Ο κύριος, ανομολόγητος, λόγος που η Τουρκία δείχνει τα νύχια της προς την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι η έμπρακτη συνέργεια Ελλάδας – Ισραήλ στον στρατιωτικό τομέα και στις τεχνολογίες της εθνικής άμυνας. Το διακύβευμα είναι η υπογραφή της συμφωνίας στο Τελ Αβίβ σήμερα για την κατασκευή και τους εξοπλισμούς της περίφημης αντιπυραυλικής και anti-drone άμυνας σε επίπεδο εθνικής επικρατείας της Ελλάδας, με τη συμμετοχή όχι μόνον αμερικανικών οπλικών συστημάτων αλλά κυρίως ισραηλινών. Κατ’ αναλογία η περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι ο σιδηρούς ή ο χρυσός θόλος της Ελλάδας.
Από τα μέσα σχεδόν του προηγούμενου αιώνα η Τουρκία ήθελε το Αιγαίο μια ζώνη συνεκμετάλλευσης και ενιαίας στρατιωτικής διαχείρισης Ελλάδας και Τουρκίας. Τη δε Ανατολική Μεσόγειο «Ελ Ντοράντο» επικράτησης του δικαίου του ισχυρού ακόμη και εντός του πλαισίου ΝΑΤΟ, δόγμα Λουνς από τη δεκαετία του 1970, μεταξύ της πληθωρικής Τουρκίας και της τυπικά δυτικής εκπροσώπου Ελλάδας.
Οι περίφημες «ελληνικές καλένδες» της στρατηγικής της αδράνειας από τα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά τον «Αττίλα 1» και προπάντων «2» επί Ελληνικής Δημοκρατίας του πρέσβη Μολυβιάτη μπορεί σε μια πρώτη φάση να λειτουργήσουν αμυντικά, όπως τη διετία 2023-2025 η Διακήρυξη των Αθηνών για παράδειγμα, αλλά ως στρατηγική έθεταν και θέτουν την ελληνική άμυνα ως πληρεξούσια στις τουρκικές διεκδικήσεις. Εν ολίγοις του consensus με την Τουρκία. Το γεγονός ότι στη σημερινή πλέον εποχή της συμμαχίας 3+1 (Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος και ΗΠΑ) και της δυναμικής συγκρότησης μια νέας αρχιτεκτονικής ισορροπίας από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη μέχρι τον Ινδοειρηνικό επιμένουν σε αυτή πολιτικοί (Σαμαράς, Καραμανλής και παλαιοδεξιά θεώρηση πραγμάτων) στο δόγμα Μολυβιάτη και πολύ περισσότερο πανεπιστημιακοί μόνον ως παραδοχή ηττοπάθειας στην ελληνική δυναμική μπορεί να γίνει αντιληπτή.
Και αυτό όχι γιατί στο τότε είναι απαραίτητο να έκανε λάθος ο εμβληματικός Έλληνας πρεσβευτής -κάτι σαν «Κίσινγκερ» του καραμανλισμού-, αλλά γιατί οι συνθήκες οδεύοντας προς τα μέσα του επόμενου αιώνα είναι εντελώς διαφορετικές.
Η Ελλάδα στη βάση της διεθνούς πολιτικής και της νέας δυτικής στρατηγικής από το 2016 ως επί το πλείστον αλλά με ένταση και αυτάρκεια μετά το 2019 αναφέρεται σε μια Ελλάδα-πλατφόρμα δυτικών συμφερόντων ειδικά στο τρίγωνο ΗΠΑ – Ισραήλ – Γαλλίας καθώς και σε μια σειρά αραβικών κρατών αλλά και της Αιγύπτου στις διαδρομές της Δυτικής Ασίας με αναφορά στην Ινδία και της Αφρικής γεωπολιτικών, γεωοικονομικών, ενεργειακών και δικτυακών επενδύσεων που δεν έχουν σχέση με τον προηγούμενο αιώνα.
Η Ελλάδα ως σύνολο κόμβων, ναυπηγείων, διυλιστηρίων, λιμανιών, στρατιωτικών βάσεων και πολυμερών ή διμερών συμμαχιών, logistics και εταιρειών παραγωγής πολεμικών συστημάτων ενδεχομένως στην παρούσα φάση ως μια παγκόσμια ναυτική δύναμη, χρειάζεται όχι μόνο πολιτειακά και δημοσιονομικά αλλά και στρατιωτικά να είναι μια σταθερή και ασφαλής δύναμη.
Η εθνική άμυνα της Ελλάδας αναφέρεται στον νέο διεθνή ρόλο της πλέον και όχι στην ασφυκτική σχέση άμυνας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Το καθεστώς Ερντογάν, πέρα από τα ηλεκτρικά καλώδια, τα θαλάσσια πάρκα, τις «γκρίζες ζώνες» ιδιοκτησίας επί των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα, την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ προς νότο και ανατολικά προς Κύπρο – Ισραήλ, θέλει να εμποδίσει τη συμμαχική ενότητα στο πεδίο της συμμαχίας 3+1. Να ακυρώσει την «Ασπίδα του Αχιλλέα» που υπογράφεται όμως συμβατικά σήμερα στο Ισραήλ. Είναι απολύτως ευθύβολη η δήλωση του υπουργού Άμυνας κ. Δένδια από το «Βήμα της Κυριακής» ότι «η “Ασπίδα του Αχιλλέα” είναι η απάντηση (στις τουρκικές προκλήσεις)».
Επίσης η τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη στην κοινοβουλευτική διαδικασία της Παρασκευής, σύμφωνα με την οποία «εξετάζονται όλα τα σενάρια» σχετικά με την εκδήλωση της ελληνικής κυριαρχίας και δικαιωμάτων στη βάση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
Η εθνική άμυνα της Ελλάδας δεν αναφέρεται πλέον μόνο στον παρωχημένο ιστορικά ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό αλλά και στις προκλήσεις της αναταραχής στην Ανατολή, όπως αποδεικνύουν οι αναταράξεις του πολέμου στο Ιράν. Η συμφωνία σήμερα έπρεπε συμβολικά να υπογραφεί στην Ιερουσαλήμ και όχι στο Τελ Αβίβ. Ενώ η ελληνική έμπρακτη συμβολή στην εθνική άμυνα της Σαουδικής Αραβίας κλείνει το χάσμα μεταξύ της συμφωνίας στη Μέκκα και στην 3+1 της Ανατολικής Μεσογείου. Η Τουρκία δεν είναι εύκολο να επιβάλει δεδικασμένα στη νέα διεθνοπολιτική πραγματικότητα.
Εφημερίδα Απογευματινή
