«Η Ανατολή ανατέλλει, η Δύση παρακμάζει» συνηθίζουν να λένε μεταξύ τους ψιθυριστά και απρόσωπα οι υψηλοί αξιωματούχοι στην Κίνα. Ακόμη κι αν είναι αυτή όμως η πορεία της ανθρωπότητας ως προς την παγκόσμια ηγεμονία, θα χρειαστεί τουλάχιστον μία εικοσαετία για να φτάσουμε σε εκείνη την εποχή. Τουλάχιστον τόσο διάστημα προδιαγράφει η κινεζική στρατηγική, που είναι τόσο άκαμπτη όσο και το Κουμμουνιστικό Κόμμα που την έχει συγκροτήσει. Άρα οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι παρόντες στο προσκήνιο των εξελίξεων ηγέτες δεν θα βρίσκονται όχι μόνο σε δράση αλλά ούτε καν στη ζωή.
Οι συζητήσεις όμως που είχαν για περίπου δύο ημέρες ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντ. Τραμπ, και ο Κινέζος ηγέτης, Σι Τζινπίνγκ, δεν είχαν τόσο μακρύ ορίζοντα. Το επίκεντρο δεν ήταν καν οι εμπορικές συμφωνίες που μπορεί να εξελιχθούν και να ανακοινωθούν μέσα από το πολύ πιο «μπίζνες» περιβάλλον του Λευκού Οίκου στα τέλη Σεπτεμβρίου. Στο Πεκίνο και περιδιαβαίνοντας την «ιερή πόλη» του κινεζικού κράτους, τη σθεναρά απομονωμένη Τζονγκνανχάι, οι δύο ηγέτες των κορυφαίων δυνάμεων του πλανήτη είχαν να συζητήσουν τους κανόνες του «ψυχρού πολέμου» ή της «διστακτικής φιλίας» που θα ακολουθήσει τους αρχικούς διαξιφισμούς των δασμών και των αντίμετρων που κυριάρχησαν σαν ιδιότυπα «πυροτεχνήματα» από τον Ιανουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 2025.
Τώρα ανάμεσα στο τσάι, στα πολυτελή δείπνα, στα πιο όμορφα τριαντάφυλλα στον κόσμο κατά τη δήλωση Τραμπ και στην ξενάγηση στον Ναό του Ουρανού του 15ου αιώνα, οι συνθήκες ήταν πολύ καλές για να ανταλλάξουν απόψεις, να μετρήσουν τις προσεγγίσεις ο ένας του άλλου, να ορίσουν προτεραιότητες, να χαράξουν «κόκκινες γραμμές», να οργανώσουν την αμοιβαία καχυποψία των δύο κόσμων που εκπροσωπούν σε κάποιο πλαίσιο ή μήπως ένα «black box» συντεταγμένων προδιαγραφών.
«Προθέσεις» και όχι συμφωνίες έσπευσαν να αξιολογήσουν την όλη επίσκεψη υψηλής επιρροής media στη Δύση. Μα αυτός ήταν ο στόχος της επίσκεψης. Οι εμπορικές συμφωνίες για αεροπλάνα και σόγια χρειάζονταν ως κινήσεις φιλοφρόνησης. Το ίδιο και οι δηλώσεις για μια ανοιχτή Κίνα και μια ανοιχτή Αμερική. Στην ουσία ο Ντ. Τραμπ και ο Σι Τζινπίνγκ κινήθηκαν σε ένα περιβάλλον απολύτως αποστειρωμένο από πλευράς ασφάλειας για να συζητήσουν τους «κανόνες του παιχνιδιού».
Ήταν φανερό το πλαίσιο της συνάντησης πριν ακόμη αυτή ξεκινήσει. Ο Ντ. Τραμπ δεν συνοδευόταν από τη Μελάνια, αλλά δεν είχε πάνω του για λόγους ασφαλείας ούτε το κινητό του. Συνοδευόταν βέβαια από μια σημαντική αποστολή αξιωματούχων της κυβέρνησής του και των σημαντικότερων επιχειρηματιών των εταιρειών τεχνολογίας και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ακόμη και του επικεφαλής της κρίσιμης εταιρείας κατασκευής των υπολογιστικών μικροτσίπ, της Nvidia, που αντιπροσωπεύει την ισχύ της Δύσης στην ανατέλλουσα Ανατολή επί του παρόντος.
Οι δύο ηγέτες είχαν να συμφωνήσουν στο έμπρακτο πεδίο τι θα γίνει με το Ιράν, ποια τα όρια στην Ταϊβάν, τη σχέση με τη Βόρεια Κορέα, την αντίληψή τους για τη διάχυση των πυρηνικών, τα διεθνή περάσματα στη θάλασσα, μπορεί και τις εμπορικές διαδρομές αν και δεν θα συμφωνήσουν ποτέ σε αυτό.
Οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι οι δύο πόλοι του παγκόσμιου ανταγωνισμού, που ακόμη και σε μια συνάντηση τύπου Γιάλτας στους παρόντες καιρούς δεν έχουν να συζητήσουν τους κανόνες της ειρήνης, αλλά τους κανόνες του πολέμου. Ουσιαστικά να συμπέσουν στην «ισχυρή συναίνεση» για μια εμπόλεμη ειρήνη. Στη συνέχεια θα συζητήσουν ο καθένας κατά μόνας με τον τρίτο ηγέτη στο παζλ αυτό. Τον Ρώσο πρόεδρο, Βλ. Πούτιν. Τα μέτωπα του Καυκάσου, της Ουκρανίας και προπάντων της Αρκτικής θα μπουν και αυτά στο τραπέζι πιο ουσιαστικά και καθοριστικά. Πώς το είπε ο Κινέζος πρόεδρος; «Ο πρόεδρος Τραμπ ελπίζει να κάνει ξανά μεγάλη την Αμερική κι εγώ έχω αφοσιωθεί στο να οδηγήσω τον κινεζικό λαό στην πραγματοποίηση της αναζωογόνησης του κινεζικού έθνους».
Εφημερίδα Απογευματινή
