Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης μόνο μία φορά έτυχε ένας πολιτικός αρχηγός να χάσει εκλογές και να κατορθώσει να επανεκλεγεί λίγο διάστημα μετά. Και αυτός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, που έχασε το 1989 σε αλλεπάλληλες εκλογές της εποχής εκείνης, αλλά το 1993 επέτυχε να αναλάβει και πάλι την εξουσία.
Διαφορετική η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, καθώς η περίπτωσή του αφορούσε την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Αυτή η ιστορική εμπειρία στα πολιτικά πράγματα της χώρας επί παραπάνω από μισό αιώνα μπορεί να είναι -και πρέπει να είναι- διδακτική για τον Αλέξη Τσίπρα. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι, αν θέλει να διασώσει την πολιτική υστεροφημία του και να τον θυμούνται στην ιστορία ότι κάποτε κυβέρνησε την Ελλάδα, θα έπρεπε να… εγκαταλείψει εγκαίρως την πολιτική. Το έκανε μεν έπειτα από αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες, όμως η διάθεση και πρόθεσή του είναι να επανέλθει. Και όντως επανήλθε με την ΕΛΑΣ.
Κατ’ αρχάς, παρά τις προσπάθειές του να μιμηθεί τον Ανδρέα, δεν είναι Ανδρέας. Για πολλούς λόγους. Και ένας από αυτούς και βασικός, που επιβεβαιώνει και τα προαναφερθέντα για αυτό που μόνο ο Ανδρέας επέτυχε, είναι ότι τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ κανένας ποτέ δεν τον αμφισβήτησε, ενώ τον Αλέξη Τσίπρα πριν παραιτηθεί τον είχαν ήδη αμφισβητήσει, καθώς οι σύντροφοί του έβλεπαν ότι δεν μπορεί να ξαναφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Χαρακτηριστική της αμφισβήτησης του κ. Τσίπρα ήταν -για να φέρουμε ένα παράδειγμα- η αιχμή Φίλη τότε ότι ο Αλέξης υποτίμησε τον Μητσοτάκη. Ίσως -θεωρητικά μιλώντας βεβαίως- θα μπορούσε να είχε κάποιες πιθανότητες να αποφύγει τα αρνητικά σχόλια των συντρόφων του και την αμφισβήτηση, αν αντιμετωπιζόταν στο κόμμα του ως ιστορικό στέλεχος και ιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Ανδρέας ήταν για το ΠΑΣΟΚ.
Από την άλλη πλευρά, οι κυβερνητικές αξιολογήσεις των δύο ανδρών δεν αντέχουν σύγκριση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε υποτιμήσει κανέναν αντίπαλό του -η μομφή Φίλη κατά Τσίπρα είναι η ρεαλιστική ερμηνεία των συνεχών ηττών του ΣΥΡΙΖΑ-, ενώ είχε δίπλα του όχι μόνο τον στενό του κύκλο, όπως άλλωστε και ο κ. Τσίπρας. Αλλά και προσωπικότητες που μπορούσαν να αναδείξουν και ιδεολογικά το κόμμα που έφτιαξε και, βεβαίως, να βάλουν και τη δική τους σφραγίδα στη μετέπειτα κυβέρνησή του. Είχε εξαρχής δίπλα του λόγου χάρη τον Κουλουριάνο, τον Απόστολο Λάζαρη, τον Λευτέρη Βερυβάκη, τον Βάρφη και άλλους. Ανάλογων προσωπικοτήτων είχε ένδεια ο κ. Τσίπρας, εκτός αν θεωρεί ότι του ιδίου διαμετρήματος υπήρξαν ο κ. Κουρουμπλής ή η κυρία Τζάκρη. Ή ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ούτε προφανώς είναι τυχαίο ότι από τον συγκεκριμένο χώρο στο οποίον απέβλεπε ο κ. Τσίπρας να μετεξελιχθεί, δηλαδή σε ένα νέο σοσιαλιστικό κίνημα, παρατηρείται απροθυμία συμπόρευσης με αυτόν των όποιων προσωπικοτήτων είχαν απομείνει. Πλην βεβαίως των ματαιόδοξων που επιζήτησαν τα χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης μία καρέκλα, πιστεύοντας, εξίσου ματαιόδοξα, ότι θα έχουν συμβάλει με την παρουσία τους στην πραγματική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και επομένως θα μπορούσε να παραμείνει ή να επανέλθει κάποτε στην εξουσία.
Μία άλλη παράμετρος που απομακρύνει από τις όποιες σημερινές σοσιαλιστικές φιλοδοξίες του τον κ. Τσίπρα είναι ότι η δόμηση ενός σοσιαλιστικού κόμματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου πέρασε διάφορα εκλογικά στάδια, που κλιμακωτά επιβεβαίωναν τη θεμελίωση, αργά αλλά σταθερά, γερών ερεισμάτων στην ελληνική κοινωνία. Το ΠΑΣΟΚ είχε ξεκινήσει από το 13%, για να ανέβει στο 25% και στη συνέχεια στο 48%. Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω συνθηκών, που ευνοούσαν μια προσωρινή εκδήλωση λαϊκής διαμαρτυρίας, βρέθηκε από το 4,5% στο 36%. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν δημιούργησε ιδεολογική βάση στην ελληνική κοινωνία, που θα μπορούσε να την εκμεταλλευθεί ο κ. Τσίπρας, αλλά περιστασιακούς ψηφοφόρους, απλώς διαμαρτυρόμενους. Άλλωστε η σημερινή πολιτική εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ αυτό στην ουσία επιβεβαίωσε. Δηλαδή την προσωρινότητα των ψηφοφόρων του.
Όμως, όσον αφορά τον κεντροαριστερό στόχο του -όπως προκύπτει από τη σκόπιμη άμβλυνση των παλαιότερων αριστερών δογματικών θέσεών του-, πρέπει να επισημανθεί ότι σήμερα διατηρούνται ακόμη πολιτικά ζωντανοί άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί ή προσωπικότητες από τον αυθεντικό -όσο αυθεντικός μπορεί να είναι- σοσιαλιστικό χώρο, ευρύτερου κύρους από αυτούς που είχε περισυλλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν. Και οι οποίοι είναι αμφίβολο αν προθυμοποιούνται να ακολουθήσουν τον κ. Τσίπρα στις νέες πολιτικές περιπέτειές του, όταν μάλιστα αρχικώς είχαν δει -ανεξαρτήτως των εν συνεχεία δημοσκοπικών ευρημάτων- ότι στις αρχικές μετρήσεις η προοπτική της κυρίας Καρυστιανού συγκέντρωνε υψηλότερα ποσοστά αποδοχής από αυτά του αριστερού πρώην πρωθυπουργού! Το ότι κατάφερε να είναι δεύτερο κόμμα στα ποσοστά και ότι η κυρία Καρυστιανού ξεφούσκωσε, αυτό ήταν κάτι το αναμενόμενο και ούτε μεταβάλλει τις πολιτικές συνθήκες ώστε να ευελπιστεί ο κ. Τσίπρας να επανέλθει στη θέση όπου περιστασιακά βρέθηκε στο παρελθόν…
Εφημερίδα Απογευματινή
