Αν κρίνουµε από τα κόµµατα που µετριούνται στις έρευνες της κοινής γνώµης για την όποια απήχησή τους στην κοινωνία και την προοπτική να εµπλουτιστεί η πολιτική ζωή του τόπου µε άλλο ένα κόµµα, τότε είναι µάλλον βέβαιο ότι οι ψηφοφόροι ενώπιον της κάλπης θα έχουν να επιλέξουν µεταξύ πολλών ψηφοδελτίων. Αλλωστε, ήδη οι σχετικές εκτιµήσεις των πολιτικών αναλυτών είναι ότι µπορεί η προσεχής Βουλή να είναι ακόµη και εννεακοµµατική.
Κάθε επικεφαλής κοµµατικού σχηµατισµού είναι απολύτως φυσιολογικό να ευελπιστεί ότι το δικό του κόµµα µπορεί να επιτύχει κάτι καλύτε-ρο από αυτό που πέτυχαν στο παρελθόν άλλες ανάλογες προσπάθειες εξίσου φερέλπιδων αρχηγών. Aυτό είναι θεµιτό και οι σχετικές εκτιµήσεις δεν περιέχουν κανενός είδους ειρωνεία στην περίπτωση που δεν προβλέπουν ανάλογη αισιοδοξία ως προς την εκλογική επιτυχία των κοµµάτων αυτών. Mάλλον εδράζονται επί ρεαλιστικών δεδοµένων, όπως η ίδια η ιστορία έχει επιβεβαιώσει. ∆ιότι κάθε νέο κόµµα, αλλά και αυτά που δεν έχουν περάσει το όριο, ώστε να µη συγκαταλέγονται στα λεγόµενα µικρά, στην καλύτερη περίπτωση κατορθώνουν να ει-σέλθουν κατά οριακό τρόπο στη Bουλή, για µία συνήθως θητεία της και µετά χάνονται, συνθλιβόµενα είτε από το διπολικό σύστηµα -εφόσον επανέλθει στα πολιτικά πράγµατα της χώρας-είτε από άλλα που επιτυγχάνουν καλύτερα ποσοστά.
H αλήθεια είναι µία. Οτι συνήθως το εκλογικό σώµα προτιµά ισχυρές κυβερνήσεις. Ακόµη και σήµερα, όπου το πολιτικό κλίµα χαρακτηρίζεται από µεγαλύτερη ρευστότητα σε σχέση µε το παρελθόν, εν τούτοις στις δηµοσκοπήσεις εµφανίζεται να πλειοψηφεί το ποσοστό όσων θέλουν αυτοδυναµία. Αλλωστε το εκλογικό σύστηµα, προσαρµοσµένο στην ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, αλλά και στο συµφέρον των µεγάλων κοµµάτων, δεν επιτρέπει πολλές φιλοδοξίες στα µικρά κόµµατα. Eπί του προκειµένου, δε, αυτό που έχει συνειδητοποιήσει η µεγάλη πλειοψηφία του κόσµου, µολονότι έχουν σηµειωθεί τα τελευταία χρόνια και διαφοροποιήσεις, είναι ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας, παρά τα αντιθέτως λεγόµενα, κάθε άλλο παρά αποτελεσµατικές είναι, όπως έχει πολλές φορές αποδειχθεί και αλλαχού, όπου το εκλογικό σύστηµα είναι αυτό της απλής αναλογικής, την οποία η Aριστερά συνηθίζει να την αποκαλεί… άδολη. Ετσι, και µε δεδοµένο ότι τα περισσότερα µικρά κόµµατα είναι αποτέλεσµα περισσότερο αβάσιµης αισιοδοξίας, παρά ιστορικής αναγκαιότητας, στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτά θα κόψουν κάποιες ψήφους από το κόµµα µε το οποίο συγγενεύουν. Στη χειρότερη, θα αναστείλουν τη λειτουργία τους, διότι και το αρχηγικό χόµπι έχει πολύ υψηλό κόστος.
Eίναι ακόµη πολύ δύσκολο τα µικρά κόµµατα στη χώρα µας να παίξουν ρυθµιστικό ρόλο. Οχι µόνο λόγω εκλογικού συστήµατος, αλλά διότι η περιπέτεια των χρόνων της κρίσης και της τότε διακυβέρνησης δεν επιτρέπει επιλογές άλλες πέραν της πολιτικής σταθερότητας.
Εφημερίδα Απογευματινή
