει ως ανάµνηση από την εποχή εκείνη δεν είναι τίποτε άλλο από το να κάνεις απλώς τον σταυρό σου. Από τι τελικώς γλιτώσαµε.
Οντως επιχείρησε να «χορέψει» µε την Ευρώπη κυρίως ο ευελπιστών σε µία θριαµβευτική πάλι επάνοδό του στα πολιτικά πράγµατα συγγραφέας της «Ιθάκης». Κυρίως να τη χορέψει στο ταψί, όπως άφηνε να εννοηθεί µε την τότε προεκλογική ρητορική του. Παραπλανώντας τον απελπισµένο κόσµο, διότι κατά τα άλλα, όπως αποκαλύπτεται και από το βιβλίο περί της δήθεν µεγάλης µπλόφας αλλά και από το ντοκιµαντέρ, έδινε προκαταβολικώς και βολικώς «γην και ύδωρ» κυρίως στην κυρίαρχη τότε Γερµανία, υποσχόµενος στη «µαντάµ Μέρκελ» ότι θα είναι καλό παιδί. Ολοι γνωρίζουµε τι θέλουν τα µεταξωτά βρακιά. Που προφανώς ο τότε κυβερνήτης και τα στελέχη του -που παρεµπιπτόντως τώρα «τον κρεµάνε στα µανταλάκια»- δεν διέθεταν. Και υπ’ αυτήν την έννοια µάλλον δύσκολο είναι να έχει αποκτήσει, µόνο και µόνο επειδή έγραψε ένα βιβλίο για να δικαιολογήσει τα ολέθρια λάθη του, την επιδεξιότητα που χρειάζονται τα µεταξωτά…
Ολ’ αυτά δεν αποτελούν απλώς µία ιστορία για να περνάµε την ώρα, µολονότι η ιστορία αυτή συναγωνίζεται τα Παραµύθια του Αντερσεν. Εχει και το διδακτικό της περιεχόµενο, ειδικώς σε περιόδους που µπορεί να έχει ο κόσµος τους ενδοιασµούς του ή τον προβληµατισµό του. Γιατί αν ξαναπέσει σε καµιά παγίδα δεν θα φταίει ο παραµυθάς, αλλά αυτός που τον πίστεψε. Παγίδα επίσης είναι το να πιστέψουν οι πολίτες ότι η επιστροφή στην κανονικότητα και στην όποια σταθερότητα αποτελούν συνθήκες που επιτρέπουν πειραµατισµούς, ειδικά αν αυτοί επιχειρούνται από γινάτι.
Βεβαίως δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα βρισκόταν µε τέτοιες επιλογές η χώρα σε περιπέτειες. Ιστορικά από περιπέτειες άλλο τίποτε. ∆ιότι και ο χορός µάς αρέσει, ανεξάρτητα αν γνωρίζουµε ή όχι τα απαραίτητα βήµατα. Αλλά και διότι συνηθίζουµε να περνάµε τους λύκους, εγχώριους και ξένους, για… κανίς!
Κυριακάτικη Απογευματινή
