Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η επιστροφή του Μανώλη Σάλιακα στον Ολυμπιακό, απ’ όποια πτυχή κι αν την εξετάσει κανείς. Πρώτον και κυριότερο, δεν ανήκει στην κατηγορία των μεταγραφών που… γουστάρει ο μέσος Έλληνας οπαδός. Το αντίθετο ισχύει!
Συνήθως στο άκουσμα του επαναπατρισμού ενός «δικού μας παιδιού»… ξινίζει τα μούτρα του! Αν, για παράδειγμα, οι «ερυθρόλευκοι» ανακοίνωναν χθες την απόκτηση ενός Ισπανού ακραίου αμυντικού της Οβιέδο ή της Χετάφε, το διαδίκτυο θα πλημμύριζε με σχόλια για τη «νέα ανακάλυψη του Μεντιλίμπαρ», το «σπάνιο ταλέντο που εκλάπη από τα θηρία της «La Liga» και είναι ζήτημα αν έστω ένας από τους σχολιαστές είχε δει μια φορά αγωνιζόμενο το νέο του πουλέν. Στο άκουσμα του κάθε Έλληνα ποδοσφαιριστή η αντίδραση είναι «πού πάμε ρε, με τον Σάλιακα;». Θυμάστε κανέναν φίλο του Παναθηναϊκού, για παράδειγμα, να… ανοίγει σαμπάνιες όταν ανακοινώθηκε η επιστροφή του Βαγιαννίδη στην ομάδα; Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποιας μορφής… παραλήρημα στα πέριξ της Τούμπας αν ανακοινωθεί ο επαναπατρισμός του Γιαννούλη;
Με εξαίρεση τον Καρέτσα και τον Τζόλη (που έχουν αλλάξει πλέον level και είναι αποδεκτοί ως παικταράδες στα μάτια της εγχώριας κοινής γνώμης) ακόμη και τον Παυλίδη να αποκτούσε κάποιος «μεγάλος» της Super League, θα βρίσκονταν δεδομένα οπαδοί που θα θεωρούσαν τη συγκεκριμένη προσθήκη… πισωγύρισμα! Ας εστιάσουμε, ωστόσο, στην επιστροφή του Μανώλη Σάλιακα στην ομάδα που ανδρώθηκε! Στα δικά μας μάτια ήταν ένα come back που άργησε να πραγματοποιηθεί.
Ο Έλληνας ακραίος αμυντικός δεν έχει πλέον καμία απολύτως σχέση με τον… άγουρο ποδοσφαιριστή που μετανάστευσε το 2022 για τη Γερμανία. Στα τέσσερα χρόνια που λείπει από τη χώρα μας ο Σάλιακας παρουσίασε τεράστια βελτίωση ως ποδοσφαιριστής, συγκέντρωσε πολύτιμες εμπειρίες ακόμη και στο υψηλότερο επίπεδο της Bundesliga και δεν είναι τυχαία η εμπιστοσύνη που του έδειξε για τέσσερις σεζόν η ίδια ομάδα, η Ζανκτ Πάουλι.
Αργησε να επιστρέψει
Πριν από δύο χρόνια, από αυτήν εδώ τη σελίδα, είχαμε αναφερθεί στην περίπτωση Σάλιακα και κατά πόσο είχε αδικηθεί εκείνη την περίοδο από τους ομοσπονδιακούς προπονητές, με τη μη κλήση του στην Εθνική. Σε μια εποχή που ο Ολυμπιακός αναζητούσε διαρκώς λύσεις για άκρα της αμυντικής του τετράδας, ο Σάλιακας έμοιαζε εξ ορισμού με εξαιρετική επιλογή.
Αν ο ίδιος καταφέρει να κλείσει τα αφτιά του στους αμφισβητίες και απλά συνεχίσει στο μοτίβο που δούλεψε στη Γερμανία, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι όχι μόνο μπορεί να αποτελέσει μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς, αλλά σύντομα να χτυπήσει την πόρτα του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Βλέπετε, ιδιαίτερα τις επιθετικές αρετές του Σάλιακα δύσκολα τις συναντάς σε πολλούς άλλους Έλληνες ακραίους μπακ.
Κάτι ανάλογο… σε σχέση με την έλλειψη γκελ στον κόσμο, ισχύει και για τη μεταγραφή του Παντελή Χατζηδιάκου στον ΠΑΟΚ. Αν ο Έλληνας στόπερ λεγόταν… Χατηδιάκοφ και ερχόταν στη Θεσσαλονίκη από το ρωσικό πρωτάθλημα, θα διαβάζαμε στα διαδικτυακά πρωτοσέλιδα για «πυρηνική βόμβα». Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ολότελα διαφορετική. Υπάρχει που υπάρχει η… μπασκετική παραζάλη στον Βορρά με μεταγραφές τύπου Τσέντι Όσμαν, η απόκτηση ενός ικανότατου και πολύπειρου κεντρικού αμυντικού με παραστάσεις σε ένα πρωτάθλημα όπως το ολλανδικό και πολλές συμμετοχές στα Κύπελλα Ευρώπης… μοιάζει σαν να μη συνέβη ή να έχει υποτιμηθεί σε μεγάλο βαθμό. Είναι, πάντως, κάπως παράδοξο να εξακολουθούμε να υποτιμούμε την αξία του Έλληνα ποδοσφαιριστή, σε μια εποχή που η μετοχή του στο εξωτερικό παρουσιάζει διαδοχικά limit up και βλέπουμε ακόμη και κολοσσούς όπως η Άρσεναλ να εμπιστεύονται… παπούτσια (ποδοσφαιρικά) από τον τόπο μας.
Εφημερίδα Απογευματινή
