Τα 24ωρα από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή ήταν τα καθοριστικά ως προς το κατά πόσον ο πόλεμος στο Ιράν θα κατέτεινε σε μια τελική και απόλυτα θερμή φάση ή ουσιαστικά θα τελείωνε ως επιλογή. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος συνηθίζει να διαπραγματεύεται με δημόσια διπλωματία μέσω των μίντια, δήλωνε ότι δεν θα παραβρεθεί στον γάμο του γιου του, εξαιτίας της κρισιμότητας των ωρών για την εμπλοκή στο Ιράν, σε αυτό παρέπεμπε. Και πράγματι την Κυριακή είχε πλέον εμπεδωθεί ότι η μακράς διάρκειας εκεχειρία είχε επικρατήσει ως προοπτική της τελικής φάσης του πολέμου. Το γεγονός ότι δόθηκε χρόνος δύο μηνών για διαπραγματεύσεις δίνει σαφές πλαίσιο στην ειρήνη που δεν θα προκύψει βιαστικά και σε λίγες ημέρες. Αλλά βαθμηδόν και με δέσμες κρίσιμων θεμάτων να εισέρχονται στο τραπέζι των συζητήσεων στη βάση της μεσολάβησης του Πακιστάν που θα εξακολουθήσει να λειτουργεί.
Την τελική απόφαση ο Λευκός Οίκος δεν την πήρε ερμητικά στο «δωμάτιο πολέμου». Τη μοιράσθηκε σε μια ευρεία διαβούλευση με συμμετέχουσες τις ηγεσίες των κρατών της ευρύτερης περιοχής συλλήβδην. Κάτι που δείχνει και το πώς θα εξελιχθεί η επόμενη φάση της προσπάθειας στη ζώνη της Δυτικής Ασίας, ως ενδιάμεσης περιοχής ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο και την Ινδία. Αλλά και την άλλη Ασία που ξεκινά από την Κασπία και κινείται μέσω Ιράν και Ορμούζ, όχι πλέον στην Αραβική Χερσόνησο αλλά προς το Πακιστάν μέσω Βελουχιστάν. Οι απευθείας συζητήσεις του προέδρου Τραμπ με τον διάδοχο βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, τους ηγέτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Κατάρ, των βασιλέων της Ιορδανίας και του Μπαχρέιν, των προέδρων της Αιγύπτου και της Τουρκίας και φυσικά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, με συνεχή παρουσία της ανώτατης στρατιωτικής και όχι μόνον πολιτικής ηγεσίας του Πακιστάν ήταν πολυεπίπεδες, διαδραστικές και διεξοδικές.
Το μέλλον του Ιράν και τα περιθώρια διαπραγματεύσεων που θα έχει η μετεξέλιξη του ισλαμικού καθεστώτος και το πλέγμα ισχύος των Φρουρών της Επανάστασης προέκυψε μέσα από πολυμερή διπλωματία στη βάση των κρατών και των εθνών της γεωπολιτικής περιοχής στη νέα ανάπτυξη δεδομένων για τον παγκόσμιο συσχετισμό και τη διαχείριση κρίσεων με την υπογραφή του Ντόναλντ Τραμπ.
Λογιζόμενες ως μέρη του παζλ αυτού θα πρέπει να είναι οι άλλες πλευρές του τριγώνου κεντρικών δυνάμεων, δηλαδή η ηγεσία της Κίνας και της Ρωσίας, τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας στον ΟΗΕ ως έθνη, οι κεντρικοί παίκτες σε επίπεδο ομίλων των διεθνών αγορών της ενέργειας και διαχείρισης πλούτου και τα ναυτικά έθνη όπου Γης, αλλά με έμφαση στην Ευρώπη που σε σχέση με τα διεθνή στενά και την ελευθερία διαμετακόμισης προϊόντων έχουν πρωτεύοντα ρόλο και διεθνή συμφέροντα.
Στο Ιράν υπάρχει ήδη παρούσα η επόμενη ημέρα για το καθεστώς, έστω και αν γι’ αυτό δεν μπορούν να πανηγυρίσουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί πολεμιστές που δεν επικράτησαν ολιστικά στο θερμό πεδίο. Έφεραν όμως με την εμπλοκή, την ισχύ και τις θυσίες τους την απαραίτητη ανάδραση για να κινηθεί η Ιστορία. Η ηγεσία του Ισραήλ και το σύστημα εθνικής ασφαλείας του κράτους μπορεί να μην πέτυχαν να περάσουν την επιβολή της τελικής καταστροφής του Ιράν, αλλά μπορούν πλέον να δοκιμάσουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της «νέας αρχιτεκτονικής» τουλάχιστον σε έναν από τους κεντρικούς γεωπολιτικούς πυρήνες της συζητώντας και αλληλοεπιδρώντας με τους άλλους, όχι σε ένα πόλεμο αλλά σε μία διαπραγμάτευση διαρκείας σε θετικό άξονα. Πέραν αυτού είχαν την ευκαιρία τους για εκκαθαρίσεις του «στρατού του Ιράν» στον Λίβανο, με τα καίρια πλήγματα στη Χεζμπολάχ.
Η διαδικασία της ειρήνης θα επικεντρωθεί στα Στενά του Ορμούζ αρχικά έναντι «ξεπαγώματος» περιουσιακών στοιχείων του Ιράν και βαθμηδόν άρση κυρώσεων και τον επανακαθορισμό του πυρηνικού προγράμματος για ειρηνική χρήση με παράδοση των ποσοτήτων εμπλουτισμένου ουρανίου είτε στις ΗΠΑ είτε στη Ρωσία.
Εφημερίδα Απογευματινή
