Έχετε αντιληφθεί πως από αυτό εδώ το μετερίζι επιχειρούμε συχνά πυκνά να συνδυάσουμε τα δεδομένα του νεοδημοκρατικού ρεπορτάζ με τις σκέψεις και το συναίσθημα της «γαλάζιας» βάσης σε στιγμές που η συγκεκριμένη παράμετρος έχει τη σημασία της σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση των πολιτικών ισορροπιών.
Μια τέτοια συγκυρία είναι κι αυτό το καλοκαίρι, το οποίο, παρά τη ραστώνη που το συνοδεύει παραδοσιακά, αποτελεί ουσιαστικά για το εγχώριο πολιτικό γίγνεσθαι ένα χρονικό σημείο προσδιορισμού των κεντρικών στόχων και γενικότερης προετοιμασίας για την προεκλογική περίοδο στην οποία θα εισέλθει η χώρα το επερχόμενο φθινόπωρο, είτε οι κάλπες στηθούν Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, είτε υλοποιηθεί η συνεχώς επαναλαμβανόμενη εξαγγελία Μητσοτάκη για την προσεχή άνοιξη. Ειδικά για την κυβερνώσα παράταξη, η περίοδος αυτή και οι μήνες που θα ακολουθήσουν μέχρι και την ώρα της εκλογικής αναμέτρησης είναι απολύτως ταυτισμένοι με την προσπάθεια της συσπείρωσης, η οποία συνιστά και το βασικό διακύβευμα σε επίπεδο κεντρικής στρατηγικής για το Μέγαρο Μαξίμου και την Πειραιώς.
Εμπόδιο σε αυτό το εγχείρημα, πέραν των κακώς κειμένων του προηγούμενου διαστήματος και της φθοράς που φυσιολογικά επέρχεται ως βασικός παράγων στην εξίσωση μιας διακυβέρνησης επτά χρόνων, συνιστά εσχάτως και ο σχεδιασμός του Αντώνη Σαμαρά για την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα. Ο φορέας αυτός -εφόσον δημιουργηθεί- θα μπορούσε βάσει των δημοσκοπήσεων να αποτελεί μία από τις αιτίες για την επίτευξη μιας πρωτιάς μεν της κυβερνώσας παράταξης, η οποία όμως, υπό μια σειρά προϋποθέσεων που κάθε άλλο παρά ως απίθανο σενάριο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, θα ήταν δυνατό να αποδειχθεί πύρρειος. Όχι μόνο για τη ΝΔ αλλά και για τη χώρα, η οποία στην περίπτωση αυτή θα έλθει με μαθηματική ακρίβεια αντιμέτωπη με το φάσμα μιας πιθανώς μοιραίας αδυναμίας συγκρότησης σταθερής κυβέρνησης και κατ’ επέκταση με τον κίνδυνο της πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας. Πρόκειται για ένα κομβικής σημασίας για την προοπτική της Ελλάδας ζήτημα, πολλώ δε μάλλον εν μέσω της ρευστότητας που επικρατεί στη διεθνή πολιτική σκηνή και το οποίο σαφέστατα πρέπει να παίξει ρόλο στις σκέψεις, τις αναλύσεις και τις αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού.
Άλλωστε, ο ίδιος έζησε από πρώτο χέρι στα πιο δύσκολα χρόνια για τη χώρα από την εποχή της Μεταπολίτευσης τους κινδύνους από την επέλαση του λαϊκισμού, το φάντασμα του οποίου έχει επιστρέψει για τα καλά. Ο Μεσσήνιος λοιπόν οφείλει να ξεκαθαρίσει, ιδιαίτερα απέναντι στον κόσμο της παράταξης που τον τίμησε επανειλημμένως συγχωρώντας του τη βίαιη πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μια και καλή τα κίνητρα ίδρυσης της νέας κοπής Πολιτικής Άνοιξης, κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί. Μιλάει για… ενδοτική εξωτερική πολιτική και μειοδοσία, όταν τα τελευταία χρόνια «τρέχει» το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα εδώ και δεκαετίες.
