Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, δεν μπορείς να συσχετίζεις την εποχή της δημοσιονομικής κατάρρευσης με απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας και την πλήρη αποδόμηση του εργασιακού και ασφαλιστικού status εκατομμυρίων εργαζομένων, άσχετα με το τι ψήφιζαν στις εκλογές ή σε ποιον θεό πιστεύουν, με την πραγματικότητα και τις προκλήσεις της εξόδου από την εποχή των μνημονίων από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι σήμερα. Στην περίοδο της κατάρρευσης τα κόμματα εξουσίας για δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ κυρίαρχα και η Νέα Δημοκρατία δευτερευόντως με όλο το πλέγμα διοίκησης και επιρροής στη χώρα, θέλησαν να ρίξουν την ευθύνη της δικής τους αβελτηρίας, ανικανότητας, επιπολαιότητας («ανεμελιά» λεγόταν τότε), διαφθοράς, εκλογικού καιροσκοπισμού, στους πολίτες που τους ψήφιζαν για τετραετίες εμπιστευόμενοι τις δικές τους δεσμεύσεις, πρακτικές και αποφάσεις περί ευημερίας και ασφάλειας. Η κατεστημένη πολιτική εποχή των συστημικών μίντια του τότε θέλησαν να «επενδύσουν» εν πολλοίς σε μια φράση του αποθανόντος πλέον Θ. Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε».
Άρα την ευθύνη της χρεοκοπίας την έφεραν από κοινού κυβερνώντες και κυβερνώμενοι. Ανεύθυνη στάση, ανέντιμη, αλαζονική, υπεροπτική έναντι της ανάληψης ευθυνών από αυτούς που είχαν την ηγεσία.
Όταν όλα κατέρρευσαν, ελπίδες, επενδύσεις, ευημερία, δημοσιονομική αξιοπιστία με νόμισμα στην καθημερινότητα και την οικονομία το ευρώ, οι κυβερνώντες μέχρι τη χρεοκοπία δήλωσαν από κοινού ότι θα «μας σώσουν» με κυβερνήσεις εθνικής ενότητας και συμπράξεις κομμάτων σε κυβερνήσεις περιορισμένης ευθύνης, δυνατότητας και εθνικών εγγυήσεων. Ακόμη και σήμερα πολλοί από τους πολιτικούς εκπροσώπους του συστημικού απολύτως ευρωκεντρικού πολιτικού παρελθόντος, μιλούν και επικεντρώνονται στο τρίτο μνημόνιο θέλοντας να προκαλέσουν μαζική αμνησία, ότι πριν από αυτό υπήρξε το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο χρεοκοπίας που προσυπέγραψαν οι υπεύθυνοι θεσμικά, ιστορικά, στρατηγικά για τη χρεοκοπία.
Ο λαός τότε μαζικά, αποφασιστικά, πλειοψηφικά, καθοριστικά, κατέβηκε στους δρόμους και γέμισε τις πλατείες της Ελλάδας. Δεξιοί, αριστεροί, αναρχικοί, απολιτίκ. Τα «ποτάμια της οργής» δεν είχαν χρώμα, κόμμα, κοινωνική τάξη και πολιτική υστεροβουλία. Εκδήλωσαν ως κύμα «αγανακτισμένων» την άρνησή τους να συνυπογράψουν τα μνημόνια του, πολιτικής χρεοκοπίας, ελληνικού συστήματος διοίκησης και την ευρωπαϊκή επιβολή για να σωθούν οι γερμανικές ή οι γαλλικές τράπεζες και η ευρωπαϊκή συνοχή στην ηθική του μάρκου/ευρώ. Αρνήθηκαν τη δική τους συμμετοχή/συμβολή στην απάτη των «Greek statistics» τα οποία ούτως ή άλλως ούτε γνώριζαν ούτε ζητήθηκε διαχρονικά η γνώμη τους για τέτοιες πρακτικές.
Από το πρώτο μνημόνιο η ψήφος στις εκλογές ήταν καταδικαστική για τα συστημικά κόμματα και τις κυβερνήσεις τους συλλήβδην. Το τρίτο μνημόνιο είναι αντικειμενικά το πιο νομιμοποιημένο εξαιτίας της πλειοψηφικής ψήφου στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, μετά την υπογραφή του. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οι πολίτες έχουν ευθύνη για την επιλογή τους να δείξουν «κόκκινη κάρτα» στην κυβέρνηση συνασπισμού Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ υπό Σαμαρά – Βενιζέλο, την έσχατη χρονικά τιμωρία των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας που έκαναν συνασπισμό για να συνεχίσουν να κυβερνούν ως μόνιμοι «ιδιοκτήτες» της διοίκησης. Ακύρωσαν έτσι το σύστημα των προεστών και νομιμοποίησαν την κυβέρνηση συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που δεν είχαν ευθύνη διακυβέρνησης πριν από τη χρεοκοπία.
Οι πλατείες των «αγανακτισμένων» άδειασαν. Οι πολίτες γύρισαν σπίτι, στις δουλειές και τις οικογένειές τους, παρά τις δυσχέρειες των επόμενων χρόνων. Το 2016 οι υποστηρικτές και τα μέλη της Κεντροδεξιάς εξέλεξαν πρόεδρο και υποψήφιο για την πρωθυπουργία του 2019 τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έναν πολιτικό μη συμμετέχοντα σε κυβερνήσεις πριν από τη χρεοκοπία αντί του παραδοσιακά κομματικού κ. Μεϊμαράκη.
Το 2019 η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε την ευθύνη της χώρας με νεοπαγή ηγεσία, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στην αξιωματική αντιπολίτευση με το καθόλου ευκαταφρόνητο 32%. Τα τελευταία χρόνια διαφόρων ειδών πολιτικά «ανερμάτιστοι» θεωρούν ότι θα βρεθούν σε τροχιά εξουσίας καιροσκοπικά με τη στήριξη από πλατείες «αγανακτισμένων» λόγω του σιδηροδρομικού δυστυχήματος ή άλλων εμπλοκών. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί επειδή η εποχή είναι άλλη, με αξίωμα: «μαύρη γάτα, άσπρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια»…
Εφημερίδα Απογευματινή
