Στην περίπτωση που η πρακτική των θεωριών περί ξυλολίου, που παρακολουθήσαμε να εξελίσσεται μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, επεκταθεί στα θέματα εξωτερικής ή ενεργειακής πολιτικής της Ελλάδας, σίγουρα πρέπει να ανησυχήσουμε, ενώ η κυβέρνηση αλλά και η Νέα Δημοκρατία ως πολιτικός οργανισμός θα πρέπει να βρεθούν σε κατάσταση επαγρύπνησης. Ομοίως στα θέματα οικονομίας και σταθερότητας, σε ένα μάλιστα δυστοπικό περιβάλλον όπως το σημερινό με την ενεργειακή κρίση αλλά και εκείνη των ομολόγων και της αύξησης των επιτοκίων, η Ελλάδα δεν αντέχει νέο γύρο τοξικότητας και ανατροπής του status quo ως προς την προοπτική πολιτικής σταθερότητας, που θεωρείται πλεονέκτημα σε μια πλήρως απορρυθμισμένη Ευρώπη όχι μόνο στο παρόν αλλά προοπτικά στον ορίζοντα του 2030.
Η όλη μεθοδολογία που ακολουθείται αυτήν τη φορά δεν έχει «παίκτες» περιπτώσεις όπως εκείνη της «μάνας των Τεμπών» Καρυστιανού ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο και το πολιτικό θέατρο της τοξικότητας. Οι φήμες που κυκλοφορούν κινούν την ιστορία και ο στόχος δεν είναι άλλος από το να «σκοτώσουν» την πραγματικότητα. Γιατί ένα είναι το γεγονός, ότι όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες τόσο θα σταθεροποιείται ένα ποιοτικό στοιχείο, πολύ ενδιαφέρον στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις. Οι Έλληνες μπορεί να ταλαιπωρούνται από την ακρίβεια ή να ανησυχούν σε μεγάλο μέρος τους για καθεστωτισμό στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά σε ένα ποσοστό που ξεπερνά το 60% υποστηρίζουν την «πολιτική σταθερότητα», αντί της «πολιτικής αλλαγής» που θα ήθελαν τα κύρια κόμματα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης.
Αλλά όχι μόνον οι πολιτικοί ή οι επίδοξοι πολιτικοί αλλά και κεντρικοί όμιλοι που σε μια καμπή της ιστορίας και της πορείας της χώρας έχουν να προστατεύσουν τα νοούμενα από τους ισχυρούς μετόχους τους επιχειρηματικά συμφέροντά τους, έναντι νέων παικτών ή της διεθνοποίησης της θέσης, του προφίλ αλλά και της οικονομίας της χώρας. Δημιουργούνται νέοι όροι ανταγωνισμού εν ολίγοις και ενώ ο όγκος, τα οικονομικά αποτελέσματα, η διεθνής δραστηριότητά τους θα έπρεπε να τους ενθαρρύνουν σε αυτήν τη νέα περίοδο, όπου οι παίκτες βέβαια δεν είναι ένας «κλειστός κόσμος», όπως είχε συνηθίσει η Ελλάδα των προεστών, αυτοί εμμένουν σε λογικές του παρελθόντος.
Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα θεωρείτο «χωριό». Στην καλύτερη περίπτωση μια «ακριτική ευρωπαϊκή επαρχία». Στην παρούσα πλέον φάση και οκτώ περίπου χρόνια μετά την έξοδο από το πλέγμα της δημοσιονομικής και παραγωγικής χρεοκοπίας ο διεθνής Τύπος, «μεγάλα σπίτια», επενδυτές και κεντρικές κυβερνήσεις έχουν προσαρμόσει τα «ραντάρ» τους στην ελληνική πραγματικότητα και ευκαιρίες που αυτή μπορεί να σηματοδοτήσει. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη υπό την έννοια αυτή δεν εγγυάται απλώς την πολιτική σταθερότητα αλλά το άλμα στο μέλλον για τη χώρα.
Πέραν των επιχειρηματικών στο προσκήνιο κυριαρχούν φήμες για νέα κόμματα αλλά και για την αναγκαστική παράκαμψη της διαδρομής του καλωδίου ηλεκτρισμού προς την Κύπρο και το Ισραήλ για να μη δυσαρεστηθεί η Τουρκία. Υπάρχουν δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου που θέλουν να επηρεάσουν και τη στρατηγική του Κάθετου Διαδρόμου για παράδειγμα, σε μια συγκυρία όπου η Ευρώπη έχει «κρεμάσει» ως προς την ενεργειακή αυτάρκειά της εξαιτίας των πολέμων που συνεχίζονται. Οι διαψεύσεις και οι διασαφηνίσεις από επίσημες κυβερνητικές πηγές ή πρόσωπα υψηλού κύρους φέρνουν τα δεδομένα στην πραγματική τους διάσταση. Οι φήμες καταρρέουν.
Αλλά η μεθοδολογία πολιτικοοικονομικής απορρύθμισης με κύριο στόχο στο κυβερνητικό επίπεδο τον ίδιο τον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη είναι επίμονη. Με χρονικό ορίζοντα τα Χριστούγεννα πολυδαίδαλα συμφέροντα, εμμονές και ματαιοδοξίες σε μια δυσχερή συγκυρία ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη δοκιμάζουν να δημιουργήσουν περισσότερη ασάφεια και ρευστότητα, «σκοτώνοντας» την αλήθεια με φήμες και δοξασίες. Στους κάπως αναστατωμένους διαδρόμους του ελληνικού χρηματιστηρίου χθες κάποιοι θυμήθηκαν τη ρήση εμβληματικού τραπεζίτη σε παλαιό πρωθυπουργό: «Η οικονομία είναι ένα πιστόλι. Πολιτική είναι το πότε τραβάς τη σκανδάλη»…
Εφημερίδα Απογευματινή