Την ίδια ώρα, ουδείς λησμονεί ότι επί της διακυβέρνησής του ούτε καμιά… ταρζανιά θυμόμαστε από την πλευρά της Αθήνας έναντι της Άγκυρας, ούτε είχαν περιοριστεί οι παραβιάσεις (όπως έχει συμβεί από το 2019 και μετά), ούτε είχαν εκλείψει οι παραδοσιακές εθνικιστικές κορόνες της τουρκικής ηγεσίας. Μιλάει επίσης για τις συνέπειες του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, κάτι που συνομολογούν άπαντες ότι στοίχισε πολιτικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως το ερώτημα που προκύπτει σε αυτό το μέτωπο είναι αν πρόκειται για ένα θέμα το οποίο υπερκαλύπτει τα μεγάλα και ουσιαστικότερα διλήμματα των επόμενων εθνικών εκλογών. Τέλος, στην πρώτη επικοινωνιακού χαρακτήρα παρέμβασή του διά της σύγχρονης δεξαμενής των social media επιστράτευσε τη λογική… «εμπρός, πίσω!» σαν άλλος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός στην αλήστου μνήμης ελληνική σειρά. Θυμήθηκε τη νίκη του απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη και σε μια τοποθέτηση-επίδειξη παλαιοκομματικής κουλτούρας έκανε λόγο για χάσμα μεταξύ της ίδιας και του αδελφού της, στοιχείο που παραπέμπει σε εμμονή και δικαιώνει όσους μιλούν για αγιάτρευτο γινάτι στους Μητσοτάκηδες που επανήλθε στο προσκήνιο σαν παλιό απωθημένο.
Πολύπειρος πολιτικός ο ίδιος, αδιαμφισβήτητα από τους πληρέστερους που πέρασαν στην πολιτική ιστορία από το 1974 και μετά, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι το μεγάλο του στοίχημα είναι πώς μπορεί να είναι πολιτικά, και όχι με όρους εκδίκησης, μια εναλλακτική λύση για τον απογοητευμένο νεοδημοκράτη. Και ταυτόχρονα να πείσει με σοβαρά επιχειρήματα ότι η έλλειψη σαφούς επιλογής για τη διατήρηση της ομαλότητας στη χώρα μπορεί να έχει κι άλλη διέξοδο από εκείνη του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ, την οποία ο ίδιος υπηρέτησε μέχρι πρότινος. Παρά τα αδιαμφισβήτητα λάθη και τις παραλείψεις της παρούσας κυβερνητικής θητείας.
Ωστόσο, τα μέχρι τώρα πεπραγμένα του μόνο… ψυχική φόρτιση και συνυφασμένα με το πέρασμα των χρόνων και άσχετα με το σήμερα προσωπικά κολλήματα καταδεικνύουν. Ακόμη και η παρέμβασή του για το θέμα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, που είχε σημαντική, και πολιτική και προσωπική διάσταση, δεδομένου ότι και ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε θύμα αυτής της ιστορίας, «χάθηκε» στην επικοινωνιακή λαίλαπα την οποία προκάλεσε η εικόνα του. Με τον ίδιο να παραπέμπει σε Βαγγέλη Γιαννόπουλο και τον συμπαθέστατο συνάδελφο Νίκο Τσιούτσια σε ρόλο… Αγάπης, σ’ αυτή την… αξέχαστη εκπομπή του Καναλιού 29, έτσι, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Αν όμως συνεχίσει έτσι, πολύ φοβάμαι ότι η ήδη τεράστια απόσταση που τον χωρίζει δημοσκοπικά από τον άνθρωπο που ο Αντώνης Σαμαράς δεν υποδέχθηκε στο Μαξίμου, σε μια πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά κίνηση, θα μεγαλώνει (παρεμπιπτόντως, όσο ανεβαίνει ο Τσίπρας, η ΝΔ φαίνεται να συσπειρώνει ένα κομμάτι της δεξαμενής της) και ο ίδιος θα μείνει να έχει ως αντίπαλο τη Μαρία Καρυστιανού και την Αφροδίτη Λατινοπούλου, μιας και ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι πολύ πιο μπροστά.
Εκτός κι αν η εκ προοιμίου πληγωμένη υστεροφημία του στις τάξεις των νεοδημοκρατών, που τον βλέπουν για δεύτερη φορά να πηγαίνει απέναντι στη «γαλάζια» παράταξη, αρκείται στην παρηγοριά της… αφαίρεσης κάποιων μονάδων από τη ΝΔ ή του… οράματος για στέρηση από τον Μητσοτάκη κάποιων από τις πιθανότητές του να εξασφαλίσει μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία. Μόνο που τότε η όλη κατάσταση θα έχει περάσει στη σφαίρα της… γραφικότητας, με τον Σαμαρά να είναι ένας πολιτικός που διανύοντας την όγδοη δεκαετία της ζωής του έφτασε από θεματοφύλακας της θεσμικότητας και της λογικής να κάνει πλάτες στις χειρότερες μορφές λαϊκισμού. Και τελικά να μένει στη «γαλάζια» και τη συνολική μνήμη όχι ως ο πολιτικός που έβγαλε την Ελλάδα από μια ιδιαιτέρως δυσχερή θέση όταν κλήθηκε να την κυβερνήσει, αλλά ως το πιο κλασικό παράδειγμα άνευ όρων υποταγής ενός κοινοβουλευτικού άνδρα με περγαμηνές στις προσωπικές του εμμονές.
Εφημερίδα Απογευματινή
