Μπορεί οι τεχνικές διαπραγματεύσεις για το τέλος του πολέμου με επίκεντρο το Ιράν να έχουν τελικά ξεκινήσει εν μέσω αναταράξεων στην Ελβετία, όμως τα νέα δεδομένα που δημιούργησε ο πόλεμος των 100 ημερών δεν διαγράφονται. Οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν μια νέα στρατηγική στην Ανατολή που θα προκαλέσει αναδιάταξη και μείωση των δυνάμεών τους στη στεριά, ενώ ταυτόχρονα και με αφετηρία τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία σε ελάχιστες εβδομάδες θα γίνουν πιο σαφείς οι προθέσεις και οι σχεδιασμοί τους για την αναδιάταξη των δυνάμεων και των στρατιωτικών τους βάσεων στην Ευρώπη.
Ο τρόπος που πολέμησε η Τεχεράνη τον συνασπισμό των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που αποφάσισαν να μην επιτρέψουν στο καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης και το ιερατείο να γίνουν καθοριστικοί περιφερειακοί «παίκτες» στην Ανατολή, προκάλεσε ένα έλλειμμα ασφάλειας στις αραβικές ηγεσίες των κρατών της περιοχής, πέραν των πληγμάτων στο μοντέλο της νέας οικονομίας τους και στις ενεργειακές υποδομές. Η διαταραχή στο σύμφωνο εμπιστοσύνης, που υπήρξε καταλυτικό μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ στην περιοχή μεταξύ Αμερικανών και Αράβων, ειδικά της κεντρικής μοναρχίας των Αλ Σαούντ -ασφάλεια έναντι πετρελαίου σε δολάρια ως κοινό νόμισμα συναλλαγής-, θα πρέπει να βρει ένα νέο σημείο ισορροπίας. Επίσης τα πλήγματα που υπέστη ο 5ος πολεμικός στόλος των ΗΠΑ, που έχει βάση στο Μπαχρέιν, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν καθοριστικά, δείχνουν την ανάγκη της ανασυγκρότησης του 6ου πολεμικού στόλου των ΗΠΑ, που θα πρέπει να αναζητήσει βάση ελλιμενισμού, ανεφοδιασμού και διοίκησης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η επαναδραστηριοποίηση του 6ου πολεμικού στόλου θα δώσει κάλυψη στον 5ο πολεμικό στόλο στην ενδιάμεση ευρεία και ταραχώδη περιοχή, ενώ θα δώσει ευχέρεια στο νέο αυτό πλέγμα ισχύος να μειωθούν ή να αξιολογηθούν εκ νέου οι δυνάμεις και το εύρος εγκαταστάσεων των αμερικανικών δυνάμεων στις επικράτειες αραβικών κρατών. Μια μετατόπιση του επιχειρησιακού σχεδιασμού προς τη θάλασσα θα εναρμονισθεί με τη φιλοδοξία της Ουάσινγκτον να επιστρέψει με πλήρη ισχύ τα επόμενα χρόνια ως ναυτική και εμπορική δύναμη στον κόσμο.
Η Ελλάδα, όπως απεδείχθη και σε συνθήκες πολεμικών επιχειρήσεων, αποτελεί, σε αντίθεση με σωρεία άλλων ευρωπαϊκών κρατών του ατλαντικού πυρήνα, έναν αξιόπιστο σύμμαχο. Όπως και η Κύπρος. Επίσης η διμερής στρατηγική σχέση ΗΠΑ-Ελλάδας σε πολλά επίπεδα, αλλά και στο στρατιωτικό, οι βάσεις ή οι προσβάσεις που έχουν στην ελληνική επικράτεια οι Αμερικανοί, από την παραδοσιακή στη Σούδα της Κρήτης μέχρι την Αλεξανδρούπολη, σε διαδρομές που περιλαμβάνουν τη Λάρισα, τον Βόλο, το Αιγαίο και όλες τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, δίνουν την αιτιολογία έναρξης μιας τέτοιας συζήτησης. Η Ελλάδα αναδεικνύει πλέον τον ιστορικό αλλά και λειτουργικό χαρακτήρα της ναυτικής δύναμης, όχι με διακηρύξεις αλλά στο πεδίο, όπως διεφάνη και από την επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά, την περίπτωση της Ουκρανίας αλλά και στην παρούσα φάση των αναγκών για την ελευθερία και την ασφάλεια του Ορμούζ.
Το γεγονός ότι τα ναυπηγεία στην Ελλάδα έχουν τεθεί ξανά σε κίνηση με έμπρακτη και ζωηρή τη στήριξη των ΗΠΑ, το ότι κεντρικές ενεργειακές εταιρείες των ΗΠΑ έχουν πιάσει δουλειά σε ευρείες περιοχές που ακουμπούν τη Μεσόγειο για έρευνα και εξόρυξη κοιτασμάτων, συνάδουν στον προσανατολισμό συγκρότησης του 6ου πολεμικού στόλου των ΗΠΑ με σταθερή πρόσβαση στην ηπειρωτική και νησιωτική ζώνη του συνόλου της ελληνικής επικράτειας και όχι μίας ναυτικής βάσης κλασικού τύπου όπως στο Μπαχρέιν. Η οργανική σχέση της Ελλάδας με την Κύπρο, όπου επιθυμούν ναυτική πρόσβαση οι ΗΠΑ, αλλά και τη Γαλλία από την πλευρά της Ευρώπης αποτελεί επιχείρημα για έναν τέτοιο σχεδιασμό. Το γεγονός της συμμαχίας 3+1 σε ένα επίπεδο, αλλά και η συνεργασία της Ελλάδας-Κύπρου με αραβικές ηγεσίες του Κόλπου, της Μεσογείου, την Αίγυπτο, και η στροφή των αγωγών δυτικά προς τη Μεσόγειο για να υπάρξει απεξάρτηση από το Ορμούζ, προσδίδουν δυναμική σε τέτοιες σκέψεις, εφόσον τεθούν στο τραπέζι της διαβούλευσης μεταξύ «στενών συμμάχων».
Εφημερίδα Απογευματινή
