Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντ. Τραμπ, θα ήθελε ανεβαίνοντας στο Air Force 1 με προορισμό το Πεκίνο να έχει κλείσει μια συμφωνία επόμενης ημέρας με την Τεχεράνη ανάλογων προσδοκιών με εκείνη της Βενεζουέλας. Υπολογίζοντας στην ειδική σχέση που διατηρεί και με τον «τσάρο» του Κρεμλίνου, Βλ. Πούτιν, στη Ρωσία και στις συνθήκες τέλους πολέμου στην Ουκρανία μέσα στο καλοκαίρι, θα έριχνε στο τραπέζι του «σκληρού πόκερ» με την Κίνα το χαρτί της κυριαρχίας στην ενέργεια έναντι της εξέλιξης και της ανταγωνιστικότητας στις τεχνολογίες και τις πρώτες ύλες όπως οι σπάνιες γαίες, οι μαγνήτες, ακόμη και το εξαγωγικό εμπόριο της Κίνας. Όμως σε πολλές περιπτώσεις το timing στους τακτικούς χειρισμούς δεν επιτυγχάνεται. Έτσι ο Ντ. Τραμπ, το επιτελείο του και κάποιοι σπουδαίοι επικεφαλής κυρίαρχων ομίλων των ΗΠΑ, όπως ο Μασκ, ο Κουκ (Apple) ή οι άλλοι των Meta, BlackRock, Blackstone, Micron, Mastercard, Visa, Boeing, φυσικά, οδεύουν προς την Κίνα με το βαρύ και πιο τυπικό πρωτόκολλο υποδοχής για συνομιλίες με τον Σι Τζινπίνγκ σε μια πολυσχιδή ατζέντα.
Το μέτωπο του Ιράν στην εξέλιξή του το ελέγχει η Κίνα, αφού το κράτος των Φρουρών της Επανάστασης οικονομικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά αποτελεί ουσιαστικά και πριν από την 28η Φεβρουαρίου «προτεκτοράτο», πλήρως εξαρτημένο από τις επιλογές της «Αυτοκρατορίας του Δράκου» για την επιβίωσή του. Αλλά και οι ΗΠΑ από τη δική τους πλευρά κρατούν τα κουμπιά για ένα τελικό ολοκαύτωμα στο Ιράν που θα προκαλέσει μεγάλο σοκ στο εξαγωγικό εμπόριο, στους δρόμους της διαμετακόμισης, και ένταση στο διεθνές περιβάλλον. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε υπό τις παρούσες συνθήκες να διαχειριστεί η κινεζική ηγεσία. Έτσι θα επιχειρήσει να δημιουργηθεί ένα consensus διαχείρισης της επόμενης ημέρας του Ιράν, χωρίς να ευοδώνονται τα σχέδια ασφυκτικής πίεσης των ΗΠΑ στη βάση ενεργειακού συντριπτικού πλεονεκτήματος από την πλευρά τους. Άλλωστε προτεραιότητα για το Πεκίνο παραμένει η διασφάλιση του υπάρχοντος status quo στην Ταϊβάν, που εξοπλίζουν με μεγάλες ταχύτητες οι ΗΠΑ. Ενώ εξισορροπητικός παράγων είναι η σύμπτωση προσεγγίσεων ΗΠΑ και Κίνας ως προς την ελευθερία διέλευσης από τα διεθνή στενά σε όλο τον πλανήτη, με κύρια σημεία αμφίπλευρου ενδιαφέροντος το Ορμούζ, την Ταϊβάν, το Γιβραλτάρ.
Ουάσινγκτον και Πεκίνο δεν συναντιούνται για να συμφωνήσουν σε όλα και να πάψουν να είναι διεθνείς ανταγωνιστές. Αλλά στόχος είναι, μετά το τέλος της εποχής της παγκοσμιοποίησης, που κατέστρεψαν μέσα σε λίγους μήνες οι ΗΠΑ της εποχής Τραμπ επιφέροντας ένα θορυβώδες σοκ με τις απρόβλεπτες κινήσεις τους, να εντοπίσουν, να συζητήσουν και να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού στο παγκόσμιο πεδίο. Οι εξελίξεις δηλαδή ουσιαστικά να πάψουν να είναι τόσο απρόβλεπτες όσο στην αρχική ιστορική φάση της μεγάλης «επιστροφής» στο αμερικανικό έθνος, που τελικά δεν την αντέχει κανείς. Ούτε το Πεκίνο. Μια πρώτη τέτοια προσπάθεια επιχειρήθηκε άλλωστε τον περασμένο Οκτώβριο, στις συζητήσεις που υπήρξαν μεταξύ Τραμπ και Τζινπίνγκ στη Νότιο Κορέα (Σεούλ), για ένα μορατόριουμ στην ένταση με τους δασμούς, και το αποτέλεσμα στο διάστημα που μεσολάβησε δεν είναι καθόλου απογοητευτικό.
Στην Κίνα από σήμερα μέχρι και την Παρασκευή θα συζητηθούν πολλά για τους νέους κανόνες στο διεθνές εμπόριο, για τις ζώνες επιρροής και τα όρια της γεωπολιτικής έντασης, φυσικά για σπάνια ορυκτά, για τεχνολογίες και συμφέροντα διεθνών εταιρειών και των δύο πλευρών, που θα πρέπει να βρουν σημεία ισορροπίας, για παραγγελίες αεροσκαφών της Boeing ως συνήθως επί προεδρίας Τραμπ στις ΗΠΑ.
Αλλά αυτό που περιμένει η διεθνής κοινότητα και οι αγορές είναι το νεύμα από το Πεκίνο για να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, να κλείσει βαθμηδόν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και να καθορισθεί το πλαίσιο της επόμενης ημέρας σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιοχές του πλανήτη. Την επόμενη εβδομάδα θα βρεθεί στην Κίνα ο Ρώσος πρόεδρος, Βλ. Πούτιν, που ούτως ή άλλως έχει απευθείας επικοινωνία με τον Λευκό Οίκο. Ήδη ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, μίλησε για ενδεχόμενο τέλος στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η «νέα Γιάλτα» δεν θα εξελιχθεί σε μία ημέρα…
Εφημερίδα Απογευματινή
