Στις δημοκρατίες υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι λαοί, ακριβώς επειδή έχουν σπουδαίο λόγο στην επιλογή των ηγεσιών τους, έχουν και την ευθύνη της πορείας και της τύχης της χώρας τους. Ευθύνη έχουν είτε συμμετέχουν στις εκλογές με την ψήφο τους είτε δεν συμμετέχουν. Και η αποχή είναι τοποθέτηση και μερίδιο ευθύνης. Η πορεία της Ελλάδας θα κριθεί από τις μάλλον σύνθετες εθνικές εκλογές που έρχονται σε κάποιους μήνες. Όσο πλησιάζουμε στις κάλπες τόσο θα γίνεται πιο αντιληπτή η σημασία των επιλογών που θα γίνουν. Οι εκθέσεις και οι αναλύσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των επενδυτικών τραπεζών για το «country risk», που ούτως ή άλλως θα ανεβαίνει όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, θα συνοδεύονται και από προσεγγίσεις για τις συνθήκες στο κομματικό σύστημα όπως διαρθρώνεται, τις πιθανότητες κυβέρνησης αυτοδυναμίας με μία, δύο, τρεις αναμετρήσεις ως σενάριο, αλλά και για τις συνθήκες που ενδεχομένως θα διαμορφωθούν στο επόμενο Κοινοβούλιο. Πόσα και ποια κόμματα δηλαδή θα περάσουν το 3%, τι προφίλ έχουν, ποιες οι ηγετικές ομάδες τους, ποιες οι προτάσεις τους σε διάφορους κρίσιμους τομείς.
Η Ελλάδα για να διατηρήσει τη θετική πορεία της στον οικονομικό, βιομηχανικό, τεχνολογικό, ενεργειακό, εμπορικό τομέα αλλά και στη γεωπολιτική ή την ισχύ των στρατιωτικών και άλλων εξοπλισμών της, θα πρέπει να έχει κυβέρνηση τετραετίας. Υπάρχουν ήδη πολλά σενάρια στο παρασκήνιο διάφορων πολιτικών ή επιχειρηματικών εγχώριων οίκων που μιλούν ή επεξεργάζονται κυβερνήσεις ασταθείς, διετίας, αναλώσιμες με διάδοχους πρωθυπουργούς και ούτω καθεξής. Τα σενάρια αυτά δεν μένουν μυστικά σε κάποιο συρτάρι ενός μεγάρου, αλλά διαχέονται και τελικά επηρεάζουν και θα επηρεάσουν καταλυτικά τις εκτιμήσεις για την προοπτική και τη σταθερότητα διακυβέρνησης της χώρας. Καθώς και το κλίμα που θα διαμορφωθεί στη σχέση πολιτικής και κοινωνίας ή και της διακυβέρνησης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο επόμενο Κοινοβούλιο.
Στην Ελλάδα έχουμε σπαταλήσει μεγάλο χρονικό διάστημα με δημόσια συζήτηση που αφορά τάχα το θέμα των θεσμών και του κράτους δικαίου. Επίσης πεπραγμένα που αφορούν ζητήματα προ πενταετίας. Από τότε η κατάσταση στον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα έχει αλλάξει. Οι προκλήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί λόγω της αστάθειας, του απρόβλεπτου και των συνεχών κρίσεων όλων των ειδών στο διεθνές επίπεδο.
Λένε πολλοί ότι εμείς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα ό,τι και να προκύψει την επόμενη μέρα των εκλογών. Η κατάσταση είναι όμως πολύ πιο σοβαρή από ό,τι δείχνει με μια επιπόλαιη τέτοια ματιά. Οι Έλληνες έχουν συνηθίσει να ζουν, να κινούνται, να νιώθουν καθησυχασμένοι, ανήσυχοι, αγανακτισμένοι στη βάση μιας κανονικότητας στη διακυβέρνηση από το 2019 και μετά για παράδειγμα. Επειδή έχει περάσει μια επταετία, έχουν ξεχάσει τι σημαίνει και τι προκύπτει από μια αναταραχή πολιτική, κυβερνητική ή δημοσιονομική. Ακόμη και αυτά τα ταραχώδη που συμβαίνουν σε άλλες χώρες στη Δύση, ευρωπαϊκές ή μη, έχουν συνηθίσει να μην τους αφορούν εθνικά. Φυσικά υπάρχουν προβλήματα στην Ελλάδα, με κύριο την ακρίβεια στην καθημερινότητα, τις απειλές και τις εμπλοκές που προκύπτουν από το διεθνές πεδίο, τις υποθέσεις διαφθοράς που αναδεικνύονται. Ναι, αλλά η Ελλάδα κινείται με θετικό ρυθμό προς τα εμπρός.
Κάθε μήνα θα πλησιάζουμε περισσότερο στον χρόνο που θα αναλάβουμε την ευθύνη με την ψήφο μας για την πορεία της χώρας προς το 2031. Ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός; Ποια η κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο του 2027; Από πόσα κόμματα θα συγκροτείται αυτή η πλειοψηφία ώστε να είναι σταθερή αλλά και παραγωγική για το κυβερνητικό έργο; Ποια κόμματα, ηγεσίες και βουλευτές θα επιλεγούν; Πόσα κόμματα θα έχει το νέο Κοινοβούλιο; Δέκα, οκτώ, πέντε;
Πού τελειώνει η ευθύνη των πολιτών; Αν ορίσουν όρους σταθερότητας τόσο στη διακυβέρνηση όσο και στον κοινοβουλευτισμό. Διαφορετικά το γαϊτανάκι του χάους που θα προκύψει θα αφορά πρώτα αυτούς, τις οικογένειες και τις δουλειές τους και μετά όλους τους άλλους… κάπου εκεί έξω στο πλήθος ή στον κόσμο.
Εφημερίδα Απογευματινή
