Στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής στο Δουβλίνο οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν μπροστά τους μια ατζέντα αιχμής. Η ενεργειακή κρίση και τα νέα δεδομένα της τεχνητής νοημοσύνης απαιτούσαν καθαρές θέσεις και καθαρές στρατηγικές για την διαχείριση τους. Η Ευρώπη ως οντότητα σήμερα δεν έχει ούτε λύσεις ούτε δουλεμένες σκέψεις και φυσικά σχεδιασμό.
Το κύριο βάρος των συζητήσεων όμως δόθηκε -όπως ήταν προβλεπτό- στην υπόθεση του πολέμου στην Ουκρανία. Η παρουσία του ηγέτη της χώρας Βολοντίμιρ Ζελένσκι εκεί έδωσε έναν δραματικό τόνο επείγοντος στις διεργασίες. Και αυτό επειδή στις πρώτες απευθείας συναντήσεις των αντιπροσωπειών Ρωσίας – Ουκρανίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και συγκεκριμένα στο Άμπου Ντάμπι με την έντονη παρουσία και διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, μετά την αρχική ένταση τέθηκαν στο τραπέζι κάποιες ουσιώδεις παράμετροι και θέσεις που προδικάζουν θετικές εξελίξεις. Το γεγονός ότι οι συνήθεις διαμεσολαβητές από την πλευρά του Λευκού Οίκου, περιώνυμα πρόσωπα της παρέας των «εργολάβων της Νέας Υόρκης» Γουίτκοφ και Κούσνερ, έχουν αποκτήσει εμπειρία και άνεση σε αυτού του τύπου τις διαδικασίες που ο πρόεδρος Τραμπ τους έχει εμπλέξει βοηθά τις εξελίξεις.
Στο Άμπου Ντάμπι τέθηκε το θέμα μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας για την Ευρώπη. Πέραν δηλαδή του τι θα γίνει με τον πόλεμο στα εδάφη της Ουκρανίας και η νέα κατανομή μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας σχετικά, η περίπτωση να υπάρξει ένα σταθερό πλαίσιο ειρήνης στη σχέση Δυτικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου μάλιστα του Ηνωμένου Βασιλείου, και Ρωσίας προϋποθέτει ορισμό ζωνών επιρροής και όρους ασφαλείας. Το ενδιαφέρον του πράγματος είναι ότι θέτει η Μόσχα στο τραπέζι το συγκεκριμένο ζήτημα ως βούληση.
Εύλογο είναι πως η Ρωσία δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στους Ευρωπαίους ότι έχουν τη διάθεση για σταθερή ειρήνη με τη Ρωσία. Αλλά από την άλλη και οι Ευρωπαίοι, ειδικά οι χώρες του Βορρά, Σκανδιναβικές, Βαλτικές, η Πολωνία ή η Μολδαβία διακρίνονται από καχυποψία απέναντι στις διαθέσεις του Κρεμλίνου. Πάντως για να γίνει μια τέτοια έστω και κατ’ αρχήν διαβούλευση είναι φυσικό ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να κάτσουν οι Ευρωπαίοι και για τα θέματα του τέλους του πολέμου και την επόμενη ημέρα στην Ουκρανία. Δεν είναι δυνατόν να καθορίσουν τους όρους συνύπαρξης στην Ευρασία οι Αμερικανοί, χωρίς τη συμμετοχή της Ευρώπης.
Στην παρούσα αρχική φάση προωθούνται κινήσεις καλής θέλησης από την αμερικανική διαμεσολάβηση. Για παράδειγμα, η μεγαλύτερη ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ των δύο πλευρών από την αρχή του πολέμου. Ενδεχομένως στη συνέχεια να υπάρξουν και σκέψεις για μια εκεχειρία κατά την διάρκεια του χειμώνα , που μεταξύ των άλλων θα επιτρέψει την διενέργεια εκλογών στην Ουκρανία που αδικαιολογήτως μέχρι σήμερα δεν ενθαρρύνει η Μόσχα. Ο Ζελένσκι έχει κάθε λόγο να έχει τους Ευρωπαίους -σταθερούς και επίμονους συμμάχους του- στις διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα στο τραπέζι και όχι μόνον τους αμφίπλευρους Αμερικανούς. Αλλά η Ρωσία προτιμά μια συζήτηση των τριών που θα είναι πιο πιεστική για το Κίεβο στον διακανονισμό εδαφών. Από την άλλη πλευρά η Ρωσία, όσο συνεχίζεται ο πόλεμος στα χρόνια τόσο αυξάνει την εξάρτησή της, οικονομική, εξαγωγική και στρατιωτική από την Κίνα. Αν ακολουθήσει έναν πόλεμο διάρκειας όπως ο προηγούμενος στην Τσετσενία, που έφθασε τη δεκαετία, ενδεχομένως η νίκη να αποδειχθεί «πύρρειος» εφόσον θα έχει ναρκοθετήσει την κυριαρχία της στη Σιβηρία όπου σε κάποια εδάφη εκεί είναι ανταγωνιστές με την Κίνα.
Άρα μια νέα «Γιάλτα» στην Ευρασία με τους Ευρωπαίους τής δίνει στρατηγικό βάθος δυτικά και νότια και κάποια πλεονεκτήματα για γεωπολιτική ενδυνάμωση της οικονομίας της, προκειμένου να διαπραγματευθεί σε μια κεντρική «Γιάλτα» των τριών με Κίνα και ΗΠΑ το παγκόσμιο power game. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα. Τι θέλει η Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία; Πόλεμο ή ειρήνη; Αλλά και ποια είναι η ηγεσία και η εκπροσώπηση της Ευρώπης με δεδομένο ότι σε μια σειρά από κεντρικές δυνάμεις της έρχονται εθνικές εκλογές; Ποιοι θα είναι οι ηγέτες των ευρωπαϊκών δυνάμεων μέχρι να επιλεγεί ένας τέτοιος στρατηγικός διάλογος;
Εφημερίδα Απογευματινή
