Αν είχαμε σοβαρή κοινοβουλευτική τάξη και δημόσιο διάλογο επιπέδου, κάποια από τα κύρια ζητήματα που θα μας απασχολούσαν και θα ετίθεντο συνεχώς θα ήταν αυτά που αφορούν την επερχόμενη βιαίως και με ασύλληπτη ταχύτητα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Καμία σχέση. Η πολιτική επικαιρότητα σε μη εκλογικούς χρόνους σπαταλήθηκε όλα τα τελευταία χρόνια μέσα σε κλίμα τοξικότητας, μανίας, εμμονής με τρεις υποθέσεις που βρίσκονται στα δικαστήρια ή αποδεικνύονται «φούσκα» στο πολιτικό επίπεδο, όπως το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, η κακοδιαχείριση κονδυλίων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ και κάποιες παρακολουθήσεις ή απόπειρες παρακολουθήσεων με το λογισμικό Predator. Θέματα δηλαδή που εξελίχθηκαν ή αφορούν το 2019-2023. Λες και το ρολόι της ιστορίας σταμάτησε τότε.
Οι κραυγές Κωνσταντοπούλου, η πολιτική εκμετάλλευση του πόνου από Καρυστιανού, η αγωνία του Ανδρουλάκη να παραμείνει στην εξουσία του κόμματος, οι υπερ-δεξιές κορόνες περί ενδοτισμού, το χάος των επαναστατών του πληκτρολογίου και ο ναρκισσισμός των social media, καταστρέφουν κάθε δυνατότητα να υπάρξουν σημαντικές σκέψεις και σοβαρός διάλογος για τον σχεδιασμό που απαιτείται προκειμένου μια κουρασμένη κοινωνία όπως η ελληνική και η κρατική υπόσταση και συνταγματική τάξη να βρουν τους δρόμους που αφορούν την επόμενη ημέρα.
Ο πρωθυπουργός πολύ συχνά φέρνει τα θέματα της τεχνητής νοημοσύνης στο προσκήνιο, μιλάει για την ανάγκη σοβαρής διεργασίας για μια δομική συνταγματική πρόβλεψη και εξέλιξη, επιχειρεί μαζί με τους υπουργούς του να θέσει όρια στη χρήση των κοινωνικών δικτύων ειδικά για τους ανήλικους. Αλλά κι αυτός, αντί να ενθαρρύνεται με συζητήσεις και αιτήματα εντός του Κοινοβουλίου, ακούγεται τελικά ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Πολιτικές ηγεσίες, κόμματα, αναλυτές και σχολιαστές στο διαδίκτυο, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, δείχνουν κατατονικά εγκλωβισμένοι στη μικροπολιτική και την κοινωνική απαξία. Μοιάζει εύλογη η απορία: Άραγε τι συμβαίνει; Είναι ανόητοι ή παράφρονες όλοι αυτοί; Μικρονοϊκοί ή αυτόχειρες;
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεχνολογική επανάσταση που εμφανώς εισβάλλει στη ζωή μας και την ελέγχει πλήρως. Μπροστά στον κίνδυνο να υπάρξει μαζική αποσύνδεση της εργασίας από το κεφάλαιο και την παραγωγή. Να προκύψουν ζητήματα που ούτε με τη φιλελεύθερη προσέγγιση της αγοράς αλλά ούτε και με τις δοξασίες του σοσιαλισμού περί συγκεντρωτικού δημοκρατικού κράτους μπορούν να ανασχεθούν στη βάση της πρότερης εμπειρίας και της τεχνοκρατίας. Κι όμως, η μάζα κοιτά αλλού. Και η πολιτική τάξη ομφαλοσκοπεί.
Πριν από λίγα χρόνια, η Goldman Sachs είχε προχωρήσει σε μια εφιαλτική πρόβλεψη που στη συνέχεια, εξαιτίας της αναστάτωσης που δημιουργήθηκε, αναγκάστηκε να μετριάσει. Μια αρχική επίπτωση των εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης σε συνάρτηση με τα άλματα της ρομποτικής θα είναι να χαθούν 300.000.000 θέσεις εργασίας!
Στην Ελλάδα, χθες, μιλώντας στο 4ο συνέδριο «Quo Vadis AI, Conference», ο κεντρικός τραπεζίτης, κ. Στουρνάρας, έθεσε τα θέματα, με τη δική του οπτική φυσικά και πεδίο ενασχόλησης: «Η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει αξίες. Δεν έχει κοινωνική συνείδηση. Δεν έχει αίσθηση δικαιοσύνης. Οι κοινωνίες όμως έχουν. Και γι’ αυτό, η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας δεν είναι αν οι μηχανές θα γίνουν πιο ευφυείς. Η πραγματική πρόκληση είναι αν εμείς θα αποδειχθούμε αρκετά σοφοί, ώστε να κατευθύνουμε αυτήν τη δύναμη προς όφελος του ανθρώπου».
Έδειξε και το δίλημμα: «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος επιταχυντής προόδου που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ή ο μεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ανισοτήτων και συγκέντρωσης οικονομικής και τεχνολογικής ισχύος, εάν η μετάβαση δεν συνοδευτεί από ισχυρούς θεσμούς και κατάλληλες πολιτικές. Το αποτέλεσμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις που θα λάβουμε σήμερα, έγκαιρα – ως κυβερνήσεις, ως κεντρικές τράπεζες, ως επιχειρήσεις, αλλά κυρίως ως κοινωνίες. Διότι η τεχνολογία από μόνη της δεν έχει προορισμό. Εμείς της δίνουμε κατεύθυνση. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη οικονομική, πολιτική και ηθική πρόκληση της εποχής μας». Ακούει κανένας από τους εκλεγμένους… μελετητές δημοσκοπήσεων;
Εφημερίδα Απογευματινή
