Είναι δυο προσωπικότητες που έχουν συμβολισμούς ιστορικότητας για την πορεία της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας. Και οι δυο είναι πλέον εκτός πλαισίου του παρόντος, πόσω μάλλον του μέλλοντος. Όχι μόνο του συγκεκριμένου κόμματος, αλλά και της πολιτικής ή των γενικευμένων «στοιχημάτων» της κοινωνικής συγκρότησης και της οικονομικής θεωρίας στα επερχόμενα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης και της παγκόσμιας αναδιάταξης.
Κ. Καραμανλής, Α. Σαμαράς. Δύο τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Άλλοι χαρακτήρες, διαφορετικές προσεγγίσεις και κοσμοθεωρία, άλλος τρόπος έκφρασης. Ο Κ. Καραμανλής Β΄ παθητικός και λάτρης του υπονοούμενου. Ο Α. Σαμαράς επιθετικός και τραχύς, υποστηρικτής της ευθείας βολής με έκθετη εμπάθεια. Παλαιοί γνώριμοι από τα νεανικά τους χρόνια, βρέθηκαν σε διάφορες εποχές στην πορεία σε άλλα μετερίζια, αλλά τελικά εκπροσωπούν ή συνιστούν κύριους εκφραστές διαφορετικών σχολών «αστισμού» της Κεντροδεξιάς και του κοσμοπολιτισμού της. Ανήκαν πάντως αφετηριακά και οι δύο σε αυτήν την κάστα των σε «αναμονή πρωθυπουργών». Και πράγματι, έγιναν πρωθυπουργοί. Ο ένας το 2004 μέχρι το 2009, στο κατώφλι της δημοσιονομικής χρεοκοπίας, και ο άλλος στα δύσκολα χρόνια της υπογραφής του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου απώλειας του 25% του ΑΕΠ της χώρας, μεταξύ 2012 και 2015. Ο πρώτος επικεφαλής αυτοδύναμων, πλειοψηφικών κυβερνήσεων. Ο δεύτερος πρωθυπουργός σε κυβερνήσεις συνασπισμού με το ΠΑΣΟΚ του «στενού συνεταίρου» του στη διακυβέρνηση Ευ. Βενιζέλου και, μέχρι κάποια φάση, της ΔΗΜΑΡ (από την πλευρά της Αριστεράς πριν από την εποχή Τσίπρα) υπό τον Φ. Κουβέλη. Κατά μία περίεργη σύμπτωση πάντως, και οι δύο συνδέονται με τον κύκλο της χρεοκοπίας της χώρας από την πλευρά της Κεντροδεξιάς.
Ο Κ. Καραμανλής Β΄, όπως ήταν φυσικό, στην πορεία του ακολούθησε τον πολιτικό χαρακτήρα της ιδρυτικής οικογένειας της Νέας Δημοκρατίας, ως συνέχεια της ΕΡΕ. Ο Α. Σαμαράς εκπροσώπησε στις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης την πολιτική παράδοση της Δεξιάς της «σχολής Αβέρωφ». Αλλά κανένας από τους δύο δεν κατόρθωσε να πετύχει το «brake even» για την Ελλάδα, πολύ περισσότερο το «brake through». Πίστευαν πάντως, και μάλλον συνεχίζουν να πιστεύουν, ότι θα είχαν μια «επόμενη ευκαιρία». Η ζωή και η ιστορία δεν τους δίδει νέα ευκαιρία. Ό,τι έγινε έγινε. Ό,τι πέτυχαν πέτυχαν. Αυτή η παραδοχή, παρότι απολύτως ορατή «διά γυμνού οφθαλμού», δεν είναι αποδεκτή από κανέναν από τους δύο.
Και αυτό γιατί η περίοδος Κυριάκου Μητσοτάκη («αν είναι δυνατόν»… το σύνηθες σχόλιο το οποίο τους βρίσκει απολύτως σύμφωνους σε μόνιμη βάση) δεν έχει μόνο χαρακτήρα πολύ διαφορετικό από τις δικές τους ως προς τον «κυβερνητισμό», αλλά καταλήγει εξοργιστικά επιτυχής και μακρά σε διάρκεια. Φυσικά και σε καταξίωση. Ο σημερινός πρωθυπουργός, από το 2016 που ανέλαβε την Κεντροδεξιά, αν και «outsider», δεν έχασε ποτέ στις δημοσκοπήσεις έναντι των πολιτικών του αντιπάλων. Ευτυχώς υπάρχει η ακρίβεια, οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα φαινόμενα διαφθοράς προκειμένου η πολιτική μελαγχολία να μην τους συνεπάρει.
Από το 2022 ακόμη, πόσω μάλλον από το 2023 και μετά, οι κ. Καραμανλής και Σαμαράς έχουν συμμετάσχει ή προκαλέσει σωρεία εμπιστευτικών συζητήσεων στην Κηφισιά και τη Ραφήνα με στόχο την αποδόμηση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και τον προσδιορισμό της επόμενης ημέρας αυτού στην «αναστήλωση» της Κεντροδεξιάς σύμφωνα με τη δική τους… αυθεντία. Ο κ. Μητσοτάκης όμως πορεύεται στη διεκδίκηση και τρίτης θητείας στην πρωθυπουργία και μάλιστα με βάσιμες αξιώσεις.
Ο «συνεταιρισμός» Καραμανλή και Σαμαρά θα επιδιώξει ένα τελευταίο ρουά ματ. Ο πρώτος διά της απουσίας και της παρότρυνσης «μην πάτε την ημέρα των εκλογών στις κάλπες ή τουλάχιστον, αν πάτε, ψηφίστε κάτι άλλο ή λευκό». Ο δεύτερος, πιο ενεργός, προσανατολίζεται να ηγηθεί κόμματος. Όχι αποστασίας -άλλωστε έχει διαγραφεί από τη ΝΔ- αλλά περιδίνησης των ψήφων εκτός Νέας Δημοκρατίας. Συγκοινωνούντα δοχεία δηλαδή με στόχο τη μη αυτοδυναμία, το κυβερνητικό χάος και κυρίως την αποχώρηση Μητσοτάκη με κάθε κόστος από την πρωθυπουργία. Στο πεδίο των εκλογικών μεγεθών: να λείψουν στην πλειοψηφική Νέα Δημοκρατία 2-4 μονάδες και στις πρώτες και στις δεύτερες εκλογές. Ασκήσεις ματαιοδοξίας… που καλούνται οι πολίτες να αντιμετωπίσουν με την ψήφο τους.
Εφημερίδα Απογευματινή
