Μετά και τη ΔΕΘ το πολιτικό σύστημα έχει μπει στα σοβαρά στον εκλογικό στίβο και κάθε κόμμα μετράει δυνάμεις. Και για τις δυνάμεις της μείζονος αντιπολίτευσης το μέτρημα, απ’ όπου κι αν το πιάσεις, βγαίνει λειψό. ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ μένουν δημοσκοπικά σε ποσοστά που δεν είναι ικανά να μεταβάλουν στο ελάχιστο την παγιωμένη εικόνα της μεγάλης διαφοράς υπέρ της ΝΔ.
Κοινώς, όπως είναι σήμερα τα πράγματα, κανένα από τα δύο κόμματα δεν μπορεί να απειλήσει καν την πρωτιά της κυβερνητικής παράταξης. Η κατάσταση αυτή εύλογα προκαλεί δυσθυμία στα δύο κόμματα. Αν όλα συνεχίσουν ως έχουν, λένε στα κεντροαριστερά πηγαδάκια, έρχεται πιθανότατα και τρίτη τετραετία Μητσοτάκη.
Μοιραία, με αφετηρία στελέχη χαλαρής προέλευσης, που νιώθουν άνεση να «πλαταίνει» το πεδίο συνεννόησης στα αριστερά, ανοίγει ξανά η συζήτηση για πιθανή στρατηγικού επιπέδου προεκλογική συνεργασία μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για μια πιθανότητα που είναι πολύ εύκολο να ονειρευτεί κάποιος, αλλά πολύ δύσκολο να επιδιώξει στην πράξη.
Μια σειρά ζητήματα θα ανοίξουν σε περίπτωση πιθανής προσέγγισης, με πρώτο ασφαλώς εκείνο της ηγεσίας του όποιου σχηματισμού γεννηθεί. Από την άλλη, εύλογο είναι ότι θα προκύψουν καραμπόλες στελεχών και όχι μόνο στα υπό κατάρτιση ψηφοδέλτια. Ξαφνικά, καμία θέση δεν θα ήταν εξασφαλισμένη.
Προφανώς, όλες αυτές οι επιφυλάξεις είναι μαχητές με το σκεπτικό ότι οι δυνατότητες εξέλιξης είναι πολύ διαφορετικές ανάμεσα σε δύο μεσαία πολιτικά μεγέθη μόνα τους σε σχέση με όταν αυτά ενωθούν. Είναι όμως ακριβώς έτσι; Κοινώς, ένα συν ένα κάνουν πάντα δύο; Μπορεί και παραπάνω, υποστηρίζουν κάποιοι, ποντάροντας στη δημιουργία μιας εκλογικής δυναμικής ευρύτερης του απλού αθροίσματος των σημερινών δυνάμεων.
Μπορεί όμως ένα συν ένα να κάνουν και λιγότερο από δύο. Γιατί στην πολιτική και ειδικότερα στις εκλογές τα μεγέθη που προστίθενται είναι πραγματικοί άνθρωποι με τις δικές του ο καθένας ιδιαίτερες σκέψεις και ιδέες. Και εκεί μπορεί να υπάρξουν εκπλήξεις δυσάρεστες γι’ αυτούς που θα επιχειρήσουν μια τέτοια σύμπραξη με στόχο τη δημιουργία πλειοψηφικής πολιτικής πλατφόρμας.
Βλέπετε, όσα έχουν προηγηθεί την περασμένη δεκαπενταετία και βάλε, μπορεί να είναι περασμένα αλλά δεν είναι και ξεχασμένα. Στο ΠΑΣΟΚ όλοι θυμούνται πολύ ενεργά την αβυσσαλέα αποδόμηση που δέχθηκε το κόμμα από τα αριστερά του στα χρόνια των «μνημονίων». Παράλληλα, σε επίπεδο βάσης, αλλά και στελεχών είναι πολλοί αυτοί που δεν επιθυμούν μια επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα σε ρόλο πρωθυπουργού.
Φτάνει αυτό να τους οδηγήσει στην ανοχή έστω μιας ακόμα θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ουδείς γνωρίζει στην πραγματικότητα και ποιος άραγε θέλει να δοκιμάσει τα όριά τους στην πράξη; Κοινώς, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει σε όλη αυτή την άσκηση πολιτικής γεωμετρίας περισσότερα να διακινδυνεύσει από την προσωπική του απλώς θέση.
Ακόμα όμως και για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, που τα δημοσκοπικά δεδομένα του κόμματός του μόνο ενθουσιώδη δεν τα λες, μια πιθανή σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ ρισκάρει περισσότερα από όσα κατ’ αρχάς φαίνονται προφανή. Διότι το DNA του κόμματός του παραμένει σε επίπεδο βάσης αναντίρρητα πιο αριστερό από το ΠΑΣΟΚ με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κοινώς, ακόμα και ως σενάριο, ένας «γάμος» της ΕΛΑΣ με το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να προκαλεί περισσότερα θέματα από όσα καλείται να λύσει…
Εφημερίδα Απογευματινή
