Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ίσως η πιο εντυπωσιακή πολιτική διαδρομή της Μεταπολίτευσης. Από το γνωστό 3% έφτασε μέσα σε μερικά χρόνια να αγγίξει το 36%, κυρίως χάρη στην παρουσία του Αλέξη Τσίπρα και στο «σχέδιο» που ο ίδιος παρουσίασε σε έναν λαό βυθισμένο στη μιζέρια των μνημονίων. Ήταν η εποχή των κλειστών καταστημάτων, των πετσοκομμένων μισθών, των μειωμένων συντάξεων και της διάχυτης ανασφάλειας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η υπόσχεση μιας διαφορετικής πορείας δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες.
Οι προσδοκίες αυτές αποδείχθηκαν πολύ μεγαλύτερες από τις δυνατότητες υλοποίησής τους. Οι διακηρύξεις για σύγκρουση με τους δανειστές προσγειώθηκαν γρήγορα στην πραγματικότητα και οι υποσχέσεις με τις λύρες και τα νταούλια κατέληξαν, λίγους μήνες αργότερα, στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε με συνεταίρο, καθώς ουδέποτε κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Παρά τη νέα λαϊκή εντολή του Σεπτεμβρίου του 2015, ύστερα από σχεδόν μία πλήρη τετραετία στην εξουσία ηττήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία. Η νέα συντριπτική ήττα του 2023 σηματοδότησε την αρχή μιας παρατεταμένης εσωστρέφειας, η οποία σήμερα κορυφώνεται με την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει ο χώρος.
Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να αποχωρήσει μετά τις εκλογές του 2023 έμοιαζε να κλείνει έναν μεγάλο πολιτικό κύκλο. Η επανεμφάνισή του, με ένα προσεκτικά οργανωμένο σκηνικό και αξιοποιώντας την αδιαμφισβήτητη πολιτική αύρα του και το επικοινωνιακό χάρισμά του, επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα μιας νέας αρχής. Την ίδια ώρα, παλιοί συνεργάτες και συνοδοιπόροι βρίσκονται σε αναμονή, σχεδόν παρακαλώντας να έχουν θέση στο νέο εγχείρημα. Πρόκειται για ανθρώπους που δείχνουν να μην έχουν αναλογιστεί ότι μπορεί να βρεθούν στο τέλος αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις.
Το μείζον, ωστόσο, δεν αφορά τα πρόσωπα αλλά τις πολιτικές προοπτικές. Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται εκ νέου με φιλοδοξία να διεκδικήσει την εξουσία. Πρόκειται για μια αισιόδοξη εκτίμηση, αν αναλογιστεί κανείς ότι αποχώρησε με ποσοστό 17,8% και επιστρέφει με δημοσκοπικές επιδόσεις που κινούνται περίπου στο 15%. Έχει κάθε δικαίωμα να αισιοδοξεί. Θα ήταν πολιτική αφέλεια όμως να θεωρεί τους πολίτες αμνήμονες.
Ακόμη και απέναντι σε μια κυβέρνηση που διανύει τον όγδοο χρόνο της, έχοντας να επιδείξει επιτυχίες αλλά και σοβαρά λάθη, που της έχουν στοιχίσει πολιτικά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένα νέο πρόσωπο. Στα 52 του χρόνια παραμένει νέος ηλικιακά, αλλά πολιτικά δεν είναι καινούργιος. Ακόμα και στη φρασεολογία και τους τόνους του, κυρίως όμως στην υποσχεσιολογία του. Αν καταφέρει να πλησιάσει ξανά τον στόχο του, αυτό θα οφείλεται όχι μόνο στις δικές του δυνατότητες αλλά και στον χώρο που αφήνουν η κυβερνητική φθορά και η παρατεταμένη περιδίνηση του ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή, οι ανακατατάξεις δεν περιορίζονται στην Κεντροαριστερά, καθώς η κινητικότητα γύρω από το νέο κόμμα που ετοιμάζει ο Αντώνης Σαμαράς προμηνύει εξελίξεις και στον χώρο της Κεντροδεξιάς.
Ο Σεπτέμβριος δεν είναι ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά. Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν τις θέσεις και τις προτεραιότητές τους, θα αποτελέσει το πρώτο μεγάλο πολιτικό τεστ της νέας περιόδου. Τότε θα φανεί αν η δυναμική της επιστροφής Τσίπρα έχει πραγματικό βάθος, αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποδείξει ότι δικαιολογεί τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αν το κυβερνών κόμμα είναι σε θέση να διεκδικήσει με αξιώσεις ένα σεβαστό ποσοστό και μια νέα τετραετία. Εκεί θα ανοίξουν οι πραγματικοί λογαριασμοί για όλους.
Εφημερίδα Απογευματινή
