Ο ρόλος της Νέας Δημοκρατίας στην παρούσα φάση της ιστορίας δεν είναι αμιγώς εκλογικός. Είναι περισσότερο πολιτικός και πολιτειακός. Ως μοναδική, αξιόπιστη και με εχέγγυα στο πεδίο δύναμη διακυβέρνησης καλείται όχι μόνον να προκύψει ως επικρατούσα στις επερχόμενες κάλπες, αλλά προπάντων ισχυρή ως προς την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ενωμένη ως προς τις συγκλίνουσες δυνάμεις, πολιτικές απόψεις και προσεγγίσεις που τη συγκροτούν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμη και τα νέα ως προς την ανακοίνωσή τους, θα επιχειρήσουν να αποτελέσουν σχήμα σε επίπεδο προσώπων και προγραμματικής συνοχής ώστε στις εκλογές που έρχονται να εμφανισθούν όσο το δυνατόν πιο πειστικά και αξιόλογα στη διεκδίκηση αρνητικής ψήφου απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και Νέας Δημοκρατίας και θετικής ως προς τη δυνατότητά τους να έχουν μια ισχυρή παρουσία στο Κοινοβούλιο και τον δημόσιο διάλογο στη χώρα την επόμενη τετραετία.
Η ατμόσφαιρα αυτή δεν αφορά κυριαρχικά την κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία. Αυτή και συγκρότηση έχει ως πολιτικός οργανισμός και ισχυρή είναι ως δύναμη διακυβέρνησης ύστερα από επτά χρόνια, όπως διαφαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, τόσο ως προς την επιρροή της όσο και σε σχέση με την καταλληλόλητα του ηγέτη της ως πρωθυπουργού της χώρας.
Η Νέα Δημοκρατία στην παρούσα φάση έχει αφενός να αναμετρηθεί με τα προβλήματα στην καθημερινότητα των πολιτών και αφετέρου με την ιστορία της. Που σημαίνει με τις σχέσεις του Μεγάρου Μαξίμου αλλά και τις διαφοροποιήσεις θέσεων και στρατηγικής με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και προέδρους της σε προηγούμενες δεκαετίες κ. Σαμαρά και Καραμανλή. Στο ιστορικό αυτό κόμμα της μεταπολίτευσης το κλίμα στις σχέσεις μεταξύ ηγετικών προσώπων, η συχνότητα των επαφών τους αλλά και κάποιο σχετικά αδιόρατο «πρωτόκολλο» πάντα έπαιζαν ζωτικό ρόλο στην πορεία του. Στη σημερινή συγκυρία η κρίσιμη καμπή είναι οι σχέσεις, όπως έχουν διαμορφωθεί μεταξύ τριών προσωπικοτήτων: Του εν ενεργεία πρωθυπουργού από το 2019 κ. Μητσοτάκη και των πρώην πρωθυπουργών κ. Σαμαρά και κ. Καραμανλή. Ο πρώτος παραμένει κοινοβουλευτικός έχοντας διαγραφεί από το κόμμα και δείχνει νευρικότητα ως προς την ανάγκη συγκρότησης πολιτικού φορέα, πέραν της Νέας Δημοκρατίας, προκειμένου να συμμετάσχει στις επερχόμενες εκλογές. Ο δεύτερος δεν έχει συμμετάσχει ούτε στις προηγούμενες εκλογές, δεν ενεργοποιείται δηλαδή πλέον εθελούσια στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αλλά και όλη η ιδρυτική πολιτική οικογένεια Καραμανλή εκ της συγκυρίας δεν προβλέπεται να εκπροσωπείται στο επόμενο Κοινοβούλιο.
Ο κ. Σαμαράς διαφοροποιείται στην παρούσα πολιτική του κόμματος σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι η woke ατζέντα, με αιχμή τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφύλων και το έτερο τη στρατηγική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία όπως αυτή διατυπώθηκε από τις ελληνικές παραδοχές στη Διακήρυξη των Αθηνών. Οι διαφοροποιήσεις αυτές δεν αφορούν το παρόν της πολιτικής, όπως χαράσσεται από τον πρωθυπουργό και τους αρμοδίους υπουργούς της κυβέρνησής του. Ο κ. Καραμανλής συμπίπτει με τον κ. Σαμαρά ως προς τις ανησυχίες για την επιθετικότητα της Τουρκίας. Επίσης και αυτό παραμένει αξιοσημείωτο και ως προς τη διάρθρωση της στρατηγικής στη διεθνή πολιτική της χώρας. Θα προτιμούσε πιο ισόρροπες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία έναντι των ΗΠΑ, Ισραήλ στο γεωπολιτικό επίπεδο. αλλά και της Ευρώπης στο μέτωπο της Ουκρανίας.
Πέραν αυτών βέβαια κρύβονται πικρίες σε προσωπικό επίπεδο που δεν μπορούν όμως να αποκτήσουν τον χαρακτήρα της «ψυχής της παράταξής» που συνδέεται με τις επιτυχίες του παρόντος και όχι με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να διεκδικήσει την αυτοδυναμία στις εκλογές με όλο το εύρος και την ιστορικότητα της πολιτικής της παράδοσης και παρουσίας, με μοναδικό στόχο να προετοιμάσει σε τελικό στάδιο τη χώρα για την εικοσαετία 2030-2050.
Η πρωτοβουλία για την άρση αυτής της παράλογης πολιτικής «παρεξήγησης» δεν μπορεί παρά να ανήκει στον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη και να είναι άμεση. Χωρίς διαμεσολαβητές. Απλώς σηκώνει το τηλέφωνο. Η ενότητα αλλά και η σύνθεση των αντιθέσεων ενδεχομένως θα μπορούσε να «χαρτογραφηθεί» στο υπό συγκρότηση ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι Αριστερά. Ιστορικά δεν διασπάται αλλά συντάσσεται ενώπιοντης ευθύνης του πολιτειακού της καθήκοντος.
Εφημερίδα Απογευματινή
