Στην Ελλάδα του 2026 πάμε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Ώρες ώρες νομίζω ότι έχουμε ανάγκη να μας κοουτσάρει μαεστρικά ένα αόρατο χέρι (για να μιλήσουμε μπασκετικά, που είναι της μόδας) για να επανέλθουμε στην κανονικότητα. Κάτι σαν τον Γιώργο Μπαρτζώκα στην τελευταία περίοδο του τελικού της Κυριακής προκειμένου να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση της Euroleague.
Μόνο που στην ομάδα του Πειραιά υπήρχαν ρόλοι, πειθαρχία και κυρίως λογική, η οποία φαίνεται να έχει εγκαταλείψει το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς, για παράδειγμα, τη δημιουργία του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, κατά τη χθεσινή ανακοίνωση του οποίου έλειπε η οποιαδήποτε αυτοκριτική για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019, λες και ο ιδρυτής τού εν λόγω φορέα δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα και μάλιστα μόλις μερικά χρόνια πριν; Δεν θα σταθώ ούτε στα αποτελέσματα της… περήφανης διαπραγμάτευσης, ούτε στις συνέπειες του τρίτου μνημονίου, ούτε στο κουρέλιασμα της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο.
Βλέπετε, όλα αυτά κρίθηκαν σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (και όχι μόνο), έστω και αν οι μνήμες είναι ακόμη νωπές τόσο από την καταστροφική πολιτική της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστεράς» όσο και από πρωτοβουλίες που «χτυπούν» ευθέως την έννοια του κράτους δικαίου, στην οποία υπερθεματίζει ο πρώην πρωθυπουργός. Ουδείς λησμονεί την εκμετάλλευση εν εξελίξει δικαστικών υποθέσεων χάριν του τότε κυβερνητικού αφηγήματος, τις συνομιλίες κορυφαίου υπουργού με τρόφιμο των φυλακών, τον χειρισμό της υπόθεσης Novartis ή την αλλαγή των ποινικών κωδίκων και της ηγεσίας της Δικαιοσύνης στο παρά πέντε των εθνικών εκλογών.
Δεν μπορεί όμως κανείς να μη σταθεί σε δύο βασικές παραμέτρους της χθεσινής βραδιάς στο Θησείο. Ο λόγος για το γεγονός ότι πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να αναδείξει εαυτόν ως τη μοναδική ελπίδα για τον τόπο, αφήνοντας τεχνηέντως στην άκρη το γεγονός ότι έδωσε δείγματα γραφής σε επίπεδο εξουσίας. Δεν είπε τίποτα για το τι θα άλλαζε σε σχέση με το παρελθόν και ποιο είναι το στοιχείο εκείνο το οποίο διαφοροποιεί τον ίδιο και το πολιτικό σκεπτικό του σε σχέση με την τετραετία κατά την οποία βρισκόταν στο Μέγαρο Μαξίμου. Μοιραία, για έναν πρώην πρωθυπουργό που ετοιμάζεται να διεκδικήσει εκ νέου την εμπιστοσύνη των πολιτών, η οποιαδήποτε προγραμματική θέση θα πρέπει να συνοδεύεται με μια γενναία και πειστική αυτοκριτική, όπως και μια ρητορική που δεν θα παραπέμπει σε μεσσιανισμούς αλλά σε συγκεκριμένες προτάσεις και πιθανές λύσεις. Αντ’ αυτού, το φλερτ με την ανέξοδη συνθηματολογία δεν έλειψε ούτε και χθες.
Το δεύτερο σημείο που θα πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η εγκατάλειψη της κεντρώας απόχρωσης επιχειρηματολογίας και η επιστροφή σε έναν… Τσίπρα προ του 2015, με αριστερά τσιτάτα, ταξικές αναφορές και στοχεύσεις που θυμίζουν την παρουσία του κατά την περίοδο που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το μόνο που έλειπε ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και ο Βαρουφάκης, αν και η επιλογή και το σύμβολο της… ΕΛΑΣ θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελούν ακόμη πιο προωθημένη επίδειξη αριστεροσύνης.
Αυτή η ροπή στον παλαιάς κοπής λαϊκισμό μένει να φανεί αν θα συνοδεύσει μέχρι τις κάλπες τον αρχηγό του κόμματος που γεννήθηκε χθες ή αν θα εμπλουτίσει τον δημόσιο λόγο του με πιο σύνθετες προτάσεις διακυβέρνησης, κάτι σαν το σύστημα της μεγάλης Μπαρτσελόνα των προηγούμενων χρόνων, στην οποία και ομνύει σημειολογικά με την επιλογή των χρωμάτων του νέου φορέα… Από κει και πέρα, είναι σαφές ότι το πολιτικό ένστικτό του και το επικοινωνιακό ταλέντο του έγιναν για ακόμη μία φορά εμφανή και θα αποτελούν πολιτική θηλιά στον λαιμό της Χαριλάου Τρικούπη.
Την ίδια ώρα, το δίδυμο Καραμανλή και Σαμαρά έκανε την εμφάνισή του λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, σε μία ακόμη παρουσίαση βιβλίου, με τον τελευταίο Μακεδόνα πρωθυπουργό (για να μην ξεχνιόμαστε, έκανε επίδειξη αφωνίας την τετραετία Τσίπρα – Καμμένου, όταν η χώρα πήγαινε να γυρίσει ανάποδα) να κάθεται δίπλα στον άλλοτε διπλωματικό σύμβουλο και σταθερό συνομιλητή του πρωθυπουργού που υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών, Βαγγέλη Καλπαδάκη, και να προχωρά σε μία ακόμα ηχηρή αμφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Κατέκρινε τη λογική των «ήρεμων νερών», λησμονώντας πως ο ίδιος είχε φθάσει χάριν των σχέσεων καλής γειτονίας να κάνει μέχρι και… κουμπαριά με τον Ταγίπ Ερντογάν, χάνοντας το όποιο δίκιο ξεκάθαρα είχε όταν μίλησε για ζητήματα όπως οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και άλλες σοβαρές ανορθογραφίες. Ωστόσο, η μεγάλη εικόνα για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και το πραγματικό διακύβευμα της υστεροφημίας τους -και κυρίως απέναντι στον κόσμο της ΝΔ- είναι άλλα. Αν έστω και την ύστατη στιγμή δίπλα στην κριτική τους έναντι της διακυβέρνησης Μητσοτάκη (ανεξαρτήτως των κινήτρων τους) τοποθετήσουν το ίδιο το συμφέρον της πατρίδας και της παράταξης, το οποίο είναι συνυφασμένο με τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και της κοινωνικής ομαλότητας. Διαφορετικά η ιστορία αργά ή γρήγορα θα καταστεί αμείλικτη… Το ίδιο όμως θα συμβεί αν τα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης δεν αντιληφθούν, και πάλι την ύστατη στιγμή, ότι θα πρέπει να εξαλειφθούν πλήρως φαινόμενα που αφήνουν περιθώρια δημιουργίας είτε ρευμάτων λαϊκισμού είτε επικράτησης της πολιτικής του γινατιού, στοιχεία που με μαθηματική ακρίβεια θα φέρουν απροσδιόριστους κινδύνους… Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του…
Εφημερίδα Απογευματινή
