Άλλο ένα ελληνόπουλο, άλλο ένα παιδί βγαλμένο από τα σπλάχνα της ακαδημίας του Ολυμπιακού που μεταναστεύει στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης και βέβαια… ακόμη ένας λόγος για να αναζητούμε κάθε εβδομάδα τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των αγώνων της Χαλ.
Για τη «θρυλική» επανένωση του Χρήστου Μουζακίτη με τον Κωνσταντή Τζολάκη, λίγους μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση της συνύπαρξής τους στο προπονητικό κέντρο του Ρέντη, έχουν γραφτεί τις τελευταίες ώρες δεκάδες σχόλια σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Και όχι άδικα!
Ειδικά για το επαναστατικό αναπτυξιακό πρόγραμμα των τμημάτων υποδομής του Ολυμπιακού (όπως αυτό εκπονείται τα τελευταία 15 χρόνια), που οδήγησε την ομάδα Νέων του συλλόγου στην κορυφή του Champions League των μικρών ηλικιών, η μετακόμιση ενός ακόμη μέλους της συγκεκριμένης ομάδας στην Premier League αποτελεί άλλο ένα παράσημο συνολικά για τον οργανισμό.
Στη σκιά όμως της «μετανάστευσης» του «Μούζα» κρύβεται μια νέα πραγματικότητα στην οποία οφείλουν να προσαρμοστούν όλοι οι μεγάλοι του ποδοσφαίρου μας.
Βρισκόμαστε άλλωστε σε μια περίοδο όπου τόσο η ΑΕΚ όσο και ο Παναθηναϊκός επιχειρούν μεθοδικά να αναζωογονήσουν τα επί σειρά ετών απενεργοποιημένα κύτταρα των ακαδημιών τους. Και προσπαθούν να ακολουθήσουν τα παραδείγματα του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, που καρπώνονται με αδιανόητες πωλήσεις τις επενδύσεις που πραγματοποίησαν πριν από πολλά χρόνια στα τμήματα υποδομής.
Η κατάκτηση του Youth League από τους μικρούς του Ολυμπιακού (σε συνδυασμό με τον θρίαμβο των ανδρών στο Conference League που ακολούθησε) ανάγκασε τις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου να στρέψουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον το βλέμμα τους σε μια αγορά όπως η ελληνική, την οποία άπαντες… σνόμπαραν.
Πλέον όμως, με τον θόρυβο που προκαλούν με τις εμφανίσεις τους πολλοί Έλληνες διεθνείς σε κορυφαία πρωταθλήματα της Γηραιάς Ηπείρου, δεν αναφερόμαστε σε απλό ενδιαφέρον αλλά σε οργανωμένο σχέδιο αρπαγής των ταλέντων που θα παράγει το ποδόσφαιρό μας, από πολύ μικρή ηλικία.
Μας προλαβαίνουν
Βλέπουμε την Μπάγερν να προχωρά στην απόκτηση ενός παιδιού από τις ακαδημίες του Ατρόμητου, πριν προλάβουν να εκφράσουν το ενδιαφέρον τους τα δικά μας… τοπικά «βαριά» πορτοφόλια.
Παρακολουθούμε συλλόγους του εξωτερικού να μην αισθάνονται πλέον τον παραμικρό ενδοιασμό για να στρώσουν δεκάδες εκατομμύρια στα πόδια Ελλήνων ποδοσφαιριστών που ακόμη βρίσκονται στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής καριέρας τους.
Όσο λοιπόν ο Τζολάκης, ο Τζόλης, ο Κωνσταντέλιας, ο Κουλιεράκης, ο Τσιμίκας, ο Κωστούλας, ο Τζίμας (παιδιά δηλαδή που ανδρώθηκαν και «κατασκευάστηκαν» σε ελληνικές ακαδημίες) πείθουν και τους πλέον δύσπιστους για τη… φτωχή Ελλαδίτσα αναλυτές ότι συνδυάζουν το δεδομένο ταλέντο τους με απίστευτο επαγγελματισμό, τόσο θα πολλαπλασιάζεται ο αριθμός ξένων ανιχνευτών στις εξέδρες των γηπέδων της Super League και όχι μόνο.
Με αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, όλες οι ελληνικές ομάδες (και τα μέλη του παραδοσιακού «Big 4») είναι υποχρεωμένες να πολλαπλασιάσουν την παραγωγή ταλαντούχων παικτών από τα φυτώριά τους, γιατί πλέον ο ουρανός πάνω από τα προπονητικά κέντρα τους έχει γεμίσει με… κοράκια!
Και δεν πρέπει να το πράξουν για να κονομήσουν, αλλά γιατί οφείλουν να θωρακίσουν το «γαλανόλευκο» στοιχείο στο DNA των πρώτων ομάδων, που ιστορικά είναι απαραίτητο για να έρθουν επιτυχίες εντός ή εκτός συνόρων.
Δεν μπαίνουμε καν στην αυτονόητη διαδικασία παρουσίας ισχυρού ελληνικού κορμού (μοιάζει με προαπαιτούμενο για να έρθουν διακρίσεις στις διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA) αλλά στην αναγκαιότητα ύπαρξης γηγενών παικτών στο ρόστερ, που θα εξασφαλίζει τη συνέχεια των ομάδων σε μια εποχή όπου τα αστέρια που θα αναδεικνύουν θα αποχωρούν πριν καν προλάβουν να κλείσουν τα 25 τους χρόνια. Και πολλά λέμε…
Εφημερίδα Απογευματινή
