Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία ότι η συμπεριφορά του Τόμας Γουόκαπ απέναντι σε έναν οργανισμό που τον βοήθησε να εκτοξεύσει την προσωπική του μετοχή και να ζήσει τα ομορφότερα κεφάλαια της καριέρας του, είναι επιεικώς… άθλια!
Απόλυτα κατανοητή η επιθυμία ενός αθλητή που οδεύει ολοταχώς προς το 35ο έτος της ζωής του να επιθυμεί να εξασφαλίσει ένα τελευταίο συμβόλαιο ζωής για τον ίδιο και την οικογένειά του. Ωστόσο, η μεθοδολογία που επέλεξε για να διεκδικήσει την ελευθερία του από τον Ολυμπιακό αποτελεί παντελή έλλειψη σεβασμού απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που του πρόσφεραν τα τελευταία πέντε χρόνια μια πελώρια αγκαλιά.
Αφού ένας οργανισμός όπως ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο οι ιδιοκτήτες του ή ο προπονητής του. Πάνω απ’ όλα είναι ο κόσμος του! Ο απλός, ανώνυμος φίλαθλος που αποθέωνε με όλη του την ειλικρίνεια τον Τεξανό όποτε τον έβλεπε για καφέ στη Γλυφάδα και έτρεχε να του σφίξει το χέρι για να τον ευχαριστήσει.
Αυτή είναι η πραγματικότητα: Όσα χρόνια φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα, ο Γουόκαπ την τίμησε και με το παραπάνω. Και παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε μετά την απόκτηση ελληνικού διαβατηρίου, ουδέποτε επέδειξε τάσεις… λιποταξίας! Αποκομίζοντας φυσικά τεράστια οφέλη και σε προσωπικό επίπεδο και πάνω απ’ όλα εισπράττοντας ανιδιοτελή αγάπη σε μια χώρα που γνωρίζει να εκφράζει με… ακραίους τρόπους τα συναισθήματά της. Τόσο από την καλή όσο και από την ανάποδη!
Για ποιους λόγους υφίσταται πλέον τη συγκεκριμένη μετάλλαξη ο ξανθομάλλης άσος; Λέγονται πολλά, γράφονται ακόμη περισσότερα.
Η υποχρέωση της ομάδας
Απλώς κάπου εδώ αρχίζει να χάνεται η μπάλα! Τον επαγγελματία αθλητή, Τόμας Γουόκαπ, έχουμε το δικαίωμα να τον κρίνουμε άπαντες ως δημόσιο πρόσωπο. Και προφανώς ο όρος «αχαριστία» συνοδεύει κάθε νομική κίνηση που επιχειρεί πλέον σε βάρος της ΚΑΕ Ολυμπιακός.
Από τη στιγμή, όμως, που γνωστοποιήθηκε η προσφυγή του Αμερικανού σε βάρος των «ερυθρόλευκων», στο διαδίκτυο ισοπεδώνεται περισσότερο ο άνθρωπος Γουόκαπ και λιγότερο ο αθλητής.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Πόσοι από εμάς έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τις πράξεις και τη συμπεριφορά ενός συνανθρώπου μας; Όχι ενός επαγγελματία αθλητή, επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθώ. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο…
Αίσθησή μας είναι ότι και στην περίπτωση του Τόμας Γουόκαπ χάθηκε κάπου το μέτρο και από την οργισμένη κριτική (που είναι θεμιτή) φτάσαμε σε δημόσιες αναφορές που αγγίζουν τα όρια της χυδαιότητας. Ακόμη και προς τη σύντροφό του, Εστρέλα Νούρι, που φωτογραφίζεται ως η… πέτρα του σκανδάλου πίσω από την αδιανόητη μεταστροφή του «ερυθρόλευκου» γκαρντ. Άλλη συνήθεια αυτή να μπλέκουμε συντρόφους, συζύγους, μανάδες, μπαμπάδες. Λες και αθλητές στην ηλικία του Γουόκαπ είναι μικρά παιδάκια που τους υποβάλλουν οι γονείς τους τι να πράξουν ή τους… σέρνουν από τη μύτη οι γυναίκες που έχουν επιλέξει να βρίσκονται στο πλευρό τους. Που ακόμη κι αυτό να συμβαίνει, συγχωρέστε μας, δεν μας πέφτει και ιδιαίτερος λόγος! Εδώ μπαίνει και ο διαχωρισμός της κριτικής σε έναν αθλητή από την ισοπέδωση σε έναν άνθρωπο.
Για να μην το κουράζουμε άλλο! Ανεξαρτήτως κινήτρων η «ανταρσία» του Γουόκαπ είναι αποκρουστική ως πράξη! Και ο Ολυμπιακός οφείλει να τη διαχειριστεί με τον πιο σκληρό τρόπο προς τον παίκτη του αφού αν δεν το πράξει κι αν δεν υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, προσφέροντας την ψευδαίσθηση στους παίκτες του ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να κερδίσουν την ελευθερία τους. Ανεξαρτήτως των εγγράφων που έχουν υπογράψει…
Εφημερίδα Απογευματινή
