Ήρθε, λοιπόν, το πολυπόθητο τέταρτο αστέρι στην ερυθρόλευκη φανέλα του Ολυμπιακού και μάλιστα μέσα στην έδρα του «αιωνίου» αντιπάλου, γεγονός που προσδίδει μεγαλύτερη ιστορική βαρύτητα σε ένα, ούτως ή άλλως, σπουδαίο επίτευγμα.
Ο Πειραιάς έζησε άλλο ένα ξημέρωμα βγαλμένο από τα πιο τρελά όνειρα των φίλων του Θρύλου (ανάλογο με εκείνο που είχε προηγηθεί τον Μάιο του 2024), ο Γιώργος Μπαρτζώκας είδε κάθε μορφής κατάρα ή κακοδαιμονία να γίνεται… θρύψαλα, κερδίζοντας την καθολική αποδοχή φίλων και αντιπάλων (πλην όσων αναζητούν -όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις- «μαύρες τρύπες» για να μειώσουν τη σημασία μιας αναμφισβήτητης επιτυχίας), και βέβαια οι αδελφοί Αγγελόπουλοι αισθάνθηκαν πιο δικαιωμένοι από ποτέ για την εμπιστοσύνη με την οποία στήριξαν το project του Έλληνα τεχνικού, ακόμη και σε εξαιρετικά δύσκολες βραδιές.
Τις τελευταίες ώρες διαβάσατε ή είδατε τους πρωταγωνιστές της Κυριακής να παρελαύνουν από κάθε λογής ΜΜΕ, τους απολαύσατε να πανηγυρίζουν τη στέψη τους με κάθε λογικό και… παλαβό τρόπο, αλλά από σήμερα ένα είναι το ερώτημα που κυριαρχεί στη διεθνή μπασκετική κοινότητα: μπορεί αυτός ο Ολυμπιακός να χτίσει μια δυναστεία, που θα σαρώσει τους τίτλους της Euroleague τα επόμενα χρόνια, έχοντας ως επιπλέον κίνητρο την κατασκευή του νέου ΣΕΦ αλλά και την προοπτική διεξαγωγής ενός Final Four στη δική του έδρα;
«Για εμάς η αποψινή βραδιά είναι η αρχή, όχι το τέλος», υπογράμμισαν με ένα στόμα στα αποδυτήρια του Telekom Center, λίγα λεπτά μετά το τέλος του τελικού με τη Ρεάλ, δύο άνθρωποι που γνωρίζουν τον «ερυθρόλευκο» οργανισμό σαν την παλάμη του χεριού τους: ο Νίκος Λεπενιώτης και ο Χρήστος Μπαφές. Δεν έχουν και πολύ άδικο…
Πυρηνικό…οπλοστάσιο
Αρχικά ο Ολυμπιακός είναι ένας από τους ελάχιστους οργανισμούς που διαθέτουν την τεχνογνωσία back to back κατάκτησης τροπαίων. Πόσες ακόμη ομάδες έχουν καταφέρει να διατηρήσουν τα σκήπτρα τους για δύο ή περισσότερες διαδοχικές σεζόν πλην των Πειραιωτών, από τη στιγμή που η Euroleague έλαβε μια πιο σύγχρονη εκδοχή;
Από το 1991 και μετά (όταν η θρυλική Γιουγκοπλάστικα του Τόνι Κούκοτς υπέγραψε το μοναδικό three peat στην ιστορία της διοργάνωσης) μόλις τρεις ομάδες κατάφεραν να διατηρηθούν στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ την επόμενη σεζόν από την κατάκτησή του: η Μακάμπι Τελ Αβίβ τη διετία 2004-05 με τη φοβερή και τρομερή ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και του Άντονι Πάρκερ, ο Ολυμπιακός του θρυλικού repeat του 2013, έναν χρόνο μετά το έπος της Κωνσταντινούπολης, και η Αναντολού Εφές της τριανδρίας Αταμάν – Λάρκιν – Μίτσιτς το 2021 και το 2022.
Δεν κατάφεραν ποτέ να διατηρήσουν τα σκήπτρα τους κολοσσιαίοι οργανισμοί όπως η Ρεάλ, ο Παναθηναϊκός ή η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Δεν είναι όμως μόνο η προϊστορία που επιτρέπει στους φίλους του νέου πρωταθλητή Ευρώπης να αισιοδοξούν για νέες επιτυχίες της αγαπημένης τους ομάδας στο άμεσο μέλλον.
Μεγαλύτερη πηγή ελπίδας για χτίσιμο μιας δυναστείας στη Euroleague αποτελεί η δίψα όλων των πρωταγωνιστών του οργανισμού για περαιτέρω βελτίωση. Σε λίγες εβδομάδες θα ξεκινήσουν οι εργασίες για τη μετατροπή του ΣΕΦ σε ένα υπερσύγχρονο μπασκετικό παλάτι. Οι μεταγραφικές μηχανές λειτουργούν ήδη σε… πυρετώδεις ρυθμούς και αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες περί διπλού «χτυπήματος» με τους Μοντέρο – Μίλερ-Μακ Ιντάιρ στην περιφέρεια, αντιλαμβάνεστε ότι το «οπλοστάσιο» του Γιώργου Μπαρτζώκα θα μετατραπεί σε… πυρηνικό.
Και, βέβαια, ισχυρότερος θεμέλιος λίθος από την… πνευματική απελευθέρωση μιας ομάδας, που ασφυκτιούσε μέχρι να ζήσει τη βραδιά της απόλυτης λύτρωσης, δεν θα μπορούσε να τοποθετηθεί για την επόμενη μέρα.
Εφημερίδα Απογευματινή
