Η είσοδος των δύο νέων κομμάτων στο πολιτικό σκηνικό προσδίδει ενδιαφέρον σε ένα μέχρι πρότινος βαλτωμένο τοπίο.
Το σασπένς εντοπίζεται κυρίως από τη θέση δύο και κάτω μέχρι την τέταρτη και επίσης χαμηλότερα σε έναν δευτερεύοντα κύκλο που τραβάει την προσοχή για τις καραμπόλες.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως ήταν αναμενόμενο, αποκαθηλώνεται προσώρας από τη δεύτερη θέση από τον Αλέξη Τσίπρα και μένει να διαπιστωθεί αφενός αν αυτό θα είναι μόνιμο, αφετέρου αν θα κινδυνεύσει να χάσει και την τρίτη από τη Μαρία Καρυστιανού.
Για τη Νέα Δημοκρατία η επανεμφάνιση Τσίπρα λειτούργησε σε πρώτη φάση ελαφρώς συσπειρωτικά, με το κυβερνών κόμμα να εστιάζει στον συγκεκριμένο αντίπαλο ακριβώς για να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά των δυσαρεστημένων ή αποστασιοποιημένων ψηφοφόρων του.
Αναλόγως της δημοσκοπικής πορείας του Αλέξη Τσίπρα θα λειτουργήσει αντίστοιχα και η αταβιστική συμπεριφορά της γενικής δεξαμενής της Νέας Δημοκρατίας, η οποία αν διακρίνει αύξηση των ποσοστών της ΕΛΑΣ λογικά θα κινητοποιηθεί καλού-κακού για να μη συμβεί κανένα ατύχημα.
Όπου το πιθανό ατύχημα δεν εντοπίζεται στο σενάριο να χάσει η Νέα Δημοκρατία την πρώτη θέση, αυτό δεν προκύπτει μέχρι τώρα, εκτός αν ενσκήψει κάτι πολύ σοβαρό στην πορεία, αλλά στο ενδεχόμενο λόγω χαλαρότητας ή τιμωρητικής ψήφου ή ψήφου προειδοποίησης στην πρώτη Κυριακή η Νέα Δημοκρατία να πέσει κάτω από 25%. Οπότε εκεί δεν υπάρχει μπόνους, εφαρμόζεται απλή αναλογική, όπου αντί για δεύτερη Κυριακή μπορεί να υπάρξει ξαφνικός θάνατος.
Σε αυτή την περίπτωση το σκηνικό αλλάζει, διότι όλη η πανίδα της αντιπολίτευσης θα εξαντλήσει τις πιθανότητες να μην πάμε σε επαναληπτική κάλπη αλλά να γίνει κάποια κυβέρνηση Φρανκενστάιν.
Αυτό που μπορεί να ανακόψει ενδεχόμενο πόκερ του εκλογικού σώματος, δηλαδή τη λογική να μπλοφάρει την πρώτη Κυριακή για να στείλει μήνυμα σχεδιάζοντας να ψηφίσει «κανονικά» τη δεύτερη, η οποία όμως μπορεί να μην υπάρξει, είναι απλό. Να κάνει η Νέα Δημοκρατία στοιχειώδεις κινήσεις στο ιδεολογικό και καθημερινό πρακτικό πεδίο. Και δεν αναφερόμαστε στα ζητήματα παραδείγματος χάρη της ακρίβειας και της τσέπης με όλες τις προεκτάσεις της, επιδόματα, φορολογία και λοιπά, που όντως είναι μείζονα θέματα, αλλά σε εκείνα που κακώς ονομάζονται «δεξιά ατζέντα».
Και κακώς ονομάζεται έτσι, διότι είναι ατζέντα κοινής λογικής, η οποία δεν έχει ή δεν θα έπρεπε να έχει ιδεολογικό πρόσημο. Ασφάλεια, εγκληματικότητα, Μεταναστευτικό, Δημογραφικό, Δικαιοσύνη.
Δεν πρόκειται να χάσει το Κέντρο, όπως πολύ επιπόλαια λένε, διότι δεν υπάρχει άλλος να το εκφράσει με σταθμισμένη πολιτική. Αντιθέτως θα ξεκλειδώσει εκλογικές δεξαμενές δίχως δημοσιονομικό κόστος. Θα επαναφέρει ψηφοφόρους οι οποίοι τη στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές αλλά τώρα έχουν απομακρυνθεί λόγω ιδεολογικού – αξιακού πλαισίου και υπάρχει πιθανότητα εάν το κάνει πειστικά να φέρει στην κάλπη και άλλους οι οποίοι απέχουν μακροχρόνια, ώστε να αντισταθμίσει αυτούς που κατά πάσα βεβαιότητα θα φέρουν τα δύο καινούργια κόμματα. Εξάλλου θα αναγκαστεί να το κάνει υπό πίεση, εφόσον δημιουργηθεί το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, αλλά είναι αλλιώς να κινηθεί εκ των υστέρων και αναγκαζόμενη και διαφορετικά να λειτουργήσει προληπτικά και ορθολογικά. Η επιλογή μόνο να προειδοποιεί και να κουνά το δάχτυλο, υπονοώντας ότι χαλαρές επιλογές μπορεί να οδηγήσουν σε χάος, ακόμα και δίκιο να έχει, μπορεί να εκπυρσοκροτήσει.
Εφημερίδα Απογευματινή
